Twee namen op de kaart en een derde op het scherm
Vraag drie mensen in Tokyo waar Hattori Hanzō hoort en de antwoorden kunnen klinken alsof ze betrekking hebben op drie verschillende mannen. Men zou kunnen wijzen naar een tempel in Yotsuya, een andere richting een brug naast het keizerlijk paleis. Een filmregisseur herinnert zich misschien een teller in Okinawa en de stem van Sonny Chiba. De eerste twee antwoorden leiden tot instellingen die tradities over Tokugawa-houders behouden. Het derde antwoord verwijst naar een scène uit een Amerikaanse film die in 2003 uitkwam. Het merkwaardige is hoe natuurlijk dezelfde naam past in alle drie de gesprekken.
Begin bij de tempel. Sainenji identificeert Hattori Hanzō Masanari als een patroon wiens verdriet over de dood van Matsudaira Nobuyasu aanleiding gaf tot een blijvende herdenkingsverplichting. Begin in plaats daarvan met de poort, en het verhaal gaat over groepen mannen verbonden aan het Tokugawa huishouden, land bij het kasteel en een erfnaam. Begin met de film, en de man achter de toonbank blijkt een vakman te zijn met een verward geweten. Elk verhaal wint zijn kracht aan een vraag over loyaliteit. De gelijkenis is een lange weg om hun aantrekkingskracht uit te leggen zonder van een filmfiguur een historische zwaardsmid te maken.
Moderne Japanse en Engelse namen bieden een vroege aanwijzing voor hoe de verwarring ontstond. Hattori is een familienaam, Hanzō een naam die over generaties heen verschijnt, en Masanari de naam waarmee de specifieke beugel meestal wordt onderscheiden in het Engels. Een Engelse tekst mag Hanzo schrijven, dezelfde naam zonder een teken dat de lange klinker onderscheidt. Die spelling maakt gemeentelijke kaarten en bioscoopcredits bijzonder gemakkelijk te verbinden in een zoekopdracht. Het kan ook verschillen verhullen die pas zichtbaar worden wanneer de lezer een datum, de oorspronkelijke geschreven naam of een precieze relatie binnen een familie zoekt.
Tokugawa’s vazal vóór het shogunaat
Masanari diende Tokugawa Ieyasu in de zestiende eeuw. De meeste lezers kennen Ieyasu onder de titel shogun, die hij in 1603 kreeg. Hem de grondlegger van het Tokugawa-shogunaat noemen, identificeert zijn uiteindelijke historische belang, maar het kan de eerdere decennia een misleidende air of security geven. Een man die Ieyasu diende voor die aanstelling leefde door allianties en familiebeslissingen waarvan de uiteindelijke uitkomst nog open was. Sainenji's verhaal begint binnen dat eerder, minder gevestigde huishouden, op een moment waarop een toekomstige regering in Edo niet voor vanzelfsprekend kon worden beschouwd.
De familierelatie in het hart van het tempelverhaal is makkelijk te missen in een korte filmbiografie. Nobuyasu was Ieyasu's oudste zoon. Zijn moeder was Tsukiyama-dono en hij trouwde met een dochter van Oda Nobunaga. Het huwelijk verbond gezinnen waarvan de politieke belangen niet altijd samenvallen. De dood van Nobuyasu liet gevolgen achter in meer dan één huishouden en zorgde voor latere accounts over verantwoordelijkheid en motief. De tempel bewaart zo'n account. Het is vooral informatief over hoe een religieuze instelling het verlies begreep en herdacht. Een geschiedenis van het politieke geschil zou een ander, breder bewijsmateriaal vereisen.
