De smid die beide zwaarden maakte
Wado Ichimonji en Enma hebben iets preciezer gemeen dan het feit dat beide tot One Piece behoren. Het officiële profiel van Shimotsuki Kozaburo is dezelfde fictieve smid die ze maakt. Hun latere geschiedenis loopt uiteen. Eentje komt naar Zoro door de herinnering aan Kuina. De andere behoorde tot Kozuki Oden voordat het in Zoro... verhaal overkwam. Die compacte familie van relaties is een goede kennismaking met hoe genoemde objecten werken in fictie. Een enkele maker kan mensen verbinden die nooit samen in een scène staan, en een naam kan de herinnering aan een belofte dragen over honderden afleveringen.
De historische Ichimonji school geeft lezers een reden om één van die namen op te merken. Een echt Japans museum gebruikt Ichimonji in zijn discussie over kunstenaars die werken in middeleeuwse Bizen. Elders een heiligdom in Kuwana bewaart gedateerde werken geassocieerd met de naam Muramasa. Een Japanse nationale collectie kan een individueel zwaard tonen genaamd Dōjigiri Yasutsuna, en een Washington museum bevat een geschilderd verhaal over de demon Shuten Dōji. Geen van deze instellingen identificeert een mes als het origineel van Enma, Shusui of een Nichirin zwaard. Wat ze bewaren is interessanter dan een lijst van lookalikes: verschillende tradities om materiële dingen een naam en een verhaal te geven.
Welke geschiedenis schuilt er achter de naam Ichimonji?
Ichimonji kan het geschreven karakter oproepen voor één, een enkele horizontale slag. In de geschiedenis van Japanse zwaarden wordt het ook geassocieerd met een school van smids actief in Bizen. Sommige historische werken in verband met die traditie dragen het karakter; anderen dragen een persoonlijke handtekening of overleven zonder. De namen Fukuoka Ichimonji en Bizen in een museumcatalogus wijzen op een historische plaats en een geheel van aanverwant werk. Het woord in Wado Ichimonji behoort tot een fictief object met een aparte naam maker. Een lexicale verbinding biedt een uitstekend uitgangspunt voor het zoeken en een onvoldoende basis om een individueel blad toe te wijzen.
Een nationale ingang van het e-museum maakt het punt met ongebruikelijke helderheid. Een katana die nu wordt toegeschreven aan Norifusa overleeft zonder zijn originele handtekening. Het museum legt uit dat verkorting het deel van het object waar de handtekening zou zijn veranderd. De huidige toeschrijving berust op de studie van het overlevende vakmanschap. Dat is een heel andere situatie dan een verhaal waarin een gezaghebbend personage de maker voor het publiek kan identificeren. Het museum behoudt zowel een conclusie als een verklaring van de moeilijkheid die moest worden overwonnen om het te bereiken.
Dezelfde catalogus introduceert andere werken die verband houden met de Ichimonji traditie, waaronder de Nikkō Ichimonji in Fukuoka. Dat object is beroemd, individueel genoemd en niet ondertekend. Een naam waarmee een bepaald werk door de geschiedenis reisde kan daarom veilig blijven, zelfs als de vorm van zijn toeschrijving aan een maker heel anders is. Na de geschenken en eigenaren geassocieerd met een naam beantwoordt één vraag. Nauw naar het oppervlak kijken en het vergelijken met verwante stukken antwoordt een ander. Een fictieve schrijver kan beide tegelijk beslissen. Museumonderzoekers moeten de antwoorden verzamelen uit bewijs dat zelden op één plek aankomt.
Het chōji-patroon van kruidnagelknoppen in de catalogus

Het gepolijste oppervlak van een antiek lemmet kan patronen vertonen die 'hamon' worden genoemd. In catalogusbeschrijvingen roept de term 'chōji' associaties op met kruidnagels. Het geeft lezers een herkenbaar, organisch vormidee waarmee ze een contour in staal kunnen benaderen. Variaties in die contour, de behandeling van het metaal eromheen en de algehele vorm kunnen van belang zijn wanneer specialisten vergelijkbare werken beoordelen. Een vergelijking met kruidnagels betekent niet dat kruidnagels in het materiaal zijn verwerkt. Het is een onderdeel van historische visuele terminologie, vergelijkbaar met de namen van veren, golven en wolken die in andere decoratieve tradities worden gebruikt.
