De zwaardvechter die een publiek nodig had.
In 1873 had Sakakibara Kenkichi een probleem dat moeilijk voor te stellen zou zijn geweest toen hij instructeur was voor het shogunaat. Hij had leerlingen, een reputatie en ervaring, maar de regering die ooit zijn beroep had gesteund was verdwenen. De National Diet Library registreert zijn antwoord. Hij organiseerde de Gekikenkai en zorgde voor toestemming voor openbare schermtentoonstellingen. De cruciale innovatie in dit deel van het verhaal was een nieuwe rol voor mensen die nooit bij zijn school waren gekomen. Ze kunnen toeschouwers worden. Een praktijk die ooit werd uitgezonden onder het gezag van bepaalde leraren en beschermheren kon ook een menigte trekken in een veranderende stad. Om te begrijpen waar moderne kendo vandaan kwam, verdient het publiek een plaats in het verhaal naast bamboe zwaarden en beschermende pantser.
Sakakibara werd geboren in 1830. Zijn carrière bereikte een grens die vaak te sterk is getrokken in de geschiedenis van de Japanse krijgscultuur. Voor de restauratie studeerde hij in de Jikishinkage traditie en doceerde hij in het etablissement van het shogunaat. Daarna gaf hij les in een dojo en organiseerde tentoonstellingen. Hij overleed in 1894, een jaar voor de oprichting van de Dai Nippon Butokukai en ruim voor de oprichting van de gemeenschappelijke nationale kata in 1912. Hem simpelweg een moderne kendo-coach noemen zou instellingen in zijn leven brengen die nog niet bestonden. Alleen beschrijven als de laatste vertegenwoordiger van een oude wereld zou weglaten van een aantal van de meest ondernemende werk dat hij ooit deed.

Wat een school betekende vóór een nationaal curriculum.
De term koryu verwijst naar oudere tradities van transmissie. Kenjutsu is een bredere term voor zwaardkunst. Een ryu zou kunnen beschikken over een beschrijving van zijn oorsprong, een eigen woordenschat, een lichaam van vormen en een manier om iemand te herkennen die gekwalificeerd is om te onderwijzen. Toegang tot een dergelijke gemeenschap betekende het aangaan van een bepaalde relatie. De betekenis ervan was afhankelijk van mensen die in staat zijn om voor een leraar in te staan en van leerlingen die bereid zijn om de verbinding te onderhouden. Deze structuur verschilt van het inschrijven in een schoolvak waarvan de naam, het schema en het onderwijsniveau elders door ambtenaren worden gedefinieerd. Beide regelingen kunnen gepaard gaan met veeleisende leraren. De bron en het bereik van hun autoriteit verschillen.
Van dichtbij zien de oude scholen er niet uit als podia op een ladder aan de top waarvan kendo wachtte. Er waren wisselende beschermheren, rivaliserende interpretaties binnen geslachten en lokale redenen om bepaalde soorten praktijk te waarderen. Sommige tradities bleven bestaan zelfs als nationaal georganiseerde kendo uitgebreid. Anderen hielpen bij de oprichting van de nieuwere instellingen en bleven een aparte identiteit cultiveren. De historische vraag is dus heel precies. Welke delen van verschillende praktijken kunnen mensen meenemen in een gedeelde omgeving, en wat heeft hen hiertoe overgehaald? Gedeelde apparatuur leverde het ene antwoord, kansen voor werkgelegenheid een ander, en de educatieve ambities van de moderne staat een derde.
Een onderscheid loopt als een rode draad door het hele verhaal. Kata zijn formele sequenties die worden overgebracht via een overeengekomen relatie tussen de deelnemers. Hun continuïteit is afhankelijk van een docent die in staat is om de gehele vorm te herkennen en te corrigeren. Oefeningen waarbij een minder voorgeprogrammeerde uitwisseling plaatsvindt, vormen een ander probleem van wederzijdse overeenstemming en aanvaardbare contacten. Men kan dit onderscheid waarderen zonder zichzelf als vervanging van de andere te zien. Een nationale organisatie investeerde uiteindelijk aanzienlijke inspanningen in het definiëren van gemeenschappelijke kata, ondanks dat oefenen met beschermingsmiddelen al goed was gevestigd. De beslissing zou moeilijk te verklaren zijn als de komst van bamboe al de formele overdracht had doen overbodig maken.