Sainenji vertelt een moment dat de verplichtingen van een houder onverzoenlijk werden. Hanzō werd verwacht deel te nemen aan Nobuyasu's dood, maar kon zichzelf niet brengen om de toegewezen rol uit te voeren. In de tempel vertelt, dat onvermogen belangrijker is dan enige prestatie geassocieerd met zijn angstaanjagende bijnaam. Het opent de weg naar religieuze naleving en het verlangen om voortdurende herdenkingsdiensten te verlenen. Een herhaling die voorbij deze aflevering gaat om verhalen van bekwaamheid te verzamelen mist de reden waarom de tempel Masanari's naam heeft bewaard. Zijn reputatie als formidabele man geeft het moment van weigering veel van zijn emotionele gewicht.

De geïllustreerde afdruk van een jonge samoerai die een brug oversteekt behoort tot een andere categorie. De museumtitel beschrijft een scène zonder de ruiter te identificeren als Masanari. Het is opgenomen omdat een kunstenaar de sociale identiteit van een figuur leesbaar kan maken met een paar zorgvuldig gekozen details. Een moderne lezer kan rang of dragend in een beeld herkennen zonder de naam van een individu te kennen. De kloof tussen die twee soorten herkenning is precies waar een aantrekkelijke illustratie een valse biografie kan verwerven. De bescheiden beschrijvende titel van het museum is informatiever dan een dramatische identificatie die de plaat niet kan ondersteunen.
Een gedenkteken krijgt vorm in Edo
Volgens de tempelgeschiedenis vergezelde Masanari Ieyasu in 1590 naar Edo. Het plaatst een hermitage in Shimizudani in Kojimachi en associeert het met voortdurende rouw om Nobuyasu. Een hermitage is een duidelijk ander vertrekpunt voor een biografie van een kasteelpoort. In plaats van te vragen waar een houder stond in een hiërarchie van dienst, nodigt het ons uit om te vragen wat er gebeurde na een dood, waar herinnering werd uitgevoerd en hoe een particuliere verplichting verworven een plek in het landschap. Deze vragen leggen uit waarom een boeddhistische naam belangrijk is in dit specifieke verhaal.
De Sainenji-tempel dateert de volgende ontwikkeling op 1593. Er staat dat Ieyasu geld heeft verstrekt voor een tempel en dat de intentie verder ging dan Nobuyasu naar de rust van anderen die in dienst waren gestorven. Het onderscheidt ook de intentie van de patroon van de uiteindelijke bouw van de tempel. In haar rekening Masanari zag dat project niet voltooid. Oprichters verhalen vaak comprimeren de eerste wens, de gave van middelen, het gebouw en de eerste diensten in een handige datum. Het uit elkaar houden van hen onthult het werk van latere mensen die een verplichting na de levensduur van zijn oorspronkelijke beschermheer droegen.
Dit is ook een geval waarin de taal van de oprichting verdient zorg. De Engelse presentatie van de tempel benadrukt financiële steun. Een lezer zou kunnen nemen de bekende zin gegrond door te betekenen dat de genoemde persoon had geleid elk aspect van de bouw op de huidige site. De rekening geeft een interessantere opeenvolging van gebeurtenissen, sites en intenties. Een religieuze instelling kan een authentieke verbinding met de wensen van een historisch persoon traceren, terwijl haar gebouwen, adres en gemeenschap veel later hun huidige vorm aannemen. Architectuur heeft een chronologie, en een verplichting om te onthouden heeft er ook een.
In Yotsuya het graf geïdentificeerd met Masanari biedt een plek waar de naam kan worden tegengekomen, afgezien van bioscoop of populaire avonturenverhalen. Een graf is een materiële herdenkingsplaats. Een bezoeker kan observeren hoe het wordt geïdentificeerd en gelegen in het tempeldistrict. Geen enkel bezoek zelf onthult wat een persoon in de zestiende eeuw persoonlijk dacht. Het verschil hoeft de ontmoeting niet te verminderen. Een blijvende plek voor herdenkingspraktijk is substantieel historisch bewijs over de acties van de levenden gedurende vele generaties, zelfs waar het de privé-gevoelens van de doden achterlaat die niet meer hersteld kunnen worden.
