Kusanagi no Tsurugi: het heilige zwaard in Japanse kronieken en het Atsuta-heiligdom

Een zwaard gezien door een ingang

Een oude foto van Atsuta toont eerder een ingang dan een zwaard. In eerste instantie lijkt dat een vreemde illustratie voor een verhaal over Kusanagi no Tsurugi, een van de beroemdste genoemde objecten in Japan. Toch krijgt de foto iets goed dat een knappe foto van een niet-verbonden mes verkeerd zou zijn. Mensen zijn naar een bepaalde plek gereisd om een heilige aanwezigheid te eren, en ze hebben foto's gemaakt van de benadering. De ingang behoort tot die gedocumenteerde geschiedenis. Er is geen openbare collectiefoto waaruit een bezoeker het heilige zwaard zelf kan inspecteren en identificeren.

Eerste torii in Atsuta, National Diet Library, Japan
Eerste torii in Atsuta, National Diet Library, Japan. National Diet Library, Japan.

Twee lichamen bewijs ontmoeten elkaar in Atsuta. Een bestaat uit teksten gekopieerd, gelezen en geïnterpreteerd door eeuwen heen. Ze vertellen over een godheid, een slang, een prins en een reis. De andere bestaat uit een plaats van eredienst met zijn eigen bewaarders, een landschap bekend bij reizigers, afbeeldingen in bibliotheken en objecten gehouden in een schatkist. Ze overlappen elkaar omdat de teksten het zwaard verbinden met deze plek en het heiligdom blijft zijn verhaal vertellen. Ze hebben verschillende sterke punten. Een oud uitzicht kan uitstekend bewijs zijn voor hoe een kunstenaar een benadering van een heiligdom presenteerde. Het kan de verschijning van het zwaard niet in een vroeg verhaal regelen.

Een derde geschiedenis behoort tot de keizerlijke regalia. Veel lezers ontmoeten het woord Kusanagi voor het eerst in een lijst van drie schatten: spiegel, juweel en zwaard. Deze groepering verklaart het uitzonderlijke publieke belang van een naam in verband met een heiligdom in Nagoya. Het voegt ook een andere schaal toe aan de geografie. We hebben te maken met een lokaal heiligdom, een netwerk van verhalen die zich uitstrekken over de Japanse eilanden en een reeks objecten geassocieerd met keizerlijke opvolging. Elk is begrijpelijk op zijn eigen voorwaarden. Hun kruising maakt het verhaal rijker dan de moderne gewoonte om Kusanagi een legendarische katana te noemen.

Een mes komt uit een slang.

De vroegste schriftelijke verhalen die de meeste lezers raadplegen, zijn de Kojiki, voltooid in 712, en de Nihon shoki, die acht jaar later werd afgerond. Deze data behoren tot de aktes van compilatie. Ze zetten geen kalenderjaar op de ontmoeting met een slang. In het verhaal van Susanoo en de grote slang van Izumo, komt de buitengewone ontdekking in de staart van het schepsel. Een zwaard dat voorheen onbekend was komt aan het licht door een ontmoeting met iets buiten de gewone orde van de menselijke ambacht. Er is geen genaamde workshop, handtekening of commissie om het te introduceren.

Wie een ontdekking ontvangt is net zo belangrijk als wie het maakt. In het verhaal gaat het blad van Susanoo naar Amaterasu. Het begint een relatie tussen godheden, en latere rekeningen verbinden het met de afdaling van de hemelse kleinzoon, Ninigi. Een museumcatalogus zou gewoonlijk een keten van bewaring beginnen door het opnemen van een benoemde maker of een vroege inventaris. Hier begint het verhaal met een gave, en de betekenis van de gave hangt af van verwantschap en gezag. Proberen deze volgorde om te zetten in een lijst van historische verzamelaars zou het onderwerp dat de vroege schrijvers eigenlijk wilden beschrijven verwerpen.

Er is een verhelderende onbalans tussen de slang en het zwaard in latere illustraties. Een kunstenaar kan zich een veelkoppig wezen voorstellen en zijn enorme lichaam gebruiken om het grootste deel van een vel te bezetten. Er is veel minder beschrijvende begeleiding voor het uiterlijk van het ontdekte object. Een schilder moet het een zichtbare vorm geven, ook al heeft de tekst geen interesse in zijn afmetingen. De resulterende foto kan ons veel vertellen over hoe kunstenaars in een latere eeuw de aflevering verbeeldden. Het kan niet voorzien in de afwezige dimensies, montage of materiële samenstelling van een heilig object.