De illustratie van Daihannya Nagamitsu komt uit het Nationaal Museum van Tokio. Het is een genaamd Bizen werk, gepresenteerd hier met zijn eigen institutionele identificatie. Nagamitsu behoort tot de Osafune traditie. Het noemen van een Bizen voorbeeld Ichimonji alleen maar omdat beide namen voorkomen in een discussie over middeleeuwse werk zou vervagen de verschillen die een museum probeert te behouden. De foto stelt ons in staat om een echt voorbeeld van een ondertekende maker te plaatsen historische reputatie naast een fictieve naam. De waarde als vergelijking hangt af van het behoud van het verschil tussen Bizen, een bepaalde school en het individuele werk.
Animatie vertaalt het probleem van een patroonoppervlak in lijn, contrast en tijd. Een teken in de buurt van de rand moet herkenbaar blijven aangezien het blad van positie verandert van frame naar frame. Op een museumfoto kan een gelijksoortig teken het resultaat zijn van de door de fotograaf gekozen verlichting en hoek. Een reeks frames geeft beweging onder leiding van een animatieteam. Een serie museumfoto's levert verschillende bewust gekozen visies op hetzelfde fysieke object. Geen van beide afbeeldingen is transparant bewijs over de andere. Ze belonen echter dezelfde gewoonte om twee keer te kijken voordat ze een naam aan een lijn toekennen.
Shusui en het recht om te onthouden
In One Piece wordt Shusui geassocieerd met Ryuma en Wano. Het officiële aflevering materiaal dat Enma in Zoro's verhaal brengt, maakt ook duidelijk waarom Shusui van belang is voor andere mensen dan de persoon die het draagt. Een gemeenschap heeft een claim op haar geheugen. De narratieve vraag verschuift van wie een voorwerp in de hand heeft naar waar dat object hoort te horen. Dit is een reden waarom het woord schat heeft meer kracht in het verhaal dan een bijvoeglijke betekenis uitzonderlijk goed gemaakt. De mensen die het een schat noemen geloven dat zijn afwezigheid iets verandert aan hun eigen geschiedenis.
National Treasure heeft een specifieke institutionele betekenis in Japan. Het is verbonden aan de aangewezen culturele eigendom en geregistreerd door de instanties die verantwoordelijk zijn voor het. Een Engelse ondertitel kan bijna dezelfde woorden gebruiken voor een fictieve aanduiding in Wano. Wat is er nodig voor iemand om de twee te verwarren? Zeer weinig: een aantrekkelijke foto, een verkorte bijschrift en een zin ontdaan van zijn context zou het kunnen doen. De meest nuttige vraag is gewoon wie de aanwijzing heeft toegewezen. Een statement van personages in een fictieve samenleving en een Japans erfgoedrecord betekenen elk iets heel preciess binnen de wereld die ze geproduceerd.
Er is een echte affiniteit hier met de geschiedenis van genoemde Japanse objecten. Een familie mag een dierbaar bezit als geschenk opgeven, een huis mag het verhaal van een belangrijk bezoek bewaren en een religieuze gemeenschap kan een offer blijven eren lang nadat de namen van andere eigenaren verdwenen zijn. Dergelijke geschiedenissen maken het mogelijk dat een mes verschillende dingen betekent voor mensen die er elk een legitieme relatie mee hebben. De fictieve uitwisseling kan duidelijk maken waarom dat soort gehechtheid belangrijk is. Het stelt niet vast dat de schrijver een bepaalde nationale schat als het letterlijke model voor Shusui selecteerde.
Zwart in lak, zwart op papier

De zwarte van Shusui maakt deel uit van de woordenschat van de fictie van zwarte messen. Een zwart gelakte schede is een ander materiaalfeit. Japanse lak kan een donker, glanzend veld vormen op een montage, en dat veld kan decoratief metaalwerk of ander ornament laten afgaan. Wanneer een gemonteerd zwaard wordt gefotografeerd in een koffer, wat een kijker eerst noemt de kleur van het zwaard kan volledig behoren tot zijn externe meubels. De Metropolitan Museum montage hier getoond heeft een individuele record, hoewel het doel van belang is de montage. De catalogus geeft de kijker de woorden die nodig zijn om het zichtbare deel te identificeren.
