De metallurgie van de katana en het Europese langzwaard: tatarastaal, differentiële harding en balans

Een mes komt een laboratorium binnen.

Een Japans zwaard kan bij een museum komen met een uitgebreid objectdossier en toch een verrassend elementaire wetenschappelijke vraag stellen. Hoe is het metaal binnenin? Het dossier kan de smid een naam geven, een inscriptie overschrijven, het zichtbare oppervlak beschrijven en een verandering van eigendom traceren via een shogunaal huishouden. Geen van deze documenten is een stuk door het staal. Aan de andere kant van de wereld kan een Europees zwaard uit een rivier depot precies de tegenovergestelde geschiedenis hebben. Een beschadigde rand kan een onderzoeker in staat hebben gesteld de structuur ervan te bestuderen terwijl de naam van zijn maker en de datum waarop hij het water inging onbekend blijven.

Die twee objecten zouden een fascinerende vergelijking maken, op voorwaarde dat we onthouden welke vragen elk kan beantwoorden. Een katana is een historische objectcategorie. Een longsword is een ander, met een geschiedenis van terminologie die varieert tussen collecties. De naam van een legering ook niet. De woorden tatara, martensite en pommel behoren tot drie verschillende stadia in de geschiedenis van een compleet object. Het ene betreft de productie van ijzer, het andere de staat waarin een deel van dat ijzer wordt onderzocht, en het laatste een component die kan blijven nadat een greep is vervallen of vervangen.

De volgende vergelijkingen beginnen met het Japanse werk en vragen vervolgens welke Europese bewijzen er redelijkerwijs naast kunnen worden geplaatst. Het doel is om werkelijke catalogusmetingen en gepubliceerde analyses zinvol te maken. Zonder die discipline kan zelfs een onberispelijk nauwkeurig getal tot een verkeerde conclusie leiden. Een getal dat de massa van een compleet gemonteerd voorwerp meet, zegt weinig over de hardheid van enkele vierkante millimeter staal. Een nauwkeurig gemeten microstructuur kan ons niet vertellen waar het massacentrum van een verloren montage ooit lag. Een museum heeft zowel een soort record als een woordenschat nodig om ze uit elkaar te houden.

Wat het woord tatara identificeert

Tatara verwijst naar een Japanse traditie van ijzerproductie nauw verbonden met ijzerzand en houtskool. Historici zien hun sporen op verschillende schalen. Er zijn productielocaties, gegevens van mensen en voorraden, historische monsters van verschillende ovenproducten en de afgewerkte objecten die door vele werkplaatsen kunnen zijn doorgegeven. Een wetenschappelijke paper in het tijdschrift Tetsu-to-Hagané bevat historische gegevens voor gietijzer en staal uit twee late negentiende-eeuwse ovens. Deze vermeldingen zijn juist nuttig omdat de auteurs de plaatsen, de datum en de producten vergelijken. Een dergelijke tabel is bewijs voor variatie binnen een traditie.

Tamahagane wordt vaak vertaald als juweelstaal. De term verwijst naar geselecteerd materiaal en kan niet staan voor elk stuk metaal of slakken geassocieerd met een tatara. Ert, ijzer zand, een bloei of geconsolideerde massa, geselecteerd staal en een voltooid blad vertegenwoordigen verschillende populaties waaruit een monster had kunnen worden genomen. Het lezen van een compositie gerapporteerd voor de ene alsof het toegepast op de andere zou zijn als het toewijzen van de gemiddelde samenstelling van een steengroeve aan elk pigment in een schilderij. Bewijs over een bron is belangrijk. De route van de bron naar een individueel kunstobject is een historische kwestie.

Herhaalde werken en het samenvoegen van materiaal behoren tot de workshop geschiedenis van vele Japanse messen. Zij helpen uitleggen waarom de verschijning van bewerkt staal zowel artistieke als technische betekenis kan hebben. Een zichtbare hada maakt deel uit van wat kenners beschrijven wanneer ze een blad in goede polijsten catalogiseren. Het is geen chemische test van het ijzerzand of een numerieke telling van de stappen in de werkplaats. Een maker heeft het vermogen om een oppervlak te produceren dat herinnert aan een eerdere regionale traditie compliceert de conclusie verder. Soortgelijke zichtbare resultaten vereisen geen identieke grondstof of een ononderbroken keten van herkomst.