Het onderscheid wordt vooral belangrijk in het Engels omdat zwaard een enorm visueel bereik heeft. Veel lezers leveren vandaag het profiel van een gebogen Japanse zwaard bekend uit een veel latere periode. De titel Kusanagi no Tsurugi gebruikt het woord tsurugi. De woordenschat van een oud verslag en de namen toegepast op overleven, ondertekend middeleeuwse bladen hebben verschillende geschiedenissen. Het verbinden van een bekend silhouet aan het verhaal kan een moderne illustrator helpen communiceren met een modern publiek. Het zou onveilig zijn om het verhaal te dateren of een vroeg fysiek artefact te identificeren.

Een prins op de weg

Het volgende grote hoofdstuk is van Yamato Takeru. Een prins verhuist naar het oosten op een opdracht die hem wegneemt van het centrum van de koninklijke autoriteit. Bij Ise ontvangt hij het zwaard van zijn tante Yamatohime. In Kokugakuin University's lezing van de Kojiki, de relatie met zijn tante is vooral van invloed omdat de reiziger wordt verontrust door het weer worden weggestuurd. Het is mogelijk om het verhaal volledig te vertellen als een reeks van exploits. Lees het in plaats daarvan als een opeenvolging van bijeenkomsten en afscheid, en de overdracht van een heilig bezit krijgt een ander emotioneel gewicht.

De aflevering die de naam Kusanagi gedenkwaardig heeft gemaakt aan generaties lezers gaat over een grasbrand. De prins is bedreigd, en het gras wordt gezuiverd in het verhaal van zijn ontsnapping. De bekende Engelse rendering Grass-Cutting Sword houdt dit moment in zicht. Het vertalen van een objectnaam door zijn verhalende associatie, kan echter de chronologie duidelijker laten lijken dan het is. Een bron kan al vóór het incident een naam gebruiken die door een ander account wordt uitgelegd als de oorsprong van die naam. Lees elk account in zijn eigen volgorde en de variatie wordt een kenmerk van de overlevende teksten.

Een studie gepubliceerd door Kokugakuin vestigt de aandacht zelfs op de werkwoorden gebruikt voor het gras. De Kojiki en een variant verklaring in de Nihon shoki zin de actie anders. Een Engelse vertaler kon gemakkelijk hetzelfde alledaagse werkwoord kiezen voor beide. Een soepele vertaling zou dus iets kunnen verbergen dat een geleerde interesseert om namen en episodes te vergelijken. Men hoeft niet vloeiend in klassiek Japans om het algemene punt te zien. Twee Engelse samenvattingen die bijna identiek klinken kunnen rusten op tekstuele keuzes waarover de vroege compilers en latere commentatoren meer dan één mogelijkheid bewaarde.

De documenten plaatsen ook andere mensen dan de prins langs de route. In het verhaal van zijn zeeovergang verlost Ototachibanahime's offer hem van gevaar. In Owari wordt het zwaard geassocieerd met de vrouw die in Engelse accounts Miyazuhime of Miyasuhime wordt genoemd. De tante die het zwaard geeft, de vrouw die achterblijft in Owari en de metgezel op zee zijn verschillende deelnemers. Ze gewoon de vrouwen in de legende noemen zou de verschillen tussen hun acties verliezen. Een van de beloningen van het volgen van een enkel genoemd object is dat de verandering van plaats die mensen weer in beeld brengt.

Owari en de plek waar het verhaal blijft

Atsuta heiligdom in Nihon meisho-cho, National Diet Library, Japan
Atsuta heiligdom in Nihon meisho-cho, National Diet Library, Japan. National Diet Library, Japan.

Owari is een historische provincie, en de moderne stad meestal genoemd in verband met Atsuta is Nagoya. Een eigentijdse kaart en een vroeg verhaal verwijzen daarom naar dezelfde breed herkenbare regio via verschillende politieke geografieën. De heiligdom traditie associeert Kusanagi met deze plaats door Yamato Takeru en Miyazuhime. In verslagen van de reis, laat de prins het zwaard achter voordat hij naar de berg Ibuki gaat. Hij keert niet triomfantelijk terug om het weg te nemen. De scheiding maakt het mogelijk het verhaal van de reis van de held en het verhaal van duurzame lokale voogdij te divergeren.

