De zwaarden van de Shinsengumi: Hijikata Toshizō’s Izuminokami Kanesada en klingen uit de Bakumatsutijd in historische bronnen

Een rode schede in Hino

Het is gemakkelijk om de Shinsengumi in het blauw voor te stellen. De patroon jasjes vertrouwd met populaire illustratie zijn een opmerkelijke economische manier om Kyoto te suggereren in de laatste jaren van de shogunate. Een object geassocieerd met de plaatsvervangend commandant van de groep nodigt een andere kleur in het beeld uit. De stad Hino beschrijft de schede van Hijikata Toshiz. Izuminokami Kanesada als rood, met een feniks en pioenen. Zijn plaats in een familie collectie maakt dit veel meer dan een detail van kostuum. We kunnen vragen wie het identificeert, wat ermee overleeft en waar de beschrijving vandaan komt.

Stel dezelfde vragen over drie namen die vaak in één adem met deze kling worden genoemd: Horikawa Kunihiro, Nagasone Kotetsu en Kashū Kiyomitsu. Elk antwoord leidt naar een ander soort bron. Een museum kan Hijikata’s Kanesada laten zien. In een aan Kondō Isami toegeschreven brief, die in afschrift is overgeleverd, staat dat hij zwaarden bezat die de naam Kotetsu droegen. De band tussen Okita Sōji en Kiyomitsu is vooral bekend uit navertellingen. Elk geval verdient afzonderlijke aandacht. Wie de vier namen opsomt alsof het om even goed gedocumenteerde museumstukken gaat, mist veel van wat de bronnen over de Shinsengumi zo interessant maakt.

Kyoto gezien vanuit een familiehuis

Hino is een bijzonder belonende plek om naar Kyoto te kijken. De stad behoudt connecties tussen mensen die elkaar kenden voordat hun namen verschenen in nationale geschiedenissen. Hijikata groeide op in het gebied, en Kondō en Okita zijn verweven in de geschiedenis van haar scholen en huishoudens. Een brief kon van Kyoto terugreizen naar iemand die zich de schrijver herinnerde voordat hij een figuur van publieke betekenis werd. Het publiek voor zo'n brief verschilde van de lezers van een latere militaire geschiedenis. Nieuws van de schrijver kennissen en bezittingen behoorde naast nieuws van openbare evenementen.

Het museum van Hijikata beschrijft zich door deze lokale verbinding. De collectie omvat correspondentie en een verzameling van vers evenals objecten geïdentificeerd met gebeurtenissen in Kyoto. Het bewaart ook materiaal met betrekking tot een geneesmiddel geassocieerd met de familie. Bezoekers die kwamen op zoek naar een zwaard komen zo tegen een economie en een sociale omgeving waar een portret van een officier in uniform nauwelijks naar wijst. Een familie wiens activiteiten het maken en verspreiden van medicijnen omvatten, had manieren om mensen te ontmoeten, relaties in stand te houden en informatie te verplaatsen ver buiten de kamers van één huis.

Beschouw de verschillende tijdsspanne vertegenwoordigd door een huishouden collectie. Een overlevend gedicht mag slechts een paar regels papier bezetten maar iets wat een jongeman koos te behouden om op te merken voordat hij het huis verliet. Een stuk apparatuur kan worden geassocieerd in familiegeheugen met een bepaalde dag. Een huishout, bewaard of hergebruikt, kan de fysieke plaats verbinden met opeenvolgende generaties lang nadat andere delen zijn veranderd. Dergelijke objecten illustreren niet allemaal hetzelfde hoofdstuk van een leven. De ingetogen prestatie van een klein museum is vaak om de hoofdstukken dicht genoeg bij elkaar te houden voor een bezoeker om hun verschillen te ontdekken.

De datering van het zwaard van Kanesada

De stad Hino dateert de bewaard gebleven uchigatana op 1867. Alleen al dat jaar levert een nuttige correctie op het populaire imago van een held die één definieer bezit draagt door elke aflevering van zijn carrière. Een in 1867 vervaardigde kling kan de eigenaar niet bij zich hebben gehad bij de gebeurtenissen in Kyoto drie jaar eerder. Het onderscheid is belangrijk voor het beroemde Ikedaya incident in het bijzonder. Het familiemuseum associeert ander materiaal met dat evenement. Het plaatsen van verschillende objecten op dezelfde bezoeker route zet ze niet allemaal in dezelfde kamer op dezelfde historische nacht.