De sociale geschiedenis binnen een masker
Beschermende apparatuur wordt vaak gegroepeerd onder de naam bogu. Een set omvat de mannen die het hoofd beschermen, kote voor de handen en onderarmen, doen voor de romp, en teer aan de taille. Shinai wijst de bamboe uitvoering geassocieerd met de praktijk. Voor een sociaal historicus is de betekenis van deze objecten hun vermogen om door een andere groep te worden erkend. Instructeurs uit verschillende geslachten kunnen het niet eens zijn over het einde van het onderwijs, de autoriteit van een bepaalde tekst of de waarde van een formele oefening. Ze konden nog steeds gemeenschappelijke kenmerken van een bezoek met bamboe en beschermende apparatuur herkennen. De objecten hielpen bij het creëren van een gebied waarin meningsverschillen konden worden onderhandeld.
De All Japan Kendo Federatie plaatst belangrijke veranderingen in het begin van de achttiende eeuw in de cirkel van Naganouma Shirozaemon Kunisato van de Jikishinka school. In zijn verslag van het midden van die eeuw, Nakanishi Chuzo en een Itto school verschijnen in verband met een ijzeren gezicht beschermer en bamboe harnas. Deze data hebben betrekking op momenten van ontwikkeling en bredere adoptie. Ze moeten niet staan voor de dag dat iemand elk deel van de moderne set heeft uitgevonden. Scholen experimenteerden op verschillende momenten, en later schrijvers gegroepeerd diverse objecten onder bekende namen. De gedetailleerde Japanse geschiedenissen die door de federatie werden gepubliceerd, plaatsten nog eerder enkele antecedenten.
Het is mogelijk om de verandering te begrijpen door te overwegen wat een school moest onderhouden. Het bezitten van een rol en het houden van een meester beschikbaar maakte een soort van onderwijs mogelijk. Het handhaven van een gedeelde praktijk met apparatuur betekende ook het verwerven van voorwerpen die aan slijtage onderhevig zijn, het vinden van mensen die voor hen kunnen zorgen en het veiligstellen van een geschikte ruimte. De investering zou de moeite waard kunnen zijn wanneer bezoekers regelmatig kwamen of wanneer een domein een school ondersteunde. Het kan moeilijker zijn om te onderhouden nadat een patroon zich terugtrok. Een overlevend beeld van mensen in volledige uitrusting wijst daarom verder dan persoonlijke vastberadenheid. Ergens buiten de foto waren de leveranciers, beschermers, leerlingen en verzorgers die de sessie mogelijk maakten.
Een negentiende-eeuwse foto toegeschreven aan Kusakabe Kimbei en genummerd gewoon als een schermscène geeft de kijker een bijzonder duidelijke uitnodiging om na te denken over publiek. Een fotograaf die een reeks Japanse onderwerpen produceerde had redenen om herkenbare figuren en apparatuur binnen een kader te regelen. Hun schetsen moesten voorlezen aan iemand die misschien nooit een dojo heeft bezocht. Wat een plaat als deze vastlegt is de visuele leesbaarheid van een praktijk tegen de tijd dat het werd gefotografeerd. Het kan niet vaststellen hoe vaak een bepaalde set apparatuur werd gebruikt, welk curriculum een oppas volgde, of hoe representatief een posed moment was van een gewone klasse.

De Edo dojo als ontmoetingsplaats.
Het verslag van de federatie over de latere Edo-periode bevat drie bekende dojo's: Chiba Shusaku's Genbukan, Saito Yakuro's Renpeikan en Momonoi Shunzo's Shigakukan. Hun namen geven een anders abstracte expansie een geografie en een sociale schaal. Een student die naar de hoofdstad reisde had keuzes. Een bezoeker kon reputaties vergelijken, mensen buiten een thuisdomein tegenkomen en nieuws brengen over wat ze hadden gezien naar een andere gemeenschap. Elke dojo kon een onderscheidende identiteit cultiveren terwijl hij deelnam aan een cultuur die herkenbaar is voor de anderen. De concurrentie om aandacht en de waarde van een gerespecteerde naam predateerde dus al lang een nationale federatie.
We moeten voorzichtig zijn met wat het gevierde trio vertegenwoordigt. Ze de drie grote dojo noemen is een manier om prestigieuze centra in Edo terug te roepen. Het telt niet elke plaats van instructie in Japan of vertelt ons dat een plattelandsleraar afgeleid was, simpelweg omdat latere geschiedenissen minder regels aan die leraar besteden. Het archief verleent plaatsen met geletterde beschermheren, verspreide reputaties en leerlingen die verder gingen om invloedrijke posities te bezetten. Het kapitaal bood meer mogelijkheden voor alle drie. Die onevenwichtigheid doet er toe wanneer een moderne lezer een nationale geschiedenis tegenkomt die grotendeels afkomstig is van de namen die het best in één uitzonderlijk goed verbonden stad kunnen worden onthouden.
