Twee manieren om een oud zwaard door te zien
Een in 1966 in Toyama gepubliceerd technisch rapport presenteerde waarnemingen van veertien stukken van één oud Japanse zwaard. Meer dan een halve eeuw later leverde een instrument in een Japanse onderzoeksinstallatie een reeks opnames van een zwaard getekend door Norimitsu, waarbij het object intact bleef. Beide publicaties betreffen het binnenste van een lemmet. Slechts één reeks secties kon worden geplaatst in monsterlades; de overigen bestaan als gereconstrueerde data. Dit verschil in de betekenis van het woord sectie vormt een geschikt uitgangspunt voor een geschiedenis van Japanse staal en de benamingen van zijn structuren.
Lezers komen vooral vaak vier namen tegen. Maru beschrijft een opvatting van het lichaam als één enkel hoofd materiaal. Kobuse benoemt een relatie tussen een buiten- en een binnenkant. Honsanmai behoort tot de terminologie van samengestelde structuren die in meerdere delen zijn onderscheiden, en shihōzume breidt deze onderscheiding uit rond de omtrek. Het gaat om historische en beschrijvende categorieën. Een heldere illustratie van alle vier helpt bij het verklaren waarom auteurs verschillende woorden gebruiken. Het levert geen bewijs dat alle vier in enige collectie van vier overgeleverde zwaarden zijn geïdentificeerd, noch dat een bepaalde smid er één gedurende zijn hele carrière heeft gebruikt.

Het voorbeeld van de Daihannya Nagamitsu van het Nationaal Museum van Tokio illustreert het verschil tussen twee soorten kennis op een ongebruikelijk duidelijke manier. Het museum kan een onderscheidend, benoemd werk identificeren en het publiek een gedetailleerde foto van de buitenkant ervan laten bekijken. Dat is al een aanzienlijke prestatie van catalogusonderzoek en fotografie. Het stelt echter niet een metallografische doorsnede van het werk ter beschikking aan de lezer. Een naam, een afbeelding en een materiaalonderzoek zijn drie afzonderlijk te identificeren dossiers. Het onderzoek naar Norimitsu behoort tot een ander object en kan niet door nabijheid op een galeriewand of op een computerscherm aan de Nagamitsu worden verhuurd.
Wat de namen beschrijven
Kawagane en shingane worden vaak vertaald als huidstaal en kernstaal. De Engelse termen zijn metaforen, nuttig omdat lezers zich hierdoor een buiten- en binnenkant kunnen voorstellen zonder dat een diagram nodig is. De moeilijkheid ontstaat wanneer deze termen twee perfect uniforme stoffen suggereren die door een lijn worden gescheiden die zo dun is als inkt. Een auteur die een fysiek exemplaar bespreekt, kan variaties binnen een gebied beschrijven, een onregelmatige overgang of onzekerheid over een grens. De naam van een zone identificeert een relatie in het object. Het voorspelt niet de verschijningsvorm van elk klein veld dat een microscoop binnenin zou kunnen onthullen.
| Term | Wat de benaming beschrijft | Mogelijk bewijs voor de toeschrijving |
|---|---|---|
| Maru | Een enkele lichaam in het conventionele diagram | Een doorsnede kan zelfs plaatselijke verschillen laten zien binnen materiaal dat als één geheel is geclassificeerd. |
| Kobuse | Een interne kern en een buitenste omhulling, zoals onderscheiden in de historische terminologie. | Een geïdentificeerd gedeelte of een beeldonderzoek met voldoende resolutie om de gebieden van elkaar te onderscheiden. |
| Honsanmai | Een compositie beschreven met behulp van afzonderlijke zijde-, kern- en randgebieden. | De bewijslast van het object zelf, samen met de terminologie die door de onderzoeker ervan is gebruikt. |
| Shihozume | Een samengesteld diagram dat de rug, evenals de zijkanten en de rand, onderscheidt. | De bemonsterde positie, de zichtbare interfaces en de grenzen van de onderzoek. |
De categorieën zijn historische modellen. Instrumentmetingen en micrografieën beschrijven specifieke objecten en bemonsterde gebieden.