Het museum identificeert de smid als de elfde generatie van Izuminokami Kanesada. Een geslachtsnaam kan vele carrières omvatten. Een beschrijving die de generatie weglaat dreigt het gedocumenteerde negentiende-eeuwse werk te verbinden met een andere periode in de geschiedenis van een bewonderde naam. Het eervolle element van een smidsnaam vormt een soortgelijk probleem in de vertaling. Het maakt deel uit van de gevestigde benaming; het kan op zichzelf niet vertellen aan een lezer waar de productieplaats of de provincie waar de uiteindelijke eigenaar woonde. De datum, de institutionele identificatie en de afstamming behoren tot elkaar in een Engelse bijschrift.

Volgens het familiemuseum was het zwaard een geschenk van de Matsudaira heer van Aizu geassocieerd met het kantoor dat Kyoto bewaakt. Die toeschrijving geeft het object zowel een politieke als een persoonlijke setting. Een geschenk kan uitdrukking geven aan erkenning, verplichting en een relatie van dienst. Die betekenissen hebben een geschiedenis onafhankelijk van de fysieke kenmerken van het stuk. Een bezoeker die kijkt naar de rode schede ziet misschien een aantrekkelijke afwerking en een gunstige vogel. Het verhaal van de familie vraagt de bezoeker ook om een object te zien passeren tussen mensen wiens relatie belangrijk was voor de overheid van een stad.

Dezelfde bronnen nodigen uit tot zorg in het bespreken van conditie. Het museum beschrijft sporen van schade die ooit zichtbaar waren op het blad; de gemeente verbindt haar verschijning met de onrustige sluitingsjaren van Tokugawa heerschappij. Noch een foto, noch een algemene beschrijving stelt een waarnemer in staat om op een bepaalde middag een bepaald merkteken aan een genoemde tegenstander toe te kennen. De sterkste uitspraak is ook de meest interessante. Dit was een bezit met een geschiedenis van gebruik, bewaard in een familie wiens geheugen van de eigenaar ongewoon sterk was. De betekenis ervan is groter dan het aantal incidenten.

Twee afbeeldingen van Hijikata

Hijikata Toshizō in een studioportret, circa 1869
Hijikata Toshizō in een studioportret, circa 1869. National Diet Library, Portretten van moderne Japanse historische figuren.

Een laat portret geeft de lezer een andere route naar de man. De Nationale Dieetbibliotheek bestaat uit portretten van moderne Japanse historische figuren, waaronder Hijikata. Op dit moment in zijn leven lijken de kleding, het haar en visuele conventies van een studioportret ver weg van de pittoreske uniformen die de Shinsengumi op het podium signaleren. Een oppas kan zelf kiezen hoe hij zich op een bepaald moment moet presenteren. De fotograaf neemt ook beslissingen over pose, framing en licht. Een portret kan daarom gedateerd worden als bewijs voor zelfpresentatie, terwijl het een nogal onvolmaakte gids blijft over hoe iemand er gedurende zijn hele carrière uitzag.

Zet het portret naast de door Hino beschreven rode lak en het wordt moeilijk om vast te houden aan het idee van de Bakumatsu als een enkele visuele stijl. Oudere vormen van persoonlijke kleding en nieuwere manieren om een publieke figuur te representeren zouden binnen één leven naast elkaar kunnen bestaan. Het woord Bakumatsu noemt een periode van politieke overgang. Het doet verrassend weinig om te voorspellen wat elke persoon zou dragen, welk soort object hij zou koesteren of welk beeld zijn familie zou behouden. In dit geval voegt een van de meest nuttige vergelijkingen zich bij een foto en een gedecoreerde schede over twee afzonderlijke openbare platen.

Er is ook een verschil tussen de ervaring van het fotografische zitten en het hiernamaals van een afbeelding die wijd wordt gereproduceerd. Een foto in een familie setting zou kunnen hebben geleid tot de erkenning van een uitdrukking, een gelijkenis of de omstandigheden van een vertrek. Een moderne bibliotheek regelt het onder portretten van figuren die belangrijk zijn voor een nationaal verhaal. Een student die om een andere reden naar dezelfde gelijkenis kijkt, kan de stoel vóór de uitdrukking opmerken. Door de identificatie van de bibliotheek te behouden met een illustratie kunnen al deze lezingen naast elkaar bestaan zonder dat een redacteur een dramatische gelegenheid voor de vergadering moet maken.