De twee verhalen creëren verschillende verwachtingen over beweging. Een epische held reist, ontmoet nieuwe situaties en bereikt uiteindelijk een einde. Lokale aanbidding hangt af van mensen die terugkomen. Het verhaal van een zwaard links in Owari kan daarom in beide richtingen worden gelezen. Vanuit het oogpunt van de prins, markeert het een noodlottig vertrek. Vanuit het oogpunt van een heiligdom, markeert het het begin van een voortdurende relatie met een plaats. Dezelfde episode die een dramaticus zou kunnen gebruiken voor een moment van voorboden dient een andere functie in een verslag van Atsuta's heilige geschiedenis.

Kokugakuin's encyclopedie geeft daarom een aparte toegang tot devotie bij Atsuta. De ingang behandelt de positie van het heiligdom in de regio Tōkai als onderdeel van de verklaring voor de groei van zijn volgende. Reizigers hebben praktische redenen voor het verzamelen op bepaalde wegen, nederzettingen en overtochten. Religieuze naleving kan groeien rond die reizen zonder te zijn reduceerbaar voor gemak. Een aanbidder die een speciaal bezoek maakte en een ander die het heiligdom bereikte als onderdeel van een langere reis kon deelnemen aan dezelfde plaats, terwijl het dragen van zeer verschillende verwachtingen en herinneringen weg van het.

De oude illustratie uit een publicatie gewijd aan gevierde Japanse plaatsen hoort in dit deel van het verhaal. Het onderwerp kan zinvol zijn voor iemand die al bezocht heeft en voor iemand die het heiligdom alleen kent door middel van afdrukken. Het selecteert een uitzicht en geeft een verre lezer een manier om de site te herkennen. Om dat beeld als bewijs te gebruiken moeten we vragen welke kenmerken leesbaar zijn gemaakt op de gekozen schaal. Een uitzicht ontworpen om een beroemde bestemming te identificeren kan geven een poort prominent tijdens het snel passeren over de ruimtes een individuele bezoeker herinnerde zich het duidelijkst.

Drie schatten en meer dan één site

De regalia brengen Kusanagi in het gezelschap van de spiegel Yata no Kagami en de gebogen juweel Yasakani no Magatama. De groepering wordt gewoonlijk geassocieerd met Amaterasu's gaven aan Ninigi en met keizerlijke opvolging. Een lijst maakt de drie geluiden alsof ze altijd één kamer moeten delen of samen reizen in een enkel display. Kokugakuin's verslag van keizerlijke instellingen beschrijft een meer complexe relatie tussen heiligdom en paleis tradities, met inbegrip van representatieve objecten. Wetende dat het zwaard wordt geassocieerd met Atsuta hoeft zich geen enkele openbare tentoonstelling van drie schatten voor te stellen.

De namen zelf dienen als een herinnering dat de drie onderscheiden zijn. Een spiegel heeft een plaats in de verbeelding, een juweel een ander, een zwaard nog een andere. Populaire retellingen geven soms een nette morele kwaliteit aan elk. Een lezer die geïnteresseerd is in een bepaalde interpretatie, moet vragen welke tekst of commentator deze associatie heeft gemaakt. Het bestaan van de groep kan worden gedocumenteerd onafhankelijk van een latere uitleg van wat elk lid symboliseert. Het behoud van dit onderscheid stelt lezers in staat om veranderende interpretaties te waarderen zonder hun eigen favoriete arrangement voor een onveranderlijke formule van de oude compilaties te verwarren.

Er zijn vergelijkbare redenen om meer dan één naam voor het zwaard te behouden. Ame no Murakumo en Kusanagi verschijnen in de rekeningen van de regalia. Namen kunnen de lezer wijzen op verschillende episodes of verschillende aspecten van de goddelijke geschiedenis. Het vertalen van één in een enkele pittoreske Engelse titel heeft de neiging om die keuze permanent te maken, althans in het geheugen van de lezer. In een vergelijking van teksten, betaalt het om periodiek terug te keren naar de Japanse naam op de pagina. Het kan onthullen waarom iemand het verhaal van een slang vertelt en iemand die het verhaal van een grasbrand vertelt, op verschillende plaatsen lijkt te beginnen.