Bronnen · Jerzy Piaskowski, Historische Metaalkunde, volume 27, nummer 2 · Matsumoto en collega's, neutrononderzoek van het door Norimitsu getekende exemplaar
Hagane wordt gebruikt voor staal, en in beschrijvingen van bepaalde samengestelde opstellingen kan een specifiek woord de randmateriaal benadrukken. De terminologie hangt gedeeltelijk af van welke onderscheid een auteur tracht te maken. Een beschrijving van honsanmai die het lichaam, zijn zijden en een apart geïdentificeerd gebied onderscheidt, werkt op een andere schaal dan een beschrijving van een enkel kristal. Shihōzume vestigt de aandacht op een aanvullend onderscheid aan de achterkant. Een vertaler dient eerst vast te stellen welk systeem van namen de auteur hanteert, voordat hij kan bepalen of twee schijnbaar tegenstrijdige beschrijvingen werkelijk in onenigheid zijn over een stuk metaal.
Maru vormt een bijzonder instructief geval. De stelling dat een constructie als één hoofdlichaam wordt behandeld, impliceert niet dat de staalstructuur onder vergroting perfect homogeen is. Historisch metaal kan kleine insluitsels of textuurvariaties bevatten zonder dat het hierdoor uit de beschrijvende categorie valt. Omgekeers vestigt een glad, schijnbaar uniforme buitenkant niet dat het gehele interieur één geschiedenis heeft. Een gewone collectiefoto was nooit bedoeld om deze vraag te beslechten. De twee gevallen illustreren waarom een label voor grote materialengebieden niet zomaar kan worden omgezet in een beschrijving van microscopische kenmerken.
Ook komen tsukurikomi en kitae voor in beschrijvingen van Japanse zwaarden. In het algemeen verwijzen deze termen naar kwesties van vorming of smidswerk, maar auteurs verdelen hun onderwerpen niet altijd op dezelfde manier. Een paneel in de tentoonzaal dat de buitenste vorm bespreekt, kan de focus leggen op de kiel of de omtrek die zichtbaar is op een gepolijst lemmet. Een metallurgisch artikel kan vragen welke interne gebieden onderscheidbaar zijn. Twee auteurs kunnen dus verschillende kenmerken beschrijven terwijl ze verwante terminologie gebruiken. Een vertaling die alleen de constructie noemt, kan de overgang van een zichtbare externe vorm naar een voorgestelde interne indeling verbergen.
De datum op een document en de datum op een exemplaar
Het onderzoek van Jerzy Piaskowski in Historical Metallurgy is online beschikbaar onder een recente publicatiedatum, hoort het echter bij het jaargang 1993 van het tijdschrift. Een hedendaagse zoekmachine kan deze onverwacht belangrijke onderscheid maken. Het artikel documenteert een fysieke onderzoek en weerspiegelt de wetenschappelijke kennis die beschikbaar was op het moment van schrijven. De datum waarop een tijdschrift een bestand plaatst of opnieuw publiceert op zijn website maakt deel uit van de geschiedenis van de toegang. Geen enkele datum dateert automatisch het exemplaar. Voor een overzicht van onderzoek naar Japanse zwaarden zijn er dus op de allererste pagina al drie chronologieën.
Piaskowski onderscheidde regio's met verschillend koolstofgehalte in het geteste object en rapporteerde een overeenkomstig verschil in microstructuur. De auteur beschouwde het resultaat als verenigbaar met alternatieve traditionele lezingen, daar gedrukt als makuri-kitae of kofuse-kitae. Het kleine woord of is het deel dat het meest waarschijnlijk verdwijnt wanneer de tekst wordt samengevat. Een chemisch verschil is een waarneming over een specimen. Het selecteren van een historische naam die hiermee rekening houdt, vereist interpretatie. De microscopie maakte het contrast zekerder zonder de onderzoeker te verplichten elke onduidelijkheid over historische terminologie op te lossen.
Er is nog een reden om de oorspronkelijke spelling in overweging te nemen: de romanisatie is tussen auteurs en talen veranderd. Een databasezoeking die beperkt is tot één hedendaagse spelling van kobuse kan een discussie onder kofuse missen. Tegelijkertijd garanderen verschillende spellingen niet dat elke auteur het term in precies dezelfde zin heeft gebruikt. Een geannoteerde museumbibliografie kan de formulering behouden die in een ouder artikel werd gebruikt en moderne zoektermen apart toevoegen. Deze eenvoudige indeling maakt een onbekende bron vindbaar, terwijl het voorkomt dat de beslissing van de indexer een nieuw wetenschappelijk bevinding wordt.

