De Japanse yari en de drie beroemde speren: Tonbokiri, Nihongō, Otegine en de vorm van de gesmede angels

Een museum label de lengte van een kamer

Fukuoka City Museum geeft twee lengtes voor het object genaamd Nihongo. Eén is iets meer dan drie meter. De andere is iets minder dan tachtig centimeter. Beide behoren tot dezelfde tentoonstelling. De grotere meting omvat de schacht en de kleinere beschrijft het blad. Een uitgever die het kleinere getal naast een foto van het gehele object plaatst, heeft al veranderd wat de lezer denkt dat het museum gemeten heeft. Dit is een nuttig uitgangspunt voor de drie beroemde Japanse yari. Alvorens de grootte van drie speren te vergelijken, is het de moeite waard vast te stellen welke delen overleven, welke delen de fotograaf heeft laten zien en welk object een getal eigenlijk beschrijft.

Tonbokiri, Nihongo en Otegine staan gewoonlijk bekend als de Drie Grote Spears van Japan. Ze waren nooit een gematchte commissie geleverd aan één eigenaar. De benaming verzamelt werken met heel verschillende familiegeschiedenissen en drie uitzonderlijk memorabele namen. Het verzamelt ook verschillende soorten bewijs: een aangewezen object verbonden met Honda Tadakatsu, een Kuroda erfstuk in een openbare collectie, en een verloren speer die vandaag bekend is door documenten, herinneringen en reconstructies. Een tentoonstelling die alle drie de namen samenvoegt kan volledig historisch zinvol zijn, zelfs als de originele objecten onmogelijk de drie gevallen kunnen bezetten.

Voor iedereen die deze namen voor het eerst tegenkwam via een lied, een spel of een roman, biedt het museumpad een lonende omkering. Begin met een bepaald ding op een bepaalde plaats en vraag welke delen van het beroemde verhaal het kan vestigen. Een foto van de Yuki reconstructie kan aantonen dat er een object van een bepaalde verschijning werd tentoongesteld. Het verslag van de gave verklaart waarom het er was. Een gemeentelijk verslag van oorlogsverlies verklaart waarom een wederopbouw noodzakelijk was. Elk is een positief stukje uit de geschiedenis van Otegine, hoewel niemand kan vervangen voor het staal dat werd vernietigd.

De delen van een yari lezen

In het Engels kan een speerpunt verwijzen naar het zichtbare, puntige deel, of naar het gehele metalen onderdeel, zoals het er uitziet wanneer het is verwijderd uit zijn bevestiging. De tang is het deel dat normaal verborgen is in de stam. Een foto van een Japanse kop die niet is bevestigd, kan dus een aanzienlijke lengte van metaal tonen, die in een foto van het complete object verborgen zou zijn. De afbeelding op de cataloguspagina behoort tot een geheel stuk gesmeed metaal. De weergave in de doos is afhankelijk van of het hout, de bevestigingen en de afdekking aanwezig zijn, en van hoe de curatoren het object willen presenteren.

Geometrie in een collectierecord is in de eerste plaats een beschrijvingstaal. Een hoofd kan verwijden als een blad voordat vernauwing in de richting van het punt. Een richel kan oppervlakken verdelen die het licht onder verschillende hoeken vangen. Een groef of snijwerk bezet een bepaald gezicht, en een handtekening behoort tot een bepaald deel van het metaal. Een silhouet beschrijft de zichtbare omtrek, terwijl een doorsnede een denkbeeldig sneetje over het object op een bepaalde plaats beschrijft. Een platte foto kan uitstekend bewijs zijn voor de eerste en laat de tweede verrassend moeilijk af te leiden. Veel schijnbare meningsverschillen tussen korte beschrijvingen beginnen bij dat onderscheid.

Een cataloguskunstenaar die beide zijden kan zien, kan merken welke details er slechts op één aanwezig zijn. Een fotograaf die een opname maakt van de gehele montage heeft een ander probleem. Als een speer enkele meters lang wordt gereproduceerd op de breedte van een boekpagina, kan een inscriptie niet meer dan een stip. De gebruikelijke oplossing is een suite met foto's op verschillende schalen. Lezers die alleen de eerste foto online tegenkomen kunnen denken dat een museum een detail niet heeft vastgelegd toen het daadwerkelijk een aparte weergave leverde. Omgekeerd kan het kweken van een bestaande afbeelding niet meer detail herstellen dat de camera nooit heeft opgelost.