Een poort die zich meer dan één generatie herinnert
Aan de westkant van het voormalige Edo Castle kent een andere traditie Hanzōmon toe. Het laatste element mon betekent poort. De Chiyoda Tourism Association beschrijft een brug over de binnengracht bij de Fukiage Garden, tussen grachtsecties met verschillende namen. Het associeert de poortnaam met Hattori Hanzō en de bewakers verbonden met hem. Het Ninja Museum van Igaryu geeft een bijzonder nuttige kwalificatie: in haar rekening de traditie gaat vader en zoon. In het Engels transliteratie kunnen de namen op korte termijn identiek lijken. De expliciete familierelatie zorgt ervoor dat ze niet instorten in een uitzonderlijk lang leven.
De lokale rekeningen hebben ook verschillende geografische belangen. De beschrijving van Chiyoda helpt een lezer de brug te sturen binnen een huidige wijk. De account van Iga vestigt de aandacht op de verbinding met de snelweg Koshū en met mensen in verband met Iga die woonden in het gebied buiten de poort. Men kijkt van nature vanuit de gracht naar de omliggende stad. De andere kijkt vanuit een regionale gemeenschap naar de hoofdstad waarin haar mensen kwamen dienen. Het lezen van de rekeningen samen produceert een rijkere kaart dan het behandelen van de weinige zinnen van beide instellingen als het geheel van een biografie.
Chronologie helpt weer. Volgens de beschrijving uit Chiyoda werd de poort in 1620 gebouwd. Masanari's leven behoort tot de vorige eeuw. Het is dan ook heel goed mogelijk om de naam te eren terwijl men erkent dat de in deze rekening beschreven poort niet kan dienen als de instelling voor elke latere exploitatie die met hem persoonlijk wordt geassocieerd. Een familie of lichaam van houders kan de historische verbinding leveren die een eenvoudige vergelijking van mens en monument niet kan. Steden bewaren regelmatig namen langer dan de structuren en regelingen die ze eerst zinvol maakten voor lokale bewoners.
Kijk hoe het woord Hanzōmon in het moderne Tokio reist. Het markeert een plaats bij de gracht, verschijnt in de richting van een station en identificeert een metrolijn. Een reiziger kan de naam elke dag uitspreken zonder iemand te herdenken. Een tempelbezoeker kan het uitspreken terwijl hij probeert de generaties van een gezin te onderscheiden. Beide toepassingen behoren tot het openbare hiernamaals van de naam. De kloof tussen hen laat zien hoe een schijnbaar onveranderlijke label zeer verschillende soorten kennis van de ene generatie of buurt naar de andere kan dragen.
Hoe een publiek een figuur herkent

Kabuki prints bieden een leerzame omweg op weg naar de bioscoop. Het Metropolitan Museum of Art identificeert een geïllustreerd werk als een beeld van de acteur Onoe Matsusuke in de rol van een samoerai. Dit laat ons drie dingen tegelijk zien: een historische performer, de identiteit die op het podium is vastgelegd en een afdruk waarmee de voorstelling na de gebeurtenis kan circuleren. Het kennen van de rol maakt de uitvoerende kunstenaar geen documentaire getuige van de periode die wordt vertegenwoordigd. Het kennen van de naam van de acteur voegt een heel andere geschiedenis toe aan theatrale werk en publieksherkenning.

Een tweede afdruk identificeert Ichikawa Danjūrō de Vijfde in een Shibaraku rol. De naam van een performer, de opvolging uitgedrukt door het cijfer en het direct herkenbare theatrale onderwerp helpen dit werk te onderscheiden van een anonieme illustratie van het oude Japan. Er is een verre analogie met de herhaling van een naam binnen een beugelfamilie, hoewel de betrokken instellingen heel anders waren. In één geval kon een publiek een podiumlijn herkennen. In de andere, een plaats bewaarde het geheugen van mensen verbonden door familie en dienst. Geen van beide gevallen licenties het toewijzen van elke herinnerde actie aan de vroegste beroemde individu.