Bedenk wat er gebeurt als een illustrator wil dat een zwart object leesbaar blijft tegen een donkere achtergrond. Een smal hoogtepunt langs de omtrek of een strook van licht negatieve ruimte kan genoeg zijn. Een lakkunstenaar heeft verschillende mogelijkheden. Gereflecteerd licht verandert naarmate de kijker beweegt, en de kleur kan dieper lijken als het naast een getextureerd oppervlak zit met een zachtere afwerking. Een conservator die naar een afbeelding kijkt zou ook willen weten of het een originele afwerking of latere behandeling registreert. Soortgelijke verschijningen in een single kunnen dus nog steeds het gevolg zijn van radicaal verschillende artistieke beslissingen.
Het onderscheid is belangrijk, en gaat verder dan vragen over techniek. Een museum kan bijvoorbeeld twee verschillende monturen bewaren die bij hetzelfde zwaard horen, of meubels, zelfs nadat een zwaard en de schede van elkaar zijn gescheiden. Kleur kan betrouwbaar een bezitting van een fictief personage identificeren, zelfs over veel afleveringen. De waarde van kleur bij het identificeren van een antiek stuk kan veranderen wanneer onderdelen worden vervangen of samengevoegd in een nieuwe combinatie. Dat maakt kleur niet onbelangrijk. Kleur geeft een object een geschiedenis, en die geschiedenis nodigt ons uit om ons af te vragen wanneer een bepaalde combinatie van oppervlakken voor het eerst samen verschenen.
Enma, Sandai Kitetsu en de reputatie van een gevaarlijke naam
De officiële samenvatting van aflevering 1060 noemt Enma, Wado Ichimonji en Sandai Kitetsu samen. De namen werken anders. Enma draagt de geschiedenis van een vroegere eigenaar en een verslag van de ambities van de smid. Wado Ichimonji brengt een persoonlijke relatie in het heden. Sandai, een uitdrukking die verwijst naar een derde generatie, plaatst Kitetsu in een reeks. Een kijker kan het contrast herkennen voordat hij elke aflevering in het verleden van elk object leert. Woorden die een persoon oproepen, een afstamming of een geërfde verplichting kunnen een groep visueel vergelijkbare objecten sterk onderscheiden karakters geven.
De reputatie van Muramasa biedt een historische vergelijking voor de taal van onheilspellende zwaarden. Het onthult ook de grenzen van elke gemakkelijke claim over een prototype van anime. Bij Kuwana Sōsha benadrukt het verslag van de schrijn, met betrekking tot twee offers, bewijs dat zelden centraal zou staan in een spookverhaal. De werken bewaren data en inscripties die verwijzen naar de regio. Hun bestaan als dedicaties geeft de schrijn een tastbare basis voor het bestuderen van vakmanschap en regionale geschiedenis. De instelling maakt expliciet onderscheid tussen deze geschiedenis en de vloek die in populaire versies zo vaak aan de naam wordt verbonden.
Een vloek verhaal kan opmerkelijk goed reizen zonder een object. Een verhalenverteller heeft een onderscheidende naam nodig, een onvergetelijke tegenslag en een reden voor een publiek om ze te verbinden. Een regionaal museum heeft een ander belang. Het kan vragen of een werk werd gemaakt in de plaats, welke datums de inscripties behouden en hoe de stukken het heiligdom. Dezelfde naam kan een bedreiging betekenen in de ene setting en een bron van burgerlijke trots in de andere. Het noemen van Sandai Kitetsu een gedocumenteerde kopie van een bepaalde Muramasa zou beide verhalen beroven van hun onafhankelijke geschiedenis zonder het toevoegen van bewijs aan een van beide.
Een rol, een demon en een benoemd zwaard.