Tonbokiri in het Shizuoka record

Historische plaat van Tonbokiri uit het herdenkings volume 1915, Nationale Dieetbibliotheek
Historische plaat van Tonbokiri uit het herdenkings volume 1915, Nationale Dieetbibliotheek. kunstenaar niet vermeld, via Wikimedia Commons.

De prefectuur Shizuoka identificeert Tonbokiri als een yari en registreert de handtekening van Fujiwara Masazane. Het associeert het werk met Honda Tadakatsu en geeft het Sano Art Museum adres in Mishima. De korte beschrijving behoudt metingen in traditionele eenheden, met inbegrip van afzonderlijke cijfers voor lengte, breedte en dikte. Die onderscheidingen behoren tot de meest nuttige dingen die een moderne lezer kan nemen van de ingang. Het kopiëren van alleen de lengte, het omzetten naar een bekende eenheid en het plaatsen van het naast de totale lengte van de gemonteerd Nihongo zou een verschil produceren dat de twee records nooit beweren te beschrijven.

De historische plaat die hier wordt gereproduceerd, komt uit een herdenkingspublicatie van 1915 die bewaard is gebleven in de Japanse Nationale Dieetbibliotheek. Om een beroemd object te zien in de pagina's van zo'n volume is om een eerdere daad van kijken te zien. De uitgever selecteerde een weergave, stelde zijn schaal en verwachtte dat de lezer zou weten of leren waarom dit bijzondere erfstuk bij een herdenking hoorde. De publieke benaming in Shizuoka kwam decennia later. Deze twee platen vertellen ons verschillende dingen over de etappes waardoor een object in verband met één huishouden leesbaar werd voor een nationaal publiek.

Tonbokiri's naam roept een libel op. In het bekende verhaal ontmoet het insect het blad en de ontmoeting geeft het object zijn naam. Het behoort tot een brede traditie waarin een klein incident het karakter van een gevierd object condenseert tot een naam die mensen kunnen herhalen. Het verhaal helpt uitleggen wat mensen herinnerden aan Tonbokiri en waarom zijn naam reisde. De aanwijzing, inschrijving en familievereniging beantwoorden andere vragen. Geen meting in een cultureel eigendomsregister kan aantonen dat de episode met het insect zich heeft voorgedaan, net zoals de anekdote alleen nooit een gegraveerd stuk staal in opslag kon identificeren.

De verbinding met Tadakatsu introduceert een ander belangrijk verschil tussen media. Een portret kan een man identificeren onafhankelijk van elk overlevend wapen. Een tekstuele handtekening identificeert een maker onafhankelijk van een latere eigenaar. Een huishoudelijke transmissie brengt de twee biografieën in contact. Een publicatie ter viering van een historische figuur kan dan een overlevend object reproduceren juist omdat dat contact betekenis had gekregen. Als we direct overslaan van portret naar blad, zonder de tussenpersonen, de relatie lijkt duidelijk. Het herstellen van de publicaties en registers laat zien hoeveel historisch werk er ooit in is gegaan om het zo te laten lijken.

Nihongo en de beker in het Kuroda verhaal

Voor Nihongo is het startpunt de Kuroda collectie in Fukuoka. De tentoonstellingsstukken van het museum beschrijven een grote yari uit de Muromachi periode. Ze geven de volledige lengte met schacht 321,5 centimeter en het blad 79,2 centimeter. De twee metingen zijn ongewoon nuttig samen. Ze geven een indruk van de schaal die een bladfoto alleen niet kan geven. Ze verklaren ook de uitdaging om het object naast zwaarden, documenten en kleinere dingen uit hetzelfde huishouden tentoon te stellen. In een vitrine maakt de fysieke spanwijdte een statement voordat een bezoeker het label heeft gelezen.

Moderne Nihongo reproductie door Sumitani Masamine, 1967
Moderne Nihongo reproductie door Sumitani Masamine, 1967. SLIMHANNYA, via Wikimedia Commons. Licentie.