Het lemmet en de bevestiging voor een dolk (tantō); 91.2.54, Metropolitan Museum of Art, afbeelding 3.
Het lemmet en de bevestiging voor een dolk (tantō); 91.2.54, Metropolitan Museum of Art, afbeelding 3.. Het Metropolitan Museum of Art, Open Access.

De dolkmontage in de illustratie brengt het probleem terug naar de galerie. De museumbeschrijving identificeert de bladcategorie en toont een compleet object samengesteld uit materialen met verschillende geschiedenissen. Het staal kan het voorwerp zijn van een metallurgieonderzoek, terwijl het oppervlak van de montage expertise in lak, hout of decoratieve metalen zou kunnen vereisen. Het beeld is bewijs voor het verschijnen en catalogiseren van dit specifieke object. Het is geen illustratie van een laboratoriummonster, tenzij in de studie daadwerkelijk dezelfde toetreding wordt genoemd. Dat kleine onderscheid is belangrijk in publicaties die een aantrekkelijk gepolijst blad naast een afbeelding van een microstructuur plaatsen.

Koolstof als historische getuige

Het papier van Tetsu-to-Hagané over de leeftijden van de radioactieve koolstof zwaarden maakt gebruik van een link tussen brandstof en metaal die een kijker niet kan zien. Koolstof in verband met houtskoolproductie kan een signaal dat geschikt is voor het meten van radiokoolstof behouden. De onderzoekers vergeleken gekalibreerde kalenderbereiken met chronologisch bewijs voor de smids geïdentificeerd in inscripties. Hun resultaten illustreren zowel de rijkdom als de beperkingen van de methode. Een gekalibreerde meting kan meer dan één mogelijk interval opleveren. De leeftijd van het hout gebruikt voor houtskool en de herhaling van een smids naam over generaties moeten ook in de interpretatie.

Deze relatie tussen een laboratoriumresultaat en documentaire toeschrijving is de moeite waard om over te gaan. Een zwaardsmid werkte op een moment in de geschiedenis. De koolstof in het object weerspiegelt processen die eerder begonnen, toen een boom groeide. Een handtekening kan een naam geven, maar een naam kan tot opeenvolgende generaties in een werkplaats behoren. Een interval vinden dat overeenkomt met de toeschrijving is zinvol bewijs. Het is nog steeds een andere stelling dan het hebben gelezen van de kalender datum van vervaardiging rechtstreeks uit het metaal. Goede experimentele accounts behouden dat onderscheid omdat het de volgende onderzoeker vertelt welke onzekerheden blijven bestaan.

Dezelfde voorzichtigheid geldt voor claims van uitzonderlijke zuiverheid. Analyses van bepaalde Japanse messen hebben lage concentraties van verschillende andere elementen dan koolstof gemeld. Om het woord puur te gebruiken in een vergelijking, moet een auteur het element, het gemeten materiaal en de detectiegrenzen van de methode specificeren. Een staal dat koolstof bevat is geen chemisch zuiver ijzer. Slag inclusies vertellen weer een ander verhaal. Een kleine regio die voor analyse is geselecteerd, kan een inclusie bevatten die een nabijgelegen regio mist. De vraag wat kan worden gezegd over een hele blad begint met de locatie en grootte van het gebied dat daadwerkelijk onderzocht.

Wat sporen van warmtebehandeling laten zien

De term Hamon leidt een bezoeker naar de grens geassocieerd met het geharde gebied langs een Japans blad. Het uiterlijk van die grens kan buitengewoon divers zijn. In de metallografie verwijst martensite naar een structuur die kan ontstaan door transformatie van austenite tijdens voldoende snelle koeling. Pearlite noemt een andere regeling met ferriet en cementiet. Dit zijn namen voor waarnemingen op een passende schaal. Een kijker die een heldere lijn ziet langs een gepolijst blad ziet licht interageren met een oppervlak dat zijn eigen geschiedenis van afwerking heeft evenals het onderliggende materiaal.

Het historische gebruik van een differentiële behandeling helpt uitleggen waarom twee plaatsen op hetzelfde object verschillende waarnemingen kunnen opleveren. Accounts van Japanse ambachten associëren deze praktijk met een coating en met waterkoeling. Er zou meer bewijs nodig zijn om de precieze behandeling van een individueel museumstuk te identificeren, uitsluitend vanuit het voltooide uiterlijk. Een moderne procesbeschrijving kan een manier laten zien waarop een contrast ontstaat. Het kan niet bepalen welke keuze een middeleeuwse arbeider maakte voor een bepaald overlevingsmes. Dit is een van de redenen waarom laboratoriumonderzoekers zorgvuldig metingen van hun eigen specimens onderscheiden van de rekeningen die het onderzoek motiveerden.