Het geïllustreerde verhaal van Shuten Dōji, bewaard in het Smithsonian... National Museum of Asian Art, levert een vergelijking uit een periode voor de animatie. Een geschilderd verhaal ontvouwt zich door veranderingen van scène, figuur en instelling. Een detail genomen uit een deel van een scroll kan niet de ervaring van het tegenkomen van het hele werk in volgorde vertegenwoordigen. Toch kan een geïsoleerd detail precies onthullen hoe een kunstenaar een bovennatuurlijk verhaal zichtbaar maakte voor een publiek. De overlevende scroll is het bewijs van een bepaalde daad van picturale verhalen vertellen, heel afgezien van ieders geloof over de gebeurtenissen die het voorstelt.

In Tokio staat een bijzonder blad bekend als Dojigiri Yasutsuna. De naam roept de Shuten Doji traditie op. Er zijn nu twee herkenbare objecten voor de lezer, een geschilderde rol en een overlevend blad, bewaard in afzonderlijke instellingen. Er is geen claim over een anime productie nodig om het culturele belang van ze naast elkaar te zetten. De foto van het blad laat iets zien dat onderzocht en gecatalogiseerd kan worden. De scroll presenteert versies van figuren en gebeurtenissen die kunstenaars zich voorstellen. Een verslag van de naam van het blad vertelt ons waarom een historicus of tentoonstelling curator de twee in gesprek zou kunnen brengen.
Genoemde objecten hebben ook inventarissen ingevoerd. Een meibutsu, een gevierd ding met een gevestigde identiteit, kan worden onderscheiden door een bijnaam afgeleid van een persoon, een tekst, een incident of een andere omstandigheid in zijn geschiedenis. Zo'n naam behoort tot het leven van het object nadat het werd gemaakt. De mei ingeschreven door een maker heeft een andere plaats in de plaat. Een beroemd mes kan een overlevende handtekening missen en toch een goed geteste individuele naam behouden. Een gesigneerd werk kan worden beschreven en bewonderd zonder ooit een vergelijkbare bijnaam te verwerven. Engelse labels plaatsen deze namen soms naast elkaar en laten de lezer ze ontwarren.
Daihannya Nagamitsu en Dōjigiri Yasutsuna illustreren het punt op twee verschillende manieren. Een kijker kan leren om de twee objecten te onderscheiden van hun catalogus-items zonder elk verhaal over hen te moeten accepteren. Het collectierecord koppelt een foto en identificatie van details aan één stuk staal. De verhalen verbonden aan namen leveren een ander soort continuïteit, vaak kruisen van een documentaire toegang tot schilderij of literair verhaal. Dat vermogen om te bewegen tussen gewoon materiaal en buitengewoon verhaal lang dateert van voor het geanimeerde beeld. Het biedt een dichtere historische parallel voor anime dan de jacht op één identiek silhouet.
Nichirin en de keuze van erts
In het officiële verslag van de vijfde aflevering van Demon Slayer's eerste televisieboog, komen de overlevenden van Final Selection een keuze aan materiaal tegen voor hun toekomstige zwaarden. De scène maakt wat normaal gesproken een anonieme grondstof zou kunnen zijn tot onderdeel van een individuele biografie. De latere openbaring van een opvallende bladkleur geeft kijkers een manier om die biografie visueel te onthouden. In het verhaal is de relatie met zonlicht essentieel voor de betekenis van het materiaal. De Japanse woorden voor zon en wiel binnen de naam Nichirin helpen die vereniging aanwezig te houden nog voordat een kijker een volledigere uitleg krijgt.
Tamahagane behoort tot een andere woordenschat. Het noemt Japans staal geassocieerd met de tatara traditie en de selectie van materiaal uit een smelt. IJzerzand in die geschiedenis is een materiaal met een geologische oorsprong, terwijl het licht in een Nichirin verhaal is een narratieve toestand met buitengewone effecten. Er is geen basis hier voor het evenaren van het speciale erts in de anime met een historische kwaliteit van staal dat zonlicht opgeslagen. Een museumvertoning van ijzerzand, staal en een antieke mes kan de echte transformaties tastbaar maken zonder het fictieve eigendom toe te schrijven aan de historische materialen.
