Twee voorwerpen in de catalogi van het Tokyo museum dragen bijna dezelfde titel. Beide worden geïdentificeerd als jitte met vermilion kwassels. Een behoort tot een verzameling materialen van een huishouden dat een assistent van de Edo magistraat leverde. De andere is gedateerd 1929. Zij aan zij geplaatst in een zoekresultaat zien ze eruit als verwisselbare illustraties van een oude politie custom. Open de twee records en ze worden bewijs voor verschillende eeuwen. De eerste biedt een verbinding met een bepaald officieel huishouden. De tweede toont hoe lang de vorm en de rode kwastje herkenbaar bleven nadat de regering van de shoguns ophield te bestaan.
De termen voor het object kunnen worden gelezen als “jitte” of “jutte”. De Engelse catalogus van het Edo-Tokyo Museum gebruikt de eerste term. Een zoekopdracht naar de tweede levert vergelijkbare objecten op, vaak vergezeld door een overtuigende grafiek die een specifieke rang toekent aan elke denkbare tint. Een overgeleverd exemplaar biedt een betere basis. Het museumrecord identificeert de kleur, de officiële rangen die aan deze kleur toegekend worden, en de precieze mate waarin het object aan een man bevestigd kan worden. Door deze drie details te volgen, loopt men van een eenvoudig ijzeren gereedschap naar de huizen, straten en kantoren die het bestuur van een zeer grote stad mogelijk maakten.
Een jutte met een familiegeschiedenis
Edo-Tokyo Museum collectie nummer 95002462 behoort tot de Tsuzuki familie materialen. Het archief beschrijft het als een laat Edo item en geeft een negentiende eeuwse datum. De lengte is 31 centimeter. De beschrijving vermeldt dat het traditioneel gebruikt wordt door Tsuzuki Juzaemon, een yoriki van de stad magistratuur. Een gewoon voorwerp is samengekomen met een naam, een positie en een familiecontext. De formulering houdt een nuttig onderscheid in. De associatie met het familiearchief is een kwestie van museumrecord. De identificatie van de man die het gebruikt heeft, wordt als rekening doorgegeven.
De plaat zegt ook dat zowel yoriki als doshin werden toegestaan de vermilion kwastje. Dit waren verschillende rangen van ambtenaren die de magistratuur dienen. Voor deze jurisdictie kan een rode kwastje dus op zichzelf geen onderscheid maken tussen de twee rangen. De familievereniging vertelt ons meer over de waarschijnlijke gebruiker van dit object dan kleur alleen ooit zou kunnen. Het is een kleine correctie op een aantrekkelijk populair idee. Een perfect bestelde ladder van kleuren zou er prachtig uitzien op een museummuur. Het eigenlijke object en het bijbehorende archief geven ons iets beters, een glimp van de verschillende soorten bewijzen die nodig zijn om een persoon terug in een openbare instelling te krijgen.
Ook een familiearchief verandert de vragen die men stelt over een enkel stuk metaal. Een losstaand element kan leiden tot vergelijkingen met andere voorbeelden op basis van lengte, materiaal of vorm. Het werk van Tsuzuki roept een zoektocht op naar de boeken, documenten en andere objecten waarmee een familie haar relatie met een kantoor onderhield. Zelfs als deze andere materialen het jutte niet noemen, verandert de aanwezigheid ervan de reikwijdte van de onderzoek. De officiële taken eindigden op een bepaald historisch moment. Door een familie bewaarde objecten konden ze die ruptuur overleven en uiteindelijk een museum bereiken, met voldoende van hun oorspronkelijke context intact, waardoor ze als zodanig erkend werden.

De jitte gefotografeerd in de Kusuri Gakushukan bij Koka biedt een nuttige visuele vergelijking. Het behoort tot een display heel anders dan het Tokyo huishoudelijke archief. De projecteerhaak en het donkere materiaal zijn te zien in relatie tot de omliggende objecten in het geval. Op de foto staat wat een bezoeker zag in een modern museum. Het verleent de Tsuzuki herkomst niet aan een object dat in een ander deel van Japan wordt getoond. Een betrouwbare galerie heeft beide soorten foto's nodig, het individuele object gehecht aan een familie genaamd en de vergelijkende weergave van het bereik van materiaal herinnerd onder dezelfde term.