Sakakibara's eigen carrière toont één vorm van beweging tussen geslachten en openbare instellingen voor de restauratie. Zijn leraar raadde hem aan bij de Kobusho, het martial establishment van het shogunaat, waar hij assistent-instructeur werd toen hij in 1856 opende. De biografie van de bibliotheek registreert ook de afschaffing van de school een decennium later. We hebben al meer dan een contrast tussen particuliere traditie en modern openbaar onderwijs. Het late shogunaat had zijn eigen institutionele behoeften en gebruikte persoonlijke aanbevelingen om expertise te werven. Het einde van de ene werkgever beroofde mannen van een positie; het wist noch de expertise zelf noch de relaties waardoor een andere positie kon worden gevonden.
Van een toegewijde aanhanger naar een publiek dat betaalt
Meiji politieke verandering veranderde levensonderhoud samen met juridische privileges. Het is verleidelijk om alles uit te leggen wat er met zwaarden is gebeurd door te wijzen op de beroemde beperking om zwaarden in het openbaar te dragen in 1876. De chronologie zelf biedt een correctie. De openbare onderneming van Sakakibara dateert uit 1873. Hij reageerde op veranderende economische en politieke omstandigheden voor het latere edict. Een account dat begint met het edict en de tentoonstellingen presenteert als gevolg daarvan heeft de volgorde van de gebeurtenissen omgedraaid. Het identificeren van de mensen die instructeurs betaalden, de plaatsen waar ze konden verschijnen en de toestemmingen die ze nodig hadden, geeft een betere verklaring dan vertrouwen op één gevierde wet.
De tentoonstelling bracht een nieuw evenwicht tussen belangen. Een leerling kan een gelegenheid beoordelen aan de hand van wat kan worden geleerd door herhaalde aanwezigheid. Een toeschouwer had een reden nodig om eens te komen en misschien om het evenement aan iemand anders aan te bevelen. De toestemming van de regering had betrekking op de voorwaarden van een openbare bijeenkomst. Een organisator moest nadenken over alle drie het publiek. Zelfs het gebruik van een woord zoals show hangt af van welke kant van de arrangement wordt beschreven. Voor een instructeur zou het een kans kunnen zijn om een roeping te behouden; voor een toehoorder zou het een zeldzame kans kunnen zijn om een praktijk te zien die voorheen geassocieerd was met een meer exclusieve sociale setting. Deze motieven kunnen op dezelfde middag naast elkaar bestaan.
Openbare tentoonstellingen compliceren ook een vertrouwde tegenstelling tussen authentieke traditie en moderne entertainment. Een leraar kan getraind worden binnen een erkende afkomst en moet nog steeds toelating verkopen. Een tentoonstelling zou echte gevolgen kunnen hebben voor het voortbestaan van een school, zelfs wanneer een bezoeker weinig over zijn onderliggende curriculum leerde. Omgekeerd kon een goed bezochte publieke gebeurtenis nooit de lange relatie tussen een leraar en een individuele leerling weergeven. De institutionele innovatie lag in het creëren van een nieuwe gelegenheid voor een oude expertise. Het gaf sommige beoefenaars toegang tot het publiek buiten hun voormalige beschermheren zonder de toekomst van elke afstamming te dicteren.
Politiegebouwen, verenigingen en een gebouw in Kyoto.
Na de opstand van Satsuma in 1877 werd de politie van Tokio een belangrijk institutioneel tehuis voor zwaardvechterschap, een ontwikkeling die benadrukt werd in de historische geschiedenis van de federatie. Werkgelegenheid verandert het leven van een kunst op manieren die gemakkelijk te overzien zijn. Een instelling kan docenten behouden, mensen uit verschillende tradities in permanent contact brengen en redenen geven voor het organiseren van de praktijk rond een gemeenschappelijk tijdschema. De gevolgen reiken verder dan de direct werkzame personen. Een positie kan een leerkracht zichtbaar maken, en een openbare instelling kan conventies opstellen die andere gemeenschappen kiezen om na te bootsen. Dit is een manier waarop praktijken die ooit nauw verbonden waren met bepaalde beschermers op grotere schaal kwamen circuleren.