De foto van het Metropolitan Museum van een kling, genummerd 2001.574, is hier opgenomen ter vergelijking van documenttypen. Een heldere afbeelding stelt de lezer in staat de evenredigheden van een object en de manier waarop een fotograaf van een museum het licht heeft ingezet om de oppervlakte daarvan te beschrijven, waar te nemen. Het is een registratie van dit specifieke museumobject, niet een foto van het exemplaar van Piaskowski. Zonder deze onderscheiding kan een geïllustreerd artikel de prestige van een collectieobject stilzwijgend koppelen aan het resultaat van een volledig ander experiment. De titels, toegangsnummers en referenties die onder de afbeeldingen zijn verstrekt, houden die histories gescheiden.
Veertien monsters uit één voorwerp
De veertien stukken uit het onderzoek van Toyama vertegenwoordigen een opmerkelijke investering in de beschrijving van variatie binnen één oud object. Het herhaaldelijk bekijken van een enkel exemplaar langs zijn lengte biedt de waarnemer de gelegenheid om te vragen of een kenmerk van de ene positie naar de andere doorgaat. Als twee geteste locaties er anders uitzien, kan het verschil echte bewijslast zijn voor ruimtelijke variatie. Het hoeft niet te betekenen dat één van beide lezingen onjuist is. Als er meerdere er sterk op lijken, versterkt hun overeenstemming de beschrijving van dat object. Het transformeert de veertien stukken niet in veertien onafhankelijke getuigen voor een regionale school.
Dit punt is vooral van belang wanneer verzamelaars vragen hoe vaak een bepaalde constructie in een bepaald eeuwenperiode voorkwam. De vraag vereist een populatie van onafhankelijk geïdentificeerde werken. Veertien locaties op één kling beantwoorden een andere vraag dan veertien kling, elk bestudeerd op één locatie. De laatste groep zou nog steeds een verdedigbaar verhaal nodig hebben over hoe het is geselecteerd. Een laboratorium ontvangt geen willekeurige steekproef van alles wat ooit besteld is. Toegang hangt af van wat is overgeleverd, wie het bezat, de staat van behoud en welke ingreep de eigenaar of curator aanvaardbaar achtte.
Het Museum Conservation Institute van het Smithsonian indexeert een eerder onderzoek van Cyril Stanley Smith dat betrekking had op drie oudere zwaarden en één modern exemplaar. In dit onderzoek was de vergelijking tussen objecten op een ander niveau ingebouwd. Een modern exemplaar kan helpen om duidelijk te maken welke kenmerken zichtbaar zijn bij een bepaalde methode, maar het kan de werkplaatsgeschiedenis van een eerder artefact niet achteraf documenteren. Een nuttig onderzoek kan ze precies bij elkaar brengen, omdat hun statussen verschillen. De datum, identiteit en beschikbare documentatie van elk object blijven essentieel voor elk later gebruik van de resultaten.
Er is een menselijke dimensie aan het overleven van monsters. Een klein, gelabeld fragment dat door een universiteit is geërfd, kan de onderzoeker die het heeft voorbereid overleven. De voortdurende wetenschappelijke waarde ervan kan afhankelijk zijn van een onopvallende envelop, een met de hand geschreven positienummer en een foto die het oorspronkelijke object toont. Als de associaties verbreken, kunnen geavanceerde nieuwe instrumenten verfijnde nieuwe metingen opleveren van de verkeerde locatie. Archiefmateriaal bewaart de relaties tussen voorwerpen. Op dit gebied kan een geelwordend vel papier met een kruisverwijzing even onontbeerlijk zijn voor het volgende onderzoek als de staal in de lade.
Wat een microfoto onthoudt
Een micrografie kan de fijnste details in uitzonderlijke scherpheid brengen. Het gezichtsveld is hierbij evenredig klein. Een schaalbalk geeft aan hoe groot de zichtbare structuren zijn. Het vertelt de lezer echter niet waar dat veld in het oorspronkelijke object lag, hoe de kling georiënteerd was of of het gebied representatief was. Voor deze vragen is de bijbehorende plattegrond, de reeks van monsters en de redenen van de auteur om bepaalde posities te kiezen noodzakelijk. Een opvallende illustratie, losgemaakt van de bijbehorende tekst, kan zijn schoonheid behouden terwijl het veel van zijn waarde als historisch bewijsmateriaal verliest.