Horikawa Kunihiro en de ontbrekende schakel

De naam Horikawa Kunihiro neemt ons ruim voor zijn leven mee terug. De Kyoto-traditie in verband met Kunihiro wordt vertegenwoordigd door identificeerbare werken en door middel van mensen beschrijven de musea in relatie tot hem. Het Nationaal Museum van Tokio vermeldt bijvoorbeeld een door Masahiro gesigneerd zwaard uit 1606 en rekent de maker tot de kring van Kunihiro. Een andere nationale catalogus beschrijft Kuniyasu in relatie tot dezelfde Kyoto-traditie. Dit zijn uitstekende routes naar de geschiedenis van een workshop. Geen van beide catalogi is een document van Hijikatas bezittingen.

Een langlevende familie kan een object bezitten dat eeuwen geleden werd gemaakt voordat zijn bekendste lid werd geboren, zodat de chronologische afstand op zichzelf geen problemen oplevert. Wat ontbreekt is de brug tussen het specifieke oudere werk en de latere persoon. Een plausibele transmissieroute is een opening voor onderzoek, niet het resultaat van dat onderzoek. Een ondertekend ontvangstbewijs, een inventaris met kenmerkende eigenschappen of een familierecord dat duidelijk een bepaald stuk identificeert, kan het gesprek veranderen. Het feit dat twee namen samen voorkomen in vele recente rekeningen levert een ander soort bewijs over de populariteit van een vereniging.

Kling en montering van een kort zwaard (wakizashi), 91.2.84, Metropolitan Museum of Art, aanzicht 1
Kling en montering van een kort zwaard (wakizashi), 91.2.84, Metropolitan Museum of Art, aanzicht 1. Het Metropolitan Museum of Art, Open Access.

De geïllustreerde Naotane wakizashi in New York biedt een nuttige vergelijking. De negentiende-eeuwse datum, de naam graveur en de informatie over de bewaker bestaan samen in een enkele catalogus. Een object kan de namen van verschillende ambachtslieden behouden zonder de naam van een beroemde eigenaar te geven. Ook kan het goed worden gedocumenteerd als het bezit van een gezin terwijl de maker van één montage onbekend blijft. Het is niet nodig om het Naotane-stuk aan iemand in de Shinsengumi toe te wijzen om deze observatie uit te voeren. De waarde hier ligt in het laten zien hoeveel verschillende vragen een enkel museumrecord kan beantwoorden.

Kondō’s brief en de naam Kotetsu

Het Tama Digital Shinsengumi Museum publiceert een bijzonder leerzame catalogus voor een brief van Kondō. De brief is gedateerd in de tiende maand van het derde jaar van het Bunkyū-tijdperk (1863) en was gericht aan zeven personen, onder wie Satō Hikogorō. De catalogus beschrijft de brief die naar andere handen circuleert en legt uit dat het overleefde item een latere kopie is van afstammelingen van Miyagawa Otogorō. Ook staat er dat de huidige locatie van het origineel onbekend is. Deze gegevens maken deel uit van het bewijs voor het lezen van de brief, geen ongemakken die uit een kort bijschrift moeten worden weggelaten.

Volgens de samenvatting van het archief doet de brief verslag van een politiek gesprek in Kyoto en noemt hij enkele aanwinsten, waaronder een wapenrusting en een lang en een kort zwaard onder de naam Kotetsu Nyūdō. Juist dat het een paar betreft, is waardevol voor wie Kondō’s Kotetsu alleen in het enkelvoud kent. Het laat zien hoe bezittingen ter sprake kwamen in het nieuws dat iemand naar zijn kring in Tama stuurde. Zo krijgt het verband tussen de leider van de Shinsengumi en de naam van de smid een duidelijker basis in de bronnen dan de algemene verwijzing naar een latere overlevering.

Wat is de authentificatie van de brief? Het ondersteunt een verhaal waarin Kondō zich voordeed als het bezitten van stukken onder die naam. Het plaatst geen onafhankelijk onderzocht blad naast de kopie. Een rapport van bezit, een handtekening op een tang, een specialistisch oordeel over de handtekening en een ongebroken ketting die het stuk verbindt met een latere collectie zijn aparte zaken. Een lezer die erop staat dat de brief alle vier oplost, zal er te veel gewicht in steken. Een lezer die het afwijst omdat het origineel ontbreekt zal over het hoofd zien wat het archief zorgvuldig bewaard heeft over de tekst en de transmissie ervan.