De stichting van de Dai Nippon Butoukai in 1895 voorzag in een andere route. Een nationale vereniging zou mensen bijeen kunnen roepen wiens levensonderhoud en loyaliteit lokaal bleven. Het zou kunnen bieden terugkerende gelegenheden, institutionele erkenning en een gedeelde woordenschat voor het bespreken van prestaties. De fysieke aanwezigheid van de Butokuden in Kyoto maakt die ontwikkeling bijzonder levendig. Een zaal geeft de indruk van continuïteit, zelfs als de doelen van de mensen die het bezetten veranderen. Een exterieurfoto werkt daarom het beste naast datums en namen. Het gebouw kan ons iets vertellen over schaal, publieke zichtbaarheid en investeringen. Het hout en de daklijn kunnen ons niet zelf vertellen wat er op elke bijeenkomst binnen werd geleerd.

Overweeg wat nu een instructeur scheidde van Sakakibara's vroegere wereld. Men zou nog steeds een traditie kunnen erven en een privé dojo kunnen behouden, maar de kansen voor erkenning kwamen ook van politieinstellingen, een vereniging en een zich ontwikkelend onderwijssysteem. Deze instellingen hadden geen identieke doeleinden. Een politiewerkgever, een vrijwillige culturele vereniging en een schoolinspecteur kunnen allemaal discipline op prijs stellen, terwijl ze heel andere ideeën hebben over wie er aanwezig moet zijn en hoe vooruitgang moet worden beschreven. De nationale normalisatie was deels het werk van het maken van voldoende overeenkomsten tussen die verschillen voor mensen om samen te trainen en les te geven. Het vereiste nooit elke deelnemer om het punt van de praktijk op precies dezelfde manier te begrijpen.
Drie data die tekstboeken vaak over het hoofd zien.
In verslagen over de geschiedenis van de Japanse school, 1911, 1912 en 1931 beantwoorden verschillende vragen. Een wijziging van de regelgeving in 1911 gaf toe dat de praktijk tot het relevante leerplan van de middelbare school werd toegelaten. Toestemming betekende dat scholen het konden opnemen. Het bracht niet elke jongen in elke school in dezelfde verplichte klas dat jaar. In 1912 werd een gemeenschappelijke reeks kata opgericht onder een titel die zowel de naam van het rijk als het woord kendo bevatte. In 1931 maakte een latere verandering het onderwerp vereist in de gespecificeerde middelbare en normale scholen. De eerste datum betreft de toegang tot een curriculum, de tweede overeenkomst over een vorm van praktijk en de derde een verplichting.
Het verschil tussen een erkend onderwerp en een verplicht onderwerp had praktische gevolgen. Met toestemming, een school met een geïnteresseerd hoofd en een gekwalificeerde leraar kan anders handelen dan een ontbreken van beide. Zodra een onderwerp nodig was, werden lerarenvoorziening en groepsonderricht vragen die bestuurders nauwelijks konden vermijden. Historisch onderzoek naar de middelbare scholen volgt verdere ontwikkeling in de richtlijnen in de jaren '30. Een nationale naam op een tijdschema was slechts een begin. Instellingen moesten ook beslissen wat een leraar redelijkerwijs met een grote klasse kon bereiken en hoe de doelstellingen van die instructie in de officiële taal moesten worden uitgedrukt.
De gemeenschappelijke kata die in 1912 werd aangenomen, is een goed voorbeeld van standaardisatie door selectie. Vertegenwoordigers met verschillende achtergronden moesten het eens worden over een beperkte hoeveelheid materiaal. Die beslissing maakte het voor leraren van verschillende plaatsen mogelijk om dezelfde volgorde met dezelfde naam te noemen. Het had niet elke school nodig om zijn andere vormen te verlaten. De bekende groepsfoto van leraren die bij dat project betrokken zijn, is logisch als een portret van onderhandelen. De oppassers brachten kennis die werd verworven voordat de nationale norm bestond. Het beeld registreert mensen wiens autoriteit een overeenkomst mogelijk maakte; de pose stillness geeft weinig aanwijzingen voor de verschillen die een overeenkomst noodzakelijk maakten.