Wat een rode (of roodviolette) draad ons kan vertellen.
Een versiering bestaat uit materiaal dat kan vervagen, losraken, verwijderd of vervangen kunnen worden. Metaal en textiel slijten niet op dezelfde manier. Een foto genomen onder warm licht kan een rood touw een andere uitstraling geven dan een foto genomen onder koeler licht. Historische kleurtermen corresponderen niet perfect met de kleuren die beschikbaar zijn op een moderne kleurenschets. Vanwege al deze redenen kunnen de restaurateur, de catalogiseur en een casual kijker hetzelfde element op iets andere wijze beschrijven. Het Tsuzuki-archief biedt een stevigere historische aanduiding van de kleur dan een poging om de exacte tint te identificeren op een scherm.
Vermilion is met name instructief, omdat de archieven van de plaatselijke overheid expliciet verwijzen naar een meer dan één rang-systeem. Paars komt voor in de administraties van ambtenaren die onder verschillende regelingen werkten, waaronder ambtenaren met taken die zich uitstrekten over de Kanto-regio. De jurisdictie verdient evenveel aandacht als de rang hier. Een ambtenaar met een andere verantwoordelijkheidsgebied, bezit niet noodzakelijkerwijs de volgende stap op dezelfde lokale ladder. Elke tabel die alle van Japan zou bestrijken, zou aparte bewijzen voor verschillende gebieden, instellingen en perioden vereisen. De beperkte verzameling van archieven die hier wordt overwogen, ondersteunt een preciezere bewering over Edo en zijn omliggende jurisdicties.
De uitspraak heeft eveneens zorgvuldig onderzoek aangespor. Een referentie-vraag, bewaard in de database van de Nationale Diet Bibliotheek, betreft zowel de uitspraak van het woord als verschillen in de klanken. De betreffende bibliotheek raadpleegde woordenboeken en een geïllustreerde handleiding over Edo-politie. Dit is een ongebruikelijk waardevolle bron voor iemand die begint met lezen in vertaling. In plaats van verschillende gebruiksvormen te verzachten tot een enkele, handige Engelse spelling, toont de vermelding welke bronnen werden geraadpleegd en welke vraag elk kon beantwoorden. De karakters die naast de Engelse naam zijn afgedrukt, helpen een lezer om objecten te vinden die anders aan verschillende kanten van een catalogus zoeken.
Populaire tekeningen en podiumkostuums kunnen een andere laag toevoegen. Een gekleurd koord is gemakkelijk te overdrijven of te plaatsen, zodat het vanaf de achterkant van een theater leesbaar is. Een klein object half verborgen door kleding kan worden vergroot door een illustrator die wil dat de kijker onmiddellijk zijn drager herkent. Een levendige voorstelling kan ons veel vertellen over de verwachtingen van een publiek zonder de precieze afmetingen of kleuren van één overlevend object te verstrekken. Waar een negentiende eeuwse druk en een museumrecord toevallig overeenkomen, is de overeenkomst interessant. Indien zij van elkaar verschillen, moeten zij ook niet automatisch worden herschreven om bij de andere te passen.
Waar de magistraten zaten

De noordelijke en zuidelijke stad magistracies overleven op de moderne kaart van Tokio als sites in plaats van intacte zetels van de overheid. Chiyoda City's registers plaatsen de noordelijke site in Marunouchi en de zuidelijke in Yurakucho. Deze wijken zijn tegenwoordig bekend voor stations, kantoren, winkels en zwaar voetgangersverkeer. Het zien van een gedenkteken in die omgeving kan meer onthullend zijn dan het zien van een gereconstrueerd gebouw in isolatie. De stad die ooit vanuit deze kantoren moest worden beheerd, is veranderd in schaal en uiterlijk. De overgebleven straatnamen en archeologische sporen maken het mogelijk een oudere administratieve geografie onder de nieuwere te plaatsen.