De hier afgebeelde reproductie behoort tot een andere periode. Zijn fotografische plaat identificeert een versie van Nihongo gemaakt door Sumitani Masamine in 1967 en crediteert de gravure afzonderlijk. Deze afbeelding noemend zou een foto van het origineel in Fukuoka de moderne ambachtslieden wissen en een valse locatie geven voor het object dat getoond wordt. Het zou ook een interessante historische vraag elimineren. Waarom verdiende een beroemde Muromachi speer vier eeuwen later een nieuwe artistieke interpretatie? De beslissing om een genoemd werk te reproduceren behoort tot de receptiegeschiedenis, net zo zeker als de beslissing om het op een poster van het museum af te beelden.

Het verhaal dat het nauwst verbonden is met Nihongo vindt plaats op een bijeenkomst van Fukushima Masanori. In de account van het Fukuoka museum, Mori Tahei, een voorschot van Kuroda Yoshitaka, werd uitgedaagd om een grote kop sake te drinken in ruil voor een geschenk van zijn keuze. Hij vervulde de uitdaging en vroeg om de speer. Een belofte voor getuigen geeft de anekdote zijn sociale voorsprong. Een object van groot prestige gaat tussen huishoudens als gevolg van het publieke woord van een gastheer. Men moet heel weinig weten over speren om te begrijpen waarom de aflevering zo onvergetelijk bleek.

Het lied Kuroda-bushi droeg die herinnering naar het publiek die nooit een Kuroda residentie had betreden. Een nummer behoudt een ritme, een memorabele actie en een setting die luisteraars als groep kunnen oproepen. Een familiecollectie bewaart materiële dingen die beweging, erfenis en verandering van eigendom moeten overleven. Het openbare museum bracht die transmissieroutes samen. Een bezoeker kan het lied herkennen voordat hij het object herkent, terwijl een lezer van een tentoonstellingscatalogus het lied pas kan ontdekken nadat hij de afmetingen van het object heeft geleerd. Geen van beide ontdekkingen maakt het andere bewijs overbodig.

De tentoonstelling Kuroda biedt ook een tegengif tegen het behandelen van een beroemde speer als een nieuwsgierigheid geïsoleerd van het andere werk van een huishouden. Fukuoka heeft zwaarden, brieven, overeenkomsten en memoranda in verband met de familie tentoongesteld. Sommige genaamde zwaarden bleven in haar bewaring terwijl anderen bekend zijn uit verslagen nadat ze waren vertrokken. Het lezen van de speer in dat bedrijf verplaatst de vraag van welke beroemde naam een moderne lijst leidt. Het stimuleert aandacht voor de manieren waarop een familie documenteerde een kostbaar object, herinnerde zich een overdracht en uiteindelijk maakte dat materiaal toegankelijk voor mensen buiten het huishouden.

De Otegine die niet langer overleeft

Otegine reproductie gefotografeerd in de gemeentelijke bibliotheek van Yuki
Otegine reproductie gefotografeerd in de gemeentelijke bibliotheek van YukiDe auteur zelf (via Wikimedia Commons). Licentie.

De geschiedenis van Otegine bereikt een scherpe breuk in mei 1945. Maebashi City meldt dat de speer werd vernietigd tijdens de luchtaanvallen in Tokio. Hetzelfde verhaal volgt zijn beweging van het Yuki huis naar de Matsudaira lijn geassocieerd met Maebashi door de opeenvolging van Naomoto. Een bezoeker kan dus verwijzingen tegenkomen naar dezelfde speer in meer dan één moderne stad. De geografische verdeling maakt deel uit van de geschiedenis van de erfenis. Het is geen goed bewijs voor het bestaan van verschillende rivaliserende originelen, noch maakt de account van een stad de verbinding van een andere stad een fout.

Yuki's rekening neemt het verhaal terug naar zijn heer Harutomo en naar een commissie toegeschreven aan Gojo Yoshisuke van Shimada in Suruga. De rekeningen van de steden hebben verschillende zwaartepunten. Yuki benadrukt de heer die het werk zou hebben besteld. Shimada is verbonden met zijn maker en, veel later, met mensen die betrokken zijn bij de reconstructie ervan. Maebashi registreert de erfenis van Matsudaira en herdenkt de familie in een lokale omgeving. Naar aanleiding van alle drie plaatsen geeft een ongewoon concreet gevoel van hoe de geschiedenis van een object overleeft zijn fysieke verlies.