Kabuki biedt ook een manier om na te denken over het publiek van een foto. Een kijker die een acteur kende kon een optreden heel anders herkennen dan een kijker die de prent eeuwen later in een museum tegenkwam. De latere kijker kan zien een generiek historische figuur waar de eerste zag een favoriete performer. Een film kan een soortgelijke dubbele herkenning creëren. Een toeschouwer die bekend is met de vroegere carrière van een ster brengt deze verenigingen in een scène lang voordat het personage heeft uitgelegd wie hij is. Iemand die de acteur voor het eerst ziet, moet alleen van de plaats delict leren over zijn autoriteit.
De korte film over kabuki bij dit artikel geeft lezers de kans om prestaties als performance te beschouwen. Het is geen bewijs dat een bepaald podium portret het kostuum of gebaren van een bepaalde film karakter leverde. Het aantonen van een directe lening zou getuigenis, productie ontwerpen of een specifiek identificeerbare offerte vereisen. De bredere vergelijking is de moeite waard om zelf te maken. Gedrukte portretten en bewegende beelden kunnen een rol zo gedenkwaardig maken dat kijkers zich later een gezicht herinneren voordat ze zich het onderscheid herinneren tussen een historisch persoon en het personage dat er in staat.
De Hanzō die in Okinawa werkt
In Quentin Tarantino's Kill Bill: Volume 1 opent de ontmoeting van de bruid met Hattori Hanzō in een ander register dan een historische verkiezing. De setting is modern Okinawa. De man die ze zoekt kan worden tegengekomen in de gewone sociale ruimte van een voedsel teller. De scène hangt af van een vertraging in herkenning. Twee mensen kunnen een ogenschijnlijk eenvoudig verzoek bespreken, terwijl ze de betekenis ervan heel anders begrijpen. Sonny Chiba's optreden draagt de afstand tussen komische gastvrijheid, professionele trots en verantwoordelijkheid voor wat zou kunnen volgen. Het personage heeft een verleden, maar het is een verleden dat door de film is vastgesteld.
De credits bieden een bijzonder schoon bewijsstuk. Het programma van de Cinemateca Portuguesa identificeert Chiba in de cast als Hattori Hanzo. De film crediteert de performer en levert de rol, net zoals een theater print een acteur en een karakter kan noemen. Het onderscheid lijkt duidelijk totdat een online image bijschrift vraagt wie een Hattori Hanzō zwaard maakte zonder de eeuw te specificeren, het verhaal of de instelling die de toeschrijving deed. Met filmmateriaal kunnen we vol vertrouwen antwoorden over Chiba's optreden. We kunnen het beroep van zijn personage niet veranderen in een feit over een zestiende-eeuwse beugel.
Wat de aandacht trekt in de Okinawa sequentie is deels een verandering in hoe mensen praten. Een personage die in staat is geweest om door te gaan als gastvrije eigenaar wordt iemand met het gezag om een gedenkwaardig verzoek te weigeren. Het gesprek geeft gewicht aan een fictief object voordat het verschijnt. Het geloof van de kijker in dat gewicht is een succes van schrijven, acteren en bewerken. Een museumobject verwerft een andere autoriteit, door middel van benoemde makers, inscripties, platen en bewaarders. Een bezoeker kan genieten van beide manieren van verhalen vertellen zonder de verlichting van een cinematograaf te vragen om het werk van een inscriptie uit te voeren.
De film is ook een nuttige herinnering dat de persoon die speelt de maker, het personage bijgeschreven met het maken van iets in het verhaal en de mensen die geproduceerd de fysieke rekwisieten hebben verschillende banen. Een cast lijst identificeert de eerste. Een scène kan de tweede bevestigen. De vaststelling van de derde zou productie records of betrouwbare getuigenis over een specifieke rekwisiet. Een object dat later als voorbeeld van hetzelfde ontwerp wordt aangeboden, introduceert nog een andere geschiedenis. Het houden van deze identiteiten onderscheidt geeft de arbeid van film crews zijn juiste plaats en voorkomt dat een fantasierijke scène uitgegroeid tot een valse lijn van historische herkomst.