Noord en zuid zijn namen van kantoren. Voor belangrijke delen van hun werk worden de magistraties uitgevoerd door maandelijkse rotatie. Het behandelen van de namen als twee permanente moderne politiedistricten gedeeld door een nette lijn door de stad zou de verkeerde indruk geven. Het bestuur van de steden bracht justitie, handhaving van de orde en een aantal maatschappelijke verantwoordelijkheden samen. Andere rechtsgebieden bestonden in dezelfde stad, waaronder die met krijgershuishoudens en religieuze instellingen. Een titel zoals de stadsmagistraat is daarom informatiever dan een vertaling die het commando van elke persoon en instelling binnen een moderne gemeentelijke grens impliceert.
De zichtbare stenen constructies op de locaties vormen een bijzonder memorabele illustratie van de omvang van historische bewijzen. Een monument kan aangeven waar een kantoor stond; een deel van een afvoer, of een reconstructie die de indeling laat zien, kan iets onthullen over de fysieke omgeving. Dit vertelt ons echter niet welke ambtenaar een bepaald object droeg. De familiedocumenten leveren daarvoor een volledig andere schaal. Wanneer we alle bewijsmiddelen samenvoegen, verandert het oude kantoor drastisch en lijkt het niet langer een losstaand symbool. De ambtenaren werkten in complexen met binnenplaatsen, looproutes en voorzieningen voor afvoer van water. De alledaagse structuur van een werkplek was dus belangrijk, zelfs als deze niet voorkwam in een beschrijving van een beroemde zaak.

Hacchobori biedt een ander punt op de kaart. Chuo City's verslag van het district identificeert woningen van Yoriki en Doshin verbonden aan de stad magistraten. Die locatie maakt duidelijk waar officieren woonden van waar de belangrijkste kantoren zaken deden. Het maakt ook een familiearchief gemakkelijker te begrijpen. Een huishouden zou een herkenbare plaats kunnen innemen onder andere huishoudens die met dezelfde werkgelegenheid te maken hebben. Kinderen en jongere familieleden konden opgroeien met de namen, papierwerk en voorwerpen van het kantoor om hen heen. Het institutionele geheugen van de oude Edo overleefde gedeeltelijk door middel van deze gewone regelingen van verblijf en gezinsleven.
De stad buiten het kantoor van de magistraat
Een grote stad kon niet alleen bestuurd worden door ambtenaren in een paar samenstellingen. In de tentoonstelling van het Edo-Tokyo Museum over de stadshoofden werd materiaal onderzocht van vier hoofdhuishoudens. Zijn rekening stelt de yoriki en doshin naast de stadsoudsten en een aanzienlijk groter aantal hoofdmannen. De hoofdmannen brachten de omvang van de administratie naar de buurten waar gewone bewoners te maken hadden met gezag. Kijken naar de jutte in afzondering zou kunnen suggereren een instelling volledig gedefinieerd door persoonlijke ontmoetingen in de straat. De tentoonstelling van huishoudelijke documenten laat zien hoeveel van dezelfde stad afhankelijk was van het onderhoud van records en duurzame relaties.
Een overlevend voorbeeld in het museumarchief is een boek dat toebehoort aan de familie Magome, de hoofdmannen van Odenmacho. De catalogus beschrijft het als een eenvoudig, oud administratieboek. De waarde ervan voor deze discussie ligt juist in deze eenvoud. Een zichtbaar symbool van een functie kan helpen om iemand op een enkele gelegenheid te herkennen. Een huishoudboek zorgt ervoor dat feiten, precedenten en verplichtingen langer overleven dan het geheugen van één persoon. Elke vorm van autoriteit was afhankelijk van erkenning – een directe, en een andere die zich over tijd uitstrekt. Een geschiedenis van de lokale besturen, gebaseerd alleen op metalen objecten, zou veel van deze minder opvallende infrastructuur missen.
Een vraag beantwoord door de Edo-Tokyo Museum bibliotheek levert een concreet voorbeeld van overlappende verantwoordelijkheden. In een brand, de relatie tussen de stad brandweermannen, hun leiders en de ambtenaren van de magistratuur was belangrijk. De bibliotheek wijst op het feit dat de officieren onder dringende omstandigheden een onderscheid maken tussen de praktische leiding van het hoofd van een brandbestrijdingsgroep. Dit soort zaken maakt de administratieve woordenschat veel gemakkelijker te begrijpen. Dezelfde persoon die in een museumcase door een rode kwastje werd geïdentificeerd, behoorde tot een wereld waarin autoriteit ook het communiceren, coördineren en toestaan van een andere persoon om het voortouw te nemen wanneer de omstandigheden het eisten.