Zelfs de naam van het onderwerp verplaatste zich met verschillende snelheden in verschillende instellingen. Kenjutsu, gekiken of gekken, en kendo verschijnen in records volgens periode, instelling en auteur. Onderzoek naar onderwijs sporen pleitbezorging voor het woord kendo rond het einde van Meiji terwijl de officiële leerstof taal nog een andere term gebruikte. Latere samenvattingen zijn begrijpelijkerwijs voorstander van de naam waarmee de moderne praktijk bekend is. Een onderzoeker op zoek naar bewijs in een eerder archief zal veel missen door alleen onder die definitieve naam te zoeken. Een verandering in terminologie is een historische gebeurtenis van belang op zichzelf. Het kan een debat over onderwijs, maatschappelijk doel en de plaats van een oude kunst in een moderne samenleving registreren.
Wat de moderne federatie heeft overgeërfd
De in 1952 opgerichte nationale federatie behoort tot de naoorlogse periode. Het mag niet naar achteren worden geprojecteerd op Sakakibara of op de organisatoren van de keizerlijke kata. In haar historische verslag situeert de federatie Kendo expliciet in sport en lichamelijke opvoeding na de oorlog. De in 1975 gepubliceerde verklaring over het begrip kendo geeft een andere gedateerde uitdrukking van het doel. Internationale organisatie en de eerste wereldkampioenschappen in 1970 introduceerden publiek en relaties die de beroemde Edo dojo niet had kunnen voorzien. Een gedeelde woordenschat moest nu over talen en onderwijssystemen reizen, niet alleen tussen scholen in verschillende Japanse provincies.
Er is een draad die deze instellingen verbindt, maar het loopt door mensen en instellingen in plaats van door een ongewijzigde set van objecten. Een herkenbaar stuk beschermingsmiddelen maakte een onbekende ontmoeting gemakkelijker te begrijpen. Een openbare tentoonstelling vond mensen bereid om te kijken. Een politie-instelling bood posten aan. Een vereniging bracht leraren naar een zaal, en het schoolrooster creëerde een ander soort verplichting. Elk antwoord op de vraag hoe een praktijk verder kon gaan maakte het volgende antwoord mogelijk zonder het te bepalen. Daarom zijn beide zijden van de titel belangrijk. De persistentie van oudere kenjutsu tradities en de creatie van moderne kendo zijn gerelateerde geschiedenissen, en elk wordt duidelijker wanneer de ander zijn eigen data wordt toegestaan.
Veelgestelde vragen
Wat is het historische verschil tussen kenjutsu en kendo?
Kenjutsu omvat de zwaardtradities die worden overgedragen binnen individuele scholen. Modern kendo is ontstaan door middel van gedeeld materiaal, openbare instellingen, schoolprogramma's en nationale organisaties.
Wanneer en hoe werden shinai en bogu wijdverspreid?
In het begin van de achttiende eeuw volgde de federatie belangrijke veranderingen in Naganuma's school en in het midden van die eeuw Nakanishi. De adoptie varieerde per school.
Wie organiseerde open fencingshows in vroege Meiji-Japan?
De National Diet Library registreert dat Sakakibara Kenkichi in 1873 de Gekikenkai organiseerde met toestemming van de overheid om tentoonstellingen te organiseren.
Hoe hebben de politie en kendo elkaar beïnvloed in de geschiedenis van kendo?
De Tokyo politie zorgde voor werk en een institutionele setting voor instructeurs na de Satsuma Rebellion, op een moment dat oudere vormen van mecenaat veranderden.
Wanneer werden de nationale kendo kata opgericht?
De gemeenschappelijke vormen werden opgericht in 1912 als de Dai-Nippon Teikoku Kendo Kata. Ze werden later bekend als Nihon Kendo Kata.
Was kendo verplicht op scholen in 1911?
De verandering van 1911 maakte het opnemen in het relevante secundaire curriculum mogelijk. Verplichte status in de gespecificeerde middelbare en normale scholen gevolgd in 1931.
Films en lezingen
KendoWorld – Een korte geschiedenis van Kendo – Kendo World
Life with BUDO — Een bezoek aan de oude Butokuden in Kyoto
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Alle Japanse Kendo Federatie – geschiedenis van kendo
- Nationale Dietbibliotheek Sakakibara Kenkichi
- Japanse Budo Academie – curriculum voor middelbare scholen
- Onderzoek naar de overgang van gekiken naar kendo
- Alle Japanse Kendo Federatie – kata en oefenapparatuur
- Bokken en bokutō in de Japanse krijgskunstgeschiedenis: witte eik, vormen van de klassieke scholen en fukuro-shinai