Het verschil dat een museumnummer maakt

Kikkō Sadamune, bewaard in het Nationaal Museum van Tokio, maakt een nuttige eindvergelijking. De catalogus en collectie-identificatie stelt lezers in staat om terug te keren naar hetzelfde individuele blad, zelfs wanneer de naam anders wordt geromaniseerd. Het heeft een institutionele identiteit onafhankelijk van elke illustratie die voor dit artikel wordt gekozen. Zijn verschijning hier illustreert hoe bewijs voor een bepaald artefact eruit ziet. Het draagt geen impliciete toeschrijving aan Hattori Hanzō. Die kleine zin doet er toe omdat de visuele grammatica van een geïllustreerde biografie anders lezers aanmoedigt om elk beeld te verbinden met de persoon genoemd op zijn hoofd.
Stel je een tentoonstelling voor met drie labels aan de muur. Men identificeert een poort door zijn locatie en traditie, een ander reproduceert een filmkrediet en een derde identificeert een zwaard door het museumnummer. De woorden op de etiketten beantwoorden niet allemaal dezelfde vraag. Het poortrecord legt uit hoe een publieke naam zich aan de stedelijke ruimte hecht. Het krediet registreert een samenwerking tussen een performer en een productie. Het collectienummer identificeert een object dat opnieuw onderzocht kan worden. Verschillende vormen van bewijs verklaren waarom ze een verhaal kunnen delen zonder verwisselbare getuigen te zijn voor een gebeurtenis in het.
Terugkeren naar Sainenji op het einde geeft deze onderscheidingen een menselijke dimensie. De tempel bewaarde een verslag van verdriet, mecenaat en herdenkingsrespect. De brug van de stad draagt een naam geassocieerd met een familiedienst. Cinema gaf de naam een nieuw publiek door een ambachtsman te verbeelden die niet bereid was om een oude verantwoordelijkheid te hervatten. Alle drie de geschiedenissen zijn toegankelijk voor een Engelse lezer bereid om enkele institutionele verslagen te volgen. Van de drie, is het het rustige verhaal over hoe mensen het geloof hielden met een dode jongeman die misschien wel het minst bekend is. Het is ook degene waarvoor er nog een plek om naartoe te gaan.
Veelgestelde vragen
Wie is Hattori Hanzo?
Hattori Hanzō Masanari werd geassocieerd met Tokugawa Ieyasu. Zijn naam overleeft in Yotsuya tempel geschiedenis en in de traditie gehecht aan een poort van Edo Castle.
Heeft Hattori Hanzo zwaarden gemaakt?
De beroemde zwaardsmid die de Bruid ontmoet in Kill Bill is een fictief personage. De bronnen van de tempel en de gemeente beschrijven het leven van een vazal en de manier waarop hij werd herdacht.
Wie speelde Hattori Hanzō in Kill Bill?
Sonny Chiba, ook bekend als Shinichi Chiba, speelde een van de rollen in Quentin Tarantino's Kill Bill: Volume 1, die in 2003 verscheen.
Waar ligt Hattori Hanzo begraven?
Sainenji in Yotsuya, Tokio, identificeert het graf van Hattori Hanzō Masanari in zijn district.
Wie was Tokugawa Ieyasu?
Ieyasu was de militaire heerser die in 1603 shogun werd. Masanari diende hem gedurende de decennia voor die benoeming.
Waar staat Hattori Hanzo om bekend?
Lokale historische rekeningen associëren Masanari met dienst aan de Tokugawa, mensen uit Iga en herdenkingsrituelen voor Nobuyasu. Filmpubliek kent ook een fictieve naamgenoot.
Films en lezingen
Japania Les ninjas au Japon : réalité ou fictie ?
UNESCO – Kabuki Theater