継平押形 : 附・本阿弥光徳同光温押形集 (digitale opname 3), Nationale Parlementsbibliotheek van Japan
継平押形 : 附・本阿弥光徳同光温押形集 (digitale opname 3), Nationale Parlementsbibliotheek van Japan. National Diet Library, Japan.

Het gedigitaliseerde blad van oshigata in de illustratie helpt uitleggen wat een ander soort bewijs zou kunnen bijdragen. Een oshigata registreert geselecteerde kenmerken van een mes, waaronder, in vele voorbeelden, de vorm van een tang of het karakter van een inscriptie. Het vergelijken van dergelijke verslagen kan helpen vaststellen of twee referenties betrekking hebben op één fysiek werk. Zelfs dan hun data, makers en methoden van reproductie materie. De National Diet Library sheet is een voorbeeld van die documentaire praktijk. Het is noch een illustratie uit Kondō's brief, noch een voorgestelde identificatie van de zwaarden beschreven in het.

Okita Sōji en Kashū Kiyomitsu

Modern publiek ontmoet vaak de naam Kashū Kiyomitsu naast Okita Sōji. De vereniging is gemakkelijk te onthouden en biedt fictie een economisch karakteristiek middel. Een schrijver kan een bewonderenswaardig bezit noemen en de lezer een gevoel geven van de smaak of zorgen van de eigenaar. De naam heeft ook een historische verwijzing onafhankelijk van Okita: Kashū verwijst naar Kaga, en Kiyomitsu behoort tot een zwaard maken traditie daar. Deze twee opmerkingen kunnen tegelijkertijd worden gemaakt zonder te beweren dat elk overlevend ondertekend voorbeeld daarmee herkenbaar is als Okita's eigen.

De zoektocht naar een bron werkt het beste als het begint met de exacte claim. Een boek zou kunnen zeggen dat Okita een Kiyomitsu droeg. Een latere herhaling kan de toestand van het mes beschrijven na een bepaald incident. Een derde zou de reactie van een artisanale kunnen weergeven. Elke toevoeging verandert het bewijsmateriaal dat nodig is om de rekening te ondersteunen. In het hier geciteerde museum- en archiefarchief hebben we geen overlevende Kiyomitsu met een keten van bewaring voor Okita vergelijkbaar met de Kanesada in Hino. Dat is een verklaring over deze gegevens, waardoor de mogelijkheid van verder documentair onderzoek wordt opengelaten.

Hino City Library biedt een buitengewoon nuttig uitgangspunt voor dit aspect van het verhaal. Het vinden van hulpmiddelen onderscheidt publikaties, lokale auteurs en materialen met betrekking tot genoemde deelnemers. Een onderzoeker kan een roman, een moderne studie en een editie van historische geschriften identificeren zonder alle drie dezelfde bewijskracht status toe te kennen. Als een detail steeds meer wordt uitgewerkt over edities van fictie, is dat een waardevolle literaire ontdekking. Het onthult hoe schrijvers zich Okita voor verschillende doelgroepen voorstelden. Het wordt een andere claim alleen als de ontwikkeling ook kan worden herleid tot een eerdere getuige of identificeerbare object.

Wat overleeft naast het staal

Opslagmontage met een geborstelde inscriptie, Rama
Opslagmontage met een geborstelde inscriptie, Rama. Rama.

Een houten opbergmontage met een geborstelde inscriptie toont een van de vele plaatsen informatie over een blad kan zich ophopen. Het schrift behoort tot het oppervlak waarop het verschijnt en heeft zijn eigen datum en omstandigheden. Zelfs als een geregistreerde naam volledig accuraat is, had de persoon die het schreef lang na de smid en eigenaar kunnen leven. Een conciërge die zowel de schede als zijn inhoud bewaart, houdt die latere laag van kennis beschikbaar voor inspectie. De foto hier gaat over de praktijk van het bewaren van namen. Het is geen foto van de rode schede in het Hijikata museum.