Het is de moeite waard te vragen waarom beide instellingen de grondstof zoveel aandacht geven. Een museum dat een monster toont naast afgewerkt werk kan een stadium van arbeid herstellen die het gepolijste oppervlak anders verbergt. De anime's selectie scene geeft een karakter een gevolg keuze waarvan de betekenis later zal worden begrepen. Ieder vraagt een publiek om te kijken naar iets wat blijkbaar niet gevormd is en zich zijn toekomst voor te stellen. De gelijkenis schuilt in hoe het materiaal de aandacht van de kijker organiseert. De verschillen liggen in de mensen die de keuzes maakten, het bewijs dat voor hen beschikbaar is en de buitengewone eigenschappen die specifiek tot de fictie behoren.
Lees de eindcredits en het museumlabel
Twee kleine gewoontes maken deze vergelijkingen lonender. Aan de fictie kant, identificeer de aflevering of het officiële karakter profiel dat een claim maakt. De credits en de artiestenpagina's kunnen bepalen wie een werk van storytelling, terwijl een personage toegang kan identificeren de smid binnen het verhaal. Ze zijn twee verschillende soorten auteurschap. Aan de historische kant, houd de instelling en haar titel bij het beeld. Wanneer een museum zegt toegeschreven aan, niet ondertekend, of montage voor, die woorden dragen deel van het argument. Het verwijderen ervan kan van een goede vergelijking een claim maken die de bron nooit zou herkennen.
De historische vraag die deze oefening overleeft is genereuzer dan de zoektocht naar een blauwdruk. Waarom zouden lezers, museumbezoekers en kijkers zich druk maken om een naam die aan een object is gehecht? Omdat de naam zich relaties herinnert kan de vorm op zichzelf niet onthullen. In het geval van Wado Ichimonji kan herinneren een belofte; in Kuwana een inscriptie kan brengen een gemeenschap in de geschiedenis van een offer; in Tokio een bijnaam brengt een verhaal over een demon in het gezelschap van een individueel gedocumenteerd werk. Elke relatie kan worden gevolgd tot een aparte bron. Dat is waar een geschiedenis achter het beeld begint.
Een verwant voorbeeld van fictieve visuele taal is de sakabatō in Rurouni Kenshin.
Veelgestelde vragen
Wie heeft Enma gemaakt?
In de manga One Piece smeedde Shimotsuki Kōzaburō het zwaard Enma. Volgens zijn officiële personageprofiel maakte hij ook Wado Ichimonji.
Wie heeft Wado Ichimonji gemaakt?
De fictieve smid Shimotsuki Kozaburo maakte het. De historische Ichimonji naam wijst ook een traditie van zwaard maken geassocieerd met Bizen aan.
Wat is Shusui in One Piece?
Shusui is het zwarte blad geassocieerd met Ryuma en Wano. De status in het verhaal helpt uitleggen waarom het belangrijk is om terug te keren naar anderen naast Zoro.
Wat is een Nichirin zwaard?
Nichirin is de fictieve zwaard categorie in Demon Slayer geassocieerd met speciaal erts en kleur. Historische Japanse staalaanduidingen beschrijven verschillende soorten bewijs.
Wat is een hamon?
Hamon is de getekende rand die zichtbaar is bij een Japons zwaard en ontstaat door het harden. In museumomschrijvingen verwijst chōji naar een patroon dat doet denken aan kruidnagels.
Wat is tamahagane?
Tamahagane is Japans staal geassocieerd met de tatara traditie en de selectie van staal uit de smelt. De zonlicht eigenschappen van fictief Nichirin materiaal behoren tot het verhaal.
Films en lezingen
Het Met — De Japanse zwaardkunst en de Japanse esthetiek
UNESCO – Kabuki Theater
Collectiegegevens en verdere literatuur
- One Piece, Shimotsuki Kōzaburō
- One Piece, aflevering 1060
- One Piece, aflevering 955
- Demon Slayer, de keuze van erts in aflevering vijf.
- Nationaal Instituut voor Cultureel Erfgoed, de toeschrijving Norifusa.
- Kuwana Sōsha, het Muramasa Museum
- Masamune vs. Muramasa: De echte metallurgie en geschiedenis achter Japan's beroemdste zwaardsmeden