Koryū Kagemitsu, Nationaal Museum van Tokio, via ColBase
Koryū Kagemitsu, Nationaal Museum van Tokio, via ColBase. Nationaal Museum van Tokio, via ColBase.

Yoshiaki Kiyanagis gepubliceerd onderzoek gebruikt neutronen en muonen om een Muromachi-periode zwaard te bestuderen. De methoden bieden aanvullende informatie over kristallografische variatie en de verdeling van koolstof. Het rapport beschrijft de inhomogeniteit binnen het werk en verschillen tussen het randgebied en de rug. De tang toonde ook een ander patroon dan delen van het mes. Deze bevindingen hebben een voordeel boven een algemeen diagram van een katana. Zij beschrijven de waarnemingen in bepaalde delen van één fysiek werk. Ze hebben ook een beperking die een lezer zou moeten verwelkomen. Een onderzocht werk levert geen nationaal gemiddelde op.

De foto van Koryū Kagemitsu illustreert waarom het kiezen van een specimen een belangrijke stap is in elk onderzoek. Een bekend Japans mes in een toegankelijke collectie is een handige referentie voor lezers die een gepolijst oppervlak willen bestuderen. De beschikbaarheid als foto maakt het niet het Muromachi zwaard in Kiyanagis studie. Het noemen van het gefotografeerde werk en het onderzochte object afzonderlijk voorkomt een subtiele fout die verrassend makkelijk te herhalen is. Een publiek kan een beroemd object waarderen en een experimenteel resultaat begrijpen zonder te worden gevraagd om te geloven dat beide dezelfde geschiedenis hebben.

Een archeologische vergelijking uit Europa

In hun studie van acht vroege middeleeuwse zwaarden vonden David Edge en Alan Williams meer dan één materiële regeling. Sommige stukken waren gemaakt van één stuk staal, andere hadden een meer complexe constructie. Alleen al dat resultaat is voldoende om de zwakte te tonen van een eenvoudig contrast tussen een samengestelde Japanse traditie en een uniforme Europese traditie. De overgang van het vroege middeleeuwse bewijs naar het vijftiende-eeuwse langzwaard beslaat ook een aanzienlijk deel van de Europese geschiedenis. Een vondst over een vroeg middeleeuws zwaard blijft waardevol op zijn eigen voorwaarden zonder het om te zetten in een meting van een later object.

Williams' boek The Sword and the Crucible volgt de Europese zwaardmetallurgie door de tijd heen en bevat bewijsmateriaal voor bloomery ijzer, meer complexe constructies en materiaal in verband met kroesstaal. In een bloei, reductie produceert een massa van ijzer en ingesloten materiaal dat verdere werkzaamheden moet ondergaan. Een hoogoven behoort tot een andere productiegeschiedenis, waarin vloeibaar ijzer en later raffinage belangrijk worden. Het bestaan van hoogovens in het middeleeuwse Europa wijst niet op de grondstof van een bepaald Europees zwaard. Noch de leeftijd van een object, noch de huidige locatie van het museum dat eigenaar is, levert de ontbrekende link.

Een studie van Williams en Tomaž Lazar naar materiaal in het Nationaal Museum van Slovenië maakt de kwestie van de schaal bijzonder duidelijk. Sommige onderzoeken gebruikten oppervlaktehardheid testen. Bij metallografisch onderzoek zijn kleine monsters genomen uit bepaalde delen, zoals de rand of kern. Deze laatste methode kan lokale fasen en insluitingen onthullen die een silhouet of massameting nooit zal laten zien. Het verwijderen van een monster is ook een interventie in een archeologisch object. De beslissing over welke stukken kunnen worden bemonsterd, beïnvloedt welke soorten historisch werk het best in de wetenschappelijke literatuur worden vertegenwoordigd.

De overlevende Europese bewijzen omvatten verschillende combinaties van ferriet, peerliet en geharde structuren, variërend met het object en het deel bemonsterd. Getemperde martensite is een mogelijke vondst met een specifieke metallurgie betekenis. Het is een heel andere zaak om een olieblessure voor een heel continent van zo'n bevinding af te leiden. Conditie, daaropvolgende verwarming, restauratie en de beperkte grootte van het monster alle invloed op de geschiedenis een analist kan herstellen. Aan beide zijden van de vergelijking moeten de auteurs aangeven welke waarnemingen de mogelijke geschiedenis verkleinen en welke details open blijven voor meer dan één interpretatie.