Een drempel ergens anders gefotografeerd

Grote stenen Toril, hoofdingang van de tempels, Nikko, Japan, Bibliotheek van het Congres, Prints en Foto's Divisie
Grote stenen Toril, hoofdingang van de tempels, Nikko, Japan, Bibliotheek van het Congres, Prints en Foto's Divisie. Bibliotheek van het Congres, Prints en Foto's Divisie.

De foto van een grote stenen ingang bij Nikko biedt een kleine test van visueel oordeel. Het behoort tot de Bibliotheek van het Congres, en de titel identificeert Nikko. Het onderwerp is een monumentale drempel. Het lijkt hier omdat het vergelijken met de twee uitzichten van Atsuta bloot een probleem in de visuele record van Japanse heiligdommen online. Een bekende torii kan een redacteur verleiden om de ene foto te behandelen als een vervanging voor de andere. Zijn architectonische vorm kan een categorie vaststellen. Het bijschrift en de collectiegeschiedenis bepalen welke plaats de fotograaf en uitgever bedoeld waren om te laten zien.

Vergelijk de foto van de eerste torii in Atsuta met het uitzicht vanuit Nikko door te vragen wat er buiten de poort in elke compositie ligt. Het oog kan worden geleid langs een nadering of gearresteerd door de massa van de poort zelf. Een figuur opgenomen om schaal te bepalen kan een andere ervaring van aankomst van een leeg pad suggereren. Deze observaties blijven zelfs beschikbaar voor een kijker die geen van beide sites heeft bezocht. Het identificeren van een specifiek ritueel, de datum of de deelnemers vereist verder bewijs. Het onderscheid geeft twee bescheiden reproducties meer te zeggen dan een generieke bijschrift over het mysterie van het oude Japan.

De National Diet Library en de Library of Congress behouden ook verschillende objectgeschiedenissen. Een druk gebonden in een boek heeft buren op de pagina's voor en na. Een foto verspreid met een gedrukte titel kan behoren tot een serie over bezienswaardigheden gericht op reizigers in het buitenland. Digitale presentatie kan beide eruit laten zien als geïsoleerde beeldbestanden met vergelijkbare grenzen. Het openen van de catalogusrecord herstelt de context van publicatie en collectie. Het uitzicht wordt een object met zijn eigen route door instellingen, gescheiden van de reizen van de reizigers die het ooit hielp om instructies te geven of te vermaken.

Een zwaard dat een museum kan laten zien.

Dōjigiri Yasutsuna, Nationaal Museum van Tokio, via ColBase
Dōjigiri Yasutsuna, Nationaal Museum van Tokio, via ColBase. Nationaal Museum van Tokio, via ColBase.

Dōjigiri Yasutsuna, bewaard in het Nationaal Museum van Tokio, biedt een laatste vergelijking. Het heeft een gevierde naam en een openbare collectie record. Een curator kan het overgebleven blad beschrijven, illustreren en de naam verbinden met de tradities die eromheen verzameld zijn. Die mogelijkheid verandert wat een waarnemer op verantwoorde wijze kan vragen. Men zou kunnen bestuderen hoe het museum een bepaald kenmerk fotografeert en de beschrijving ervan vergelijken met andere gecatalogiseerde werken. Het overbrengen van elke resulterende observatie naar Kusanagi omdat beide worden gevierd Japanse zwaarden zou springen tussen verschillende objecten en verschillende lichamen van bewijs.

Openbare tentoonstellingen van zwaarden in Atsuta bieden een verwante gelegenheid voor verwarring. Het heiligdom en zijn collecties bieden een setting waarin bezoekers kunnen leren over echte, individueel gedocumenteerde werken. Een museumfilm over de Kusanagi-kan kan ruimtes tonen gewijd aan die erfenis. De titel belooft niet dat het heilige zwaard van de regalia aan de camera zal worden getoond. Lees een bijschrift op de naam van het individuele werk voordat u het aan een afbeelding hecht. Het verschil is evenzeer van belang voor het respecteren van de religieuze praktijk van een instelling en voor het crediteren van het eigenlijke object op tentoonstelling.