Het is gemakkelijk om te veel gewicht te leggen op het Engelse woord politie in zo'n setting. Het maakt het algemene onderwerp onmiddellijk herkenbaar, maar een bezoeker kan veronderstellingen over uniformen, werving, papierwerk, jurisdictie en de scheiding van gerechtelijke functies die behoren tot een veel latere periode. Yoriki, Doshin en Headman zijn in het begin lastiger woorden. In ruil voor het onthouden van hen krijgt de lezer een manier om verschillende posities binnen de stad te onderscheiden. Een echt huishouden kan dan in beeld komen, en het feit dat twee verschillende rangen een kleur kunnen delen begint institutioneel zinvol te worden.
Een tweede rode kwast in 1929
De geïntegreerde collectie van het Tokyo Museum vermeldt een ander object met een Engelse titel die verwijst naar een rood-oranje tassel. De identificatie is 03000081. De datum van creatie die daar vermeld staat is 1929, en de gemeten lengte is iets meer dan veertig centimeter. Het is langer dan het Tsuzuki-stuk en behoort tot een andere politieke periode. De vermelding op zichzelf biedt geen aanleiding om het aan dezelfde familie toe te wijzen of een reden te bedenken waarom het is gemaakt. Wat deze vermelding echter wel aantoont, is de voortdurende aanwezigheid van een onmiskenbaar vorm, in de materiële cultuur van de twintigste eeuw.
Een modern object in een tentoonstelling van de vroege moderne geschiedenis kan meerdere legitieme doeleinden dienen als de datum duidelijk is. Het kan het hiernamaals van een embleem laten zien, de geschiedenis van het verzamelen of de manier waarop oudere vormen bekend bleven voor later publiek. Problemen beginnen wanneer de datum valt uit een bijschrift als een afbeelding reist. In dit geval bieden de twee Tokyo collectienummers een ongewoon schone oplossing. Een lezer die beide registreert zal altijd in staat zijn om te herstellen welk object behoort tot de officiële familie en die werd gemaakt in de twintigste eeuw, hoe vergelijkbaar hun vertaalde titels worden.
De beelden van Koka doen een verwante vraag rijzen over groepering. Een museum kan meerdere objecten samenbrengen omdat ze regionale herinneringen illustreren of omdat bezoekers ze herkennen uit latere verhalen. De groepering is een handeling van interpretatie, net zoals het plaatsen van het Tsuzuki-object naast het Magome-notebook in een tentoonstelling over stadsbestuur zou staan. De locatie van twee objecten in hetzelfde geval bewijst niet dat ze samen werden uitgegeven, afkomstig waren van dezelfde werkplaats of van dezelfde officier waren. Een zorgvuldige bijschrift behoudt de museuminstelling en stopt op de grens van wat de afbeelding documenteert.

Stel je voor dat je drie labels klaarmaakt voor een kleine tentoonstelling. De eerste zou geven de Japanse karakters en de twee op grote schaal ondervonden romanisaties. Het zou de lezers helpen de term in woordenboeken en catalogi te herkennen. De tweede zou de Tsuzuki familie het voorbeeld geven naast het twintigste-eeuwse record en hun aparte collectienummers reproduceren. Het zou laten zien hoe herkomst en chronologie twee oppervlakkig vergelijkbare objecten kunnen transformeren tot bewijs voor heel verschillende vragen. De derde zou de sites van de magistraties en de buurt van de officieren 'residenties tonen. Een klein persoonlijk object zou eindelijk iets hebben wat lijkt op een stad eromheen.