Hand-and-a-Half Zwaard, 2006.564
Hand-and-a-Half Zwaard, 2006.564. Het Metropolitan Museum of Art, Open Access.

Hardheid, stijfheid en energie hebben elk eenheden.

Een vaak herhaalde claim wijst een cijfer van zestig HRC aan een Japanse rand en gaat verder alsof dit verklaart hoe een hele mes zich gedraagt wanneer gebogen. HRC is een Rockwell hardheidsschaal. Een gemeten waarde registreert de weerstand tegen inspringen onder de omstandigheden van die test. Het levert geen elastische modulus of een maat voor energie die door het samengevoegde object wordt geabsorbeerd. Een onderzoeker die elastische stijfheid wil melden, moet specificeren wat er geladen werd en welke vervorming waargenomen werd. Energie- en fractuurgedrag gaan gepaard met verdere hoeveelheden. De woorden klinken gerelateerd in het gewone Engels omdat materialen losjes kunnen worden omschreven als hard of taai. De experimenten beantwoorden verschillende vragen.

Microhardheid studies over historische staal vaak rapporteren Vickers waarden in plaats daarvan. De auteurs kunnen een lading en een reeks posities in een gepolijste sectie specificeren. Een opeenvolging van waarden kan een gradiënt in het specimen onthullen. Het vergelijken van die volgorde met een enkel Rockwell-nummer van onbekende oorsprong gooit de meeste informatie weg. Ook de hoogste lezing in een sectie kenmerkt niet elk punt op het blad. Een wetenschappelijk informatieve bijschrift omvat de schaal, de positie en de identiteit van het monster. Een bijschrift dat alleen een land en een getal geeft, heeft de omstandigheden verloren die de meting interpreteerbaar maken.

Er is een vergelijkbaar onderscheid tussen een dwarse sectie en het profiel van een object langs zijn lengte. De eerste registreert een stuk op één positie. De tweede toont veranderingen van breedte en diepte over een veel grotere afstand. Geen van beide in isolatie bepaalt de verdeling van de massa in een volledig gemonteerd object. Oppervlakte en sectie ook variëren met wat er is gebeurd sinds de productie. Een lange geschiedenis van polijsten verwijdert een aantal materiaal, corrosie kan meer verwijderen, en reparaties kunnen materialen met heel verschillende eigenschappen introduceren. Een huidige meting kan volledig nauwkeurig zijn, terwijl de oorspronkelijke waarde onbekend blijft.

Een pommel schreef MARIA

Het Metropolitan Museum is hand-en-een-half zwaard 2006.564, gedateerd ongeveer 1400-1430, is een bijzonder goed object om veronderstellingen over een Europees heft te testen. Zijn pommel draagt het woord MARIA, een aanroeping van de Maagd Maria. Het museum vestigt ook de aandacht op de ongewone vorm van de pommel en de omgekeerde kromming van de bewaker. Een bijschrift dat de pommel simpelweg een tegengewicht noemt zou een inscriptie missen die iemand verwachtte te lezen. Een Japanse tsuba kan ook belangrijk zijn voor de verspreiding van materiaal binnen een ensemble terwijl het een werk van religieuze, narratieve of decoratieve kunst blijft.

De Met geeft het gemonteerde Europese object een totale lengte van 124,8 centimeter, een bladlengte van 97,8 centimeter en een massa van 1,560 gram. De drie hoeveelheden zijn elk geassocieerd met een opgegeven object of component. Geen van hen, alleen of in combinatie, plaatst zijn massacentrum. De Wallace Collection biedt een leerzaam contrast in zijn record voor A460, een wapeningszwaard in plaats van een hand-en-half zwaard. Het plaatst expliciet het balanspunt 6,5 centimeter voor de bewaker. Dat is een voorbeeld van een museummeting, niet een waarde die kan worden overgedragen aan het Met-zwaard of aan een ongespecificeerde katana.

Anderhalfhandig zwaard, inventarisnummer 1988.26
Anderhalfhandig zwaard, inventarisnummer 1988.26. Het Metropolitan Museum of Art, Open Access.