De molen, die door de naam wordt aangeduid, is bijzonder interessant omdat lokale verhalen de vorm van de afdekking benadrukken. Een ceremonieel proces zou vaak bezoekers de afgedekte object laten zien. Iemand die aan de straat stond, zou veel beter in staat zijn om een kenmerkende buitenste vorm te herkennen, dan om een signatuur binnen een bevestiging te inspecteren. De naam behoudt een aspect van het object dat specifiek aan zo'n publiek werd onthuld. Een geïllustreerde boek, dat alleen een ongedekt stalen kop reproduceert, kan dus de essentiële elementen weglaten die nodig zijn om te begrijpen wat tijdgenoten of latere vertellers als kenmerkend aan het object beschouwden.

Twente en eenentwintigste eeuw reconstructies hebben hun eigen documentaire chronologie. Volgens Yuki, mensen uit het Shimada gebied ondernam een reconstructie die werd geschonken aan de stad in 2003. Maebashi registreert een reconstructie in 2016. Een lijst die alleen zegt dat Otegine werd gerestaureerd suggereert dat het origineel overleefde in stukken om opnieuw te worden gemonteerd. De gemeentelijke rekeningen in plaats daarvan kunnen een lezer onderscheiden handelingen van wederopbouw ondernomen door verschillende gemeenschappen. De twee data kunnen naast elkaar bestaan en elk heeft implicaties voor het identificeren van een object in een foto of op een oude tentoonstellingsfolder.

Het display bij Yuki levert een nog mooier voorbeeld. Het museum legt uit dat de maker van een vervanger voor koeienhuid een donatie kreeg van een beer-fur-hoes. Een ongedateerde foto van één versie van het display kan dus afwijken van de herinnering van een bezoeker zonder dat een van beide waarnemers een fout heeft gemaakt. In dit geval is het mogelijk om zowel het materiële verschil als een gedocumenteerde reden daarvoor te identificeren. Die informatie is van belang voor curatoren en voor lokale bewoners die hielpen bij het namaken van een object dat niet langer van een eigenaar kon worden geleend.

Wat plaatst drie verschillende erfstukken in dezelfde zaak?

Historisch portret van Honda Tadakatsu
Historisch portret van Honda Tadakatsu. kunstenaar niet vermeld, via Wikimedia Commons.

In een geval georganiseerd rond makers, een ondertekende Masazane zou ruimte delen met andere betrouwbaar geïdentificeerde werk. In een tentoonstelling rond families hoort Nihongo bij Kuroda erfstukken en geschreven platen bij Fukuoka. In een tentoonstelling rond het oorlogsverlies en de latere wederopbouw van cultureel eigendom geeft Otegine het meest direct relevante voorbeeld. De bekende groep van drie snijdt al die regelingen door. De prestatie is om iemand die geïnteresseerd is in een van de objecten een reden te geven om de collecties en steden te bezoeken die verbonden zijn met de andere twee.

De benaming komt niet overeen met een nationale rangschikking van drie voorbeelden naar lengte of naar fabricagedatum. Het zou moeilijk zijn om zo'n rangschikking te maken uit de geciteerde openbare registers, zelfs als iemand dat zou willen. De meettaal van Shizuoka is van toepassing op het object dat zij aanwijst. Fukuoka levert twee verschillende overspanningen voor één gemonteerd stuk. Yuki en Maebashi onderscheiden verloren staal van latere reconstructies. Het maken van een enkele numerieke competitie tabel uit deze inzendingen zou stilletjes beslissen welke delen tellen en welke eeuw werk te meten. Een vergelijking van de voogdij vertelt een veel betrouwbaarder verhaal.

Er zit een soortgelijke val in een bekende foto van een lange tang. Bij foto's buiten de houten montage kan het bijna een tweede blad lijken, vooral als het staal de hele pagina beslaat. De signatuur en het veranderende oppervlak van het metaal helpen een ervaren catalogisator te specificeren wat zichtbaar is. Voor een algemene lezer doet een bijschrift dat de oriëntatie geeft en de verborgen sectie identificeert veel meer dan een dramatische beschrijving van de grootte. De gerestaureerde context is zowel historisch als fysiek: het verklaart waarom een inscriptie toegankelijk zou kunnen zijn voor de maker en later specialisten, terwijl het onzichtbaar blijft voor toeschouwers bij een processie.