Een ander detail verdient een plaats in die stad. Het familievoorbeeld is geclassificeerd in de sfeer van het dagelijks leven van het museum en de volksgebruik, met een onderverdeling over incidenten en rampen. Deze organisatorische keuze zou een lezer kunnen verrassen die eerst op zoek ging naar de jutte in een catalogus van wapens of metal sculptuur. Het verschil is productief. Een museum kan de eigenschappen van het ijzer, de sociale zichtbaarheid van de kwast, de huishoudtraditie en de institutionele rol bestuderen zonder erop te staan dat een van die belangen de anderen permanent verdringt. Een zoektocht in een andere afdeling kan leiden tot een ander voorbeeld en een geheel nieuwe reeks vragen.
Er is een nuttig gevolg voor iedereen die terugkeert naar een familiecollectie na het zien van een display. Een box label, de naam op een lijst van geërfde bezittingen, een oude foto van het object in een kamer of de herinnering aan wie het laatst bewaarde kan een belang hebben vrij onafhankelijk van het object decoratief afwerking. Geconserveerd met geschikte kwalificaties, kunnen deze bescheiden details een voorbeeld verbinden met een huishouden op dezelfde manier als de Tsuzuki materialen doen. Eenmaal los van het object kunnen ze veel moeilijker te reconstrueren zijn dan de afmetingen of zelfs het oorspronkelijke uiterlijk van een beschadigde koord.
De haak maakt het object herkenbaar aan een silhouet. De kwastje helpt de zichtbaarheid van het publiek te verklaren. De naam Tsuzuki en de zorgvuldige kwalificatie van het museum maken het mogelijk om één voorbeeld te verbinden met een historisch huishouden. Het aantal en de datum op de andere Tokyo record voorkomen een gemakkelijke fout van bijna een eeuw of meer. Elk detail doet een beetje minder dan legende zou willen en een goede deal meer dan een casual blik zou suggereren. Samen laten ze een klein stukje ijzer en textiel een geschiedenis vertellen van mensen die in een buurt woonden, voor een kantoor werkten en bewijs achterlieten waarmee een stad hen herinnert.
Veelgestelde vragen
Zijn "jitte" en "jutte" verschillende objecten?
Beide lezingen worden gebruikt voor de twee personages, 十手. Engelse catalogi kunnen een voorbeeld onder een van beide spellingen indexeren.
Wie wordt geassocieerd met de Tsuzuki huishoudjutte?
Het Edo-Tokyo Museum registreert een traditie van eigendom van Tsuzuki Juzaemon, een yoriki die de stad magistratuur dient.
Welke Edo officieren kunnen een vermilion kwastje dragen?
De Tsuzuki collectie record zegt dat zowel yoriki en doshin waren toegestaan vermilion.
Identificeert een paarse koord de senior magistraat in heel Japan?
Een kleur vereist bewijs voor het bepaalde kantoor, jurisdictie en periode. De records hier stellen geen landelijke ranglijst op.
Zijn alle rood getasserde jitte in Tokyo collecties uit de Edo periode?
Nummer: Tokyo Museum Collectie d.m.t. objectnummer 03000081 tot 1929; het voorbeeld van de familie Tsuzuki dateert uit de 19e eeuw en de late Edo-periode.
Waar worden de twee voormalige justitieplekken herdacht?
Chiyoda City geeft een overzicht van de noordelijke site in Marunouchi en de zuidelijke site in Yurakucho.
Films en lezingen
Edo-Tokyo Museum Edo-Tokyo Museum Vernieuwing Open Promotionele Video
趣味迷走中 — 北町奉行所跡と江戸城外堀跡を 見に行ってきました 東京駅傍 史跡・遺跡に行ってきました#210
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Edo-Tokyo Museum Tsuzuki huishoudelijke object
- Tokyo Museum Collectie Het voorbeeld uit 1929
- National Diet Library Reference Network (National Diet Library Reference Network) -lezingen en kwasten
- Edo-Tokyo Museum De stadshoofden
- Edo-Tokyo Museumbibliotheek
- Chiyoda Stad .. Gemeentelijke inventaris van historische sites
- Chuo-stadsdeel – Hacchobori en de residenties van de ambtenaren
- Edo-Tokyo Museum — de administratie van de hoofdhuishouding van Magome
- Bushidō en Hagakure: huisregels uit de Edoperiode, Daidōji Yūzan en interpretaties uit de Meijiperiode