Wat zou dan een goed museumlabel zijn voor een verhaal zonder voorwerp in de zaak? Een datum en titel voor een vroege compilatie zou een passage in het literaire album verankeren. Een kaart kan Izumo, Ise en Owari plaatsen in relatie tot het verhaal. Een apart gedateerde afbeelding van Atsuta zou kunnen laten zien wat een later publiek begreep als een herkenbare kijk op de plaats. Samen zouden deze items een bezoeker in de loop van de tijd een historisch gevolgverhaal laten volgen. Elk geeft een soort bewijs dat de anderen missen, en niemand hoeft zich te maskeren als een portret van Kusanagi.

Terug naar de ingang

Er is een onthullende verschuiving in het soort vragen dat lezers stellen zodra ze deze bronnen hebben gevolgd. In eerste instantie is de vraag meestal hoe het zwaard eruit zag. Tegen het einde kan het zijn waarom een oudere auteur ervoor koos om het voor of na een vergadering te noemen, waarom een bepaalde vrouw centraal kwam te staan in de lokale geschiedenis, of waarom de benadering van Atsuta de moeite waard bleek om te graveren en te publiceren voor vreemden. Allemaal vragen over overlevend materiaal om te onderzoeken. Elk behoudt het belang van het object dat de lezer naar het onderwerp bracht in de eerste plaats.

Beschouw het heiligdom poort weer, dit keer als een foto gemaakt om te reizen. Een pelgrim kon de poort passeren en helemaal geen beeld achterlaten. Iemand ver weg kan een uitzicht op de poort hebben zonder het ooit te benaderen. Beiden zouden het verhaal van Yamato Takeru kunnen kennen, misschien in versies die verschillende afleveringen benadrukken. De link tussen heilig voorwerp, bezoeker en beeld is nooit afhankelijk geweest van iedereen die hetzelfde zag. Het voortdurende vermogen van een naam om mensen naar een plaats te trekken maakt zelf deel uit van wat het verslag van Atsuta ons helpt begrijpen.

Een kort bijschrift voor de openingsillustratie kan eenvoudigweg de eerste torii, Atsuta, en de bibliotheek identificeren die het beeld bewaart. Na het volgen van de kronieken, leest die bescheiden bijschrift anders. Het plaatst de laatste fase van een lang verhaal zonder het landschap te behandelen als bewijs van elk incident dat er over verteld werd. Het wijst op een plek waar aanbidders iets zinvols hebben benaderd en waar een historicus nog steeds vragen kan stellen over teksten, beelden en instellingen. Voor een zwaard wiens verhaal gaat over doorgang en bewaring, blijkt een afbeelding van een ingang een ongewoon geschikt begin te zijn.

Veelgestelde vragen

Wat is het Kusanagi zwaard?

Kusanagi no Tsurugi is het heilige zwaard geassocieerd met Atsuta Shrine en een van de drie keizerlijke regalia in Japanse traditie.

Waar is het Kusanagi zwaard?

Heiligdom traditie plaatst het op Atsuta Jingū in Nagoya. Historische foto's van het bureau documenteren de plaats van aanbidding.

Wie is Susanoo?

In de vroege Japanse verhalen is Susanoo de godheid die de grote slang van Izumo tegenkomt en het zwaard in zijn staart ontdekt.

Wie is Yamato Takeru?

Yamato Takeru is de prins wiens reis het heilige zwaard verbindt met een grasvuur, met de provincie Owari en met het verhaal van Atsuta.

Wat zijn de drie keizerlijke regalia van Japan?

In Japanse traditie zijn ze de spiegel, zwaard en gebogen juweel. Het zwaard heet Kusanagi of Ame no Murakumo.

Wat is de Kojiki?

De Kojiki, voltooid in 712, is een vroege Japanse compilatie van verslagen van de goden, genealogieën en koninklijke geschiedenis. Het is een van de belangrijkste tekstuele getuigen van het Kusanagi verhaal.

Films en lezingen

Nomura Group — 熱田神宮 剣の宝庫 草薙館 (Atsuta Jingū, Kusanagi-kan)

JASA (Japanese Art Society of America) — dr. Sinéad Vilbar over kami in Cleveland en de totstandkoming van de tentoonstelling over het goddelijke in de Japanse kunst.

Collectiegegevens en verdere literatuur

gerelateerde artikelen