Moderne herdenkingen creëren ook objecten. Om de honderdvijftigste verjaardag van de dood van Hijikata te vieren, documenteerde Hino een replica in verband met het festival. Het bestaan ervan is een bewijs van algemeen belang om de geschiedenis van de stad voor een groter publiek te brengen. Een replica kan worden vervoerd in een gebeurtenis waar een origineel in familiezorg nauwelijks kon worden verwacht te verschijnen. Fotografeer de twee zonder bijschriften en een toekomstige lezer wordt geconfronteerd met een vermijdbare puzzel. Houd de datum en beschrijving bij het moderne voorbeeld, en beide objecten verwerven duidelijk verstaanbare plaatsen in een geschiedenis van lokaal geheugen.

Een jaarlijkse tentoonstelling vormt een verwant probleem voor een lezer die foto's na afloop raadpleegt. Het familiemuseum legt uit dat het blad zich gedurende beperkte perioden tentoonstelt in verband met de verjaardag van de dood van Hijikata. Een bezoeker die de collecties op een ander moment tegenkomt, kan informatie over het zwaard zien terwijl het staal in opslag blijft. Een label op een muur, een foto in een programma en een blad in een geval zijn drie manieren waarop een instelling een object bekend kan maken aan haar bezoekers. Hun verschijning samen in een reisaccount hoeft niet te betekenen dat elke bezoeker hetzelfde zag.

Ook een handschrift tentoonstellen vraagt om die zorgvuldigheid. Dankzij een afschrift kunnen veel mensen Kondō’s brief lezen, terwijl de conservator kan toelichten dat het origineel verloren is gegaan. De catalogusbeschrijving naast het portret van een van de correspondenten zou iets terugbrengen van de kring waarin het nieuws destijds de ronde deed. Zo blijven niet alleen de afzender in Kyoto, maar ook de lezers in Tama in beeld. Een beweging die zo vaak wordt voorgesteld als een klein gezelschap in uniform, blijkt in het archief deel uit te maken van een veel ruimer netwerk. Dat die sporen bewaard zijn gebleven, is bijzonder waardevol.

De resulterende tentoonstelling zou kunnen eindigen met de vertrouwde lijst van namen weer uitgeschreven, dit keer als volledige zinnen. De stad dateert uit Hijikata. De stad dateert Hijikata’s Kanesada op 1867. Het zwaard wordt bewaard in het museum van zijn familie. Een verzonden brief verbindt Kondo met Kotetsu. Museumcollecties behouden de geschiedenis van de Horikawa traditie. Later is het publiek Okita blijven associëren met de naam Kiyomitsu. Die zinnen vereisen verschillende werkwoorden omdat het bewijs anders is. Een rode schede, een kopie van een brief en een literaire traditie overleven allemaal. Weten welke we voor ons hebben geeft ieder zijn recht.

Veelgestelde vragen

Wie waren de Shinsengumi?

Ze waren een groep geassocieerd met het handhaven van shogunate autoriteit in Kyoto tijdens de laatste jaren van Tokugawa heerschappij. Hino bewaart records en objecten die verbonden zijn met verschillende leden.

Wie was Hijikata Toshizō?

Hijikata Toshizō was een Shinsengumi plaatsvervangend commandant uit het gebied van de huidige Hino. Zijn familiemuseum identificeert zijn overgebleven zwaard als een werk van de elfde generatie Kanesada.

Wat is de Bakumatsu periode?

Bakumatsu verwijst naar de laatste jaren van Tokugawa heerschappij. De term lokaliseert de Shinsengumi temidden van politieke omwentelingen voor en tijdens de overgang naar Meiji regering.

Wie was Kondō Isami?

Kondō Isami was een leider van de Shinsengumi. Een zwaard herinnerd onder de naam Kotetsu wordt geassocieerd met hem, hoewel een traditie van eigendom alleen niet kan authenticeren een smid .

Wat is een wakizashi?

Wakizashi is een Japanse short-sword aanduiding. Een overlevende korte zwaard kan zijn eigen maker en herkomst onafhankelijk van elke voorgestelde associatie met een langere metgezel.

Wat is een hamon?

Hamon beschrijft een zichtbare grens op een Japans mes geassocieerd met verharding. Een beschrijving van dat patroon kan een historische eigenaar zelf niet identificeren.

Films en lezingen

TOKYO MX 150...

The Met — De kunst van de samoerai: een inleiding

Collectiegegevens en verdere literatuur

gerelateerde artikelen