De Wallace-collectie A476 heeft nog een andere nuttige beschrijving. Het wordt genoemd een longsword, gedateerd ongeveer 1525 tot 1550, geregistreerd op 1,16 kilogram en beschreven als single-edged. Zelfs de naam longsword, dan, garandeert niet het blad profiel dat een lezer kan hebben afgebeeld. Als een vergelijking zijn massa uit dit item, het balanspunt van A460 en de foto van de Met zou trekken, zou het resultaat een overtuigende beschrijving zijn van een object dat nooit bestond. Daarom is een toetredingsnummer naast een waarde nuttiger dan een belofte dat het getal een typische nationale stijl vertegenwoordigt.

Wat een eerlijke vergelijking laat open

Een onderzoeker zou een nuttige vergelijkingstabel kunnen samenstellen voor één Japanse katana en één Europees langzwaard. Elke rij zou beginnen met zijn toetredingsnummer en specificeren of het stuk kaal of gemonteerd is. Een laboratoriumrij zou de onderzochte locatie en de schaal van de test identificeren. Bij een ingave van de balans wordt een referentiepunt genoemd en wordt de toestand van de grip, de bewaker en de pompel of andere hulpstukken vermeld. Lege cellen zouden ook waardevolle informatie zijn. Wanneer een openbare catalogus afmetingen geeft zonder een gemeten balanspunt, is de eerlijke vermelding dat de waarde daar niet is gepubliceerd.

Een bijzonder leerzame lege cel gaat over taaiheid. Men zou een beeld kunnen hebben van een mooie hamon, een koolstofradio interval en een veilig gedateerd eigendomsdocument voor een Japans mes en nog steeds geen fractuurmeting hebben. Het museum heeft dwingende redenen om die stand van zaken te verkiezen boven een nieuw destructief experiment. Voor een archeologisch fragment kan er in plaats daarvan een zorgvuldig bestudeerde sectie en weinig of geen kennis van de oorspronkelijke montage. Elk object geeft iets anders aan de geschiedenis van de metallurgie. Herkennen wat iedereen kan missen is onderdeel van het verantwoord behandelen ervan als een cultureel object.

De meest productieve vergelijking tussen Japan en Europa betreft uiteindelijk de manier waarop mensen leren van de metal die overleefd heeft. In Japan, genoemd messen en een lange traditie van kennoisseurschap kan leiden tot een onderzoek naar functies die de moeite waard zijn. Doorheen Europese collecties, opgegraven objecten en gepubliceerde analytische series bieden andere mogelijkheden om aannames over materiaal en constructie te testen. Gegraveerd staal, museumrecords en laboratoriumwerk kunnen elkaar verlichten. Ze doen dat het duidelijkst wanneer een halve maan op een gepolijst oppervlak, een korrel onder een microscoop en een figuur gemeten van een bewaker worden elk toegestaan om precies te betekenen wat werd waargenomen.

Veelgestelde vragen

Wat is tatara-staal?

Tatara verwijst naar een Japanse ijzeren traditie geassocieerd met ijzerzand en houtskool. De producten varieerden, en tamahagane namen geselecteerd staal in plaats van elk materiaal uit de oven.

Waren alle middeleeuwse Europese zwaarden gemaakt van hetzelfde type staal?

Metallografische studies documenteren verschillende materiële arrangementen en verschillende mate van verharding. Individuele exemplaren en hun data zijn belangrijk.

Is een hamon een maatstaf voor hardheid?

Nee. Het is een zichtbaar kenmerk geassocieerd met de geharde regio. Numerieke hardheid vereist een gedocumenteerde test, schaal en positie.

Beschrijft 60 HRC hoe een heel mes buigt?

De hardheid op de Rockwell-C-schaal geeft aan hoeveel weerstand het materiaal op de meetplek biedt tegen het indrukken van een meetlichaam. Stijfheid, taaiheid en de bij buiging opgenomen energie zijn afzonderlijke grootheden.

Kan een museum uit een foto afleiden in welke vloeistof het staal is afgeschrikt?

Een foto kan zichtbaar uiterlijk documenteren. Het identificeren van een historische behandeling vereist extra fysiek of documentair bewijs, en de exacte vloeistof kan onzeker blijven.

Wat betekent het "punt van evenwicht" in een museumcatalogus?

Het plaatst het massacentrum van het object in de gemeten toestand, ten opzichte van een opgegeven referentie. Metingen van een kaal mes en een gemonteerd zwaard zijn niet direct uitwisselbaar.

Films en lezingen

PSI Paul Scherrer Institut Neutron Imaging at SINQ

Birmingham Museums Trust Blog Hoard Conservation: X-ray Fluorescentie (XRF) Machine

Collectiegegevens en verdere literatuur

gerelateerde artikelen