De vier afbeeldingen verspreid via dit artikel maken vier verschillende beloften. De herdenkingsplaat verwijst naar Tonbokiri en een vroege publicatie. De foto van de moderne Nihongo kopie documenteert de verloving van een latere maker met het erfstuk Kuroda. De Yuki foto toont een reconstructie in een gemeentelijke omgeving. Het portret geeft een beeld van de Honda heer wiens naam wordt geassocieerd met de eerste speer. Door deze beschrijvingen met de foto's te houden, kan een lezer materiaalvergelijken zonder een misleidende veronderstelling te erven dat alle vier de foto's afkomstig waren van één tentoonstelling of zelfs tot één eeuw behoren.

Een cataloguskaart heeft ruimte voor verschillende namen die verdwijnen uit een kort Engels bijschrift. Mori Tahei identificeert de man in het midden van het drinkverhaal. Fukushima Masanori behoort tot het als gastheer die de belofte deed. Kuroda Yoshitaka identificeert de huiselijke relatie die de aflevering zijn plaats geeft in de Fukuoka collectie. Het behandelen van elke persoonlijke naam op zo'n kaart als de naam van een opeenvolgende eigenaar zou leiden tot een verkeerde herkomst. Dezelfde leesgewoonte is belangrijk bij Yuki: een commissaris, een erfgenaam, een moderne ambachtsman en een donor kunnen allemaal in een nauwkeurige museumrekening, terwijl het hebben van heel andere relaties met het afgebeelde ding. De werkwoorden die namen verbinden met objecten verdienen evenveel aandacht als de namen zelf.

Een bezoeker die de namen wil volgen kan beginnen met de Shizuoka aanduiding, de tweetalige gids bij Fukuoka en de collectie notities van Yuki en Maebashi. Hun informatie is complementair. De ene geeft een stabiele publieke identificatie, de andere beschrijft een genoemd werk in de geschiedenis van een familiedonatie, en de andere sporen een verloren voorwerp op in het moderne burgerleven. De drie speren hebben het op ongelijke wijze overleefd. Hun gezamenlijke geschiedenis is interessanter op dat punt: het verbindt een handtekening op een tang, een belofte herinnerd in song en een moderne gemeenschap's poging om een verdwenen object weer een zichtbare vorm te geven.

Veelgestelde vragen

Welke wapens gelden als de drie grote speren van Japan?

Tonbokiri, Nihongo en Otegine zijn de drie Japanse speren, of yari, die de traditie onder deze naam groepeert. Hun geschiedenis is verbonden met de families Honda, Kuroda en Yūki-Matsudaira.

Waar is Tonbokiri gedocumenteerd?

De prefectuur Shizuoka vermeldt de speer onder zijn gevierde naam en registreert de handtekening van Fujiwara Masazane, de associatie met Honda Tadakatsu en de Sano Art Museum locatie.

Hoe lang is Nihongo?

Fukuoka City Museum geeft 321,5 centimeter inclusief de schacht en 79,2 centimeter voor het blad. De twee getallen verwijzen naar verschillende delen van het object.

Bestaat de originele Otegine nog?

Maebashi registreert zijn vernietiging tijdens de luchtaanvallen in Tokio in mei 1945. Moderne reconstructies stellen verschillende steden in staat om hun geschiedenis te tonen.

Waarom is Nihongo verbonden met Kuroda-bushi?

Het lied herinnert aan het verhaal dat Mori Tahei de speer won door een grote kop sake te drinken op een bijeenkomst van Fukushima Masanori.

Is de tang inbegrepen in de lengte van een museumkling?

Een meting van de blade en een volledige meting van de kop kunnen verschillende omvang betekenen. De beschrijving of tekening moet de eindpunten aangeven voordat de figuren kunnen worden vergeleken.

Films en lezingen

Minami Haruo — De beroemde speer Nihongō en de krijgers van Kuroda

Fukuoka City — De stad Fukuoka presenteert Kanbei in het stadsmuseum

Collectiegegevens en verdere literatuur

gerelateerde artikelen