Drie lijnen die op een scherm op elkaar lijken, kunnen volledig verschillende dingen vertegenwoordigen. De ene kan een echte overgang zijn die waargenomen is in een geteste stof. De andere kan de omtrek van een gebied zijn dat door een wetenschapper getekend is om het meetveld aan te duiden. De derde kan door een latere illustrator zijn toegevoegd om te laten zien hoe een benoemd type conventioneel wordt verbeeld. Ze zouden allemaal in zwart op wit kunnen worden afgedrukt. Het lezen van de figuurlegende herstelt de onderscheidenheid. In een museumtentoonstelling kunnen typografie en opschriften net zoveel bijdragen aan het zichtbaar maken voor een bezoeker als vergroting.
Op hetzelfde woord grain wordt dezelfde zorg besteed. In beschrijvingen van Japanse kunst kan het een effect beschrijven dat zichtbaar is op een gepolijst oppervlak, terwijl het in de kristallografie kan verwijzen naar de oriëntatie van kristallen in een materiaal. Een wetenschappelijk artikel kan de korrelgrootte gebruiken voor een door een instrument geschatte hoeveelheid. Deze observaties zijn gerelateerd aan de geschiedenis van een materiaal, maar het zijn niet uitwisselbare eenheden die geteld kunnen worden uit een gewone foto. De meest informatieve vergelijking begint vaak met een eenvoudige vraag over de fysieke eigenschap die elk beeld ontworpen was om vast te leggen.
Het onderzoek naar Norimitsu
Een team dat werkzaam was bij J-PARC onderzocht een getekend werk met een lemmetlengte van ongeveer 45 centimeter. De inscriptie identificeert Bishū Osafune Norimitsu. Het onderzoek maakte gebruik van RADEN, een instrument voor energie-resolvente neutronenbeeldvorming, en combineerde twee benaderingen om het materiaal te onderzoeken. Door gereconstrueerde weergaven identificeerden de onderzoekers een intern patroon dat kenmerkend is voor kobuse. Hun analyse van de verdeling van korrelgrootte ondersteunde deze interpretatie. De kracht van de gepubliceerde bevinding ligt in de relatie tussen de afzonderlijke waarnemingen en in het vermogen om het object te identificeren waar deze betrekking op hebben.
Bij een transmissiemeting kan het signaal informatie dragen via een pad door materiaal. Bij een tomografische reconstructie dragen waarnemingen vanuit verschillende richtingen bij aan een weergave van een volume. Een onderzoeker kan vlakken binnen dat volume examineren, net zoals een lezer verschillende pagina's van een boek kan selecteren. De analogie heeft een limiet. Een pagina van een boek bestond op papier voordat iemand het omkeerde. Een tomografische doorsnede wordt berekend uit metingen. De verschijning ervan hangt deels af van hoe het signaal is verkregen en geïnterpreteerd, en de onderzoeker moet de weergegeven contrasten verklaren.
Dezelfde studie beschrijft een patroon dat geassocieerd wordt met het harden. Dit is een tweede resultaat over de geschiedenis van het materiaal. Het zou een fout zijn om elk contrast in de gegevens te labelen als een scheidingsgrens uitsluitend omdat het document ook over kobuse handelt. Verschillende processen kunnen een spoor achterlaten in één object. Fase, oriëntatie en regio van het materiaal beantwoorden verschillende vragen, zelfs wanneer ze bijdragen aan aangrenzende gebieden van dezelfde illustratie. Een goede figuurtekst identificeert welke van deze aspecten ter discussie staat en maakt het mogelijk om de redenering terug te volgen naar de resultaten.

Koryū Kagemitsu, afgebeeld in de catalogus van het Nationaal Museum van Tokio, biedt een nuttige controle op de groeiende zelfvertrouwen van een lezer. Een bekende regionale naam of een visuele affiniteit zou een zinvolle toekomstige vergelijking met een getekend werk van Osafune kunnen suggereren. Dat is een argument om een vraag te stellen over een tweede object. Het rechtvaardigt echter niet het kopiëren van het resultaat van Norimitsu in zijn catalogusrecord. Op het moment dat een museum in staat is de naam van een getest object te koppelen aan een gepubliceerde waarneming, verwist het ook de plicht om die waarneming niet impliciet uit te breiden naar een buurobject.
Een geschiedenis van vergelijking in plaats van een ladder van kwaliteit.
De in het tijdschrift Journal of Analytical Atomic Spectrometry gepubliceerde studie over neutronendiffractie met behulp van de methode van de vliegtijd vroeg hoe kwantitatieve bevindingen over Japanse zwaarden met elkaar vergeleken zouden kunnen worden. De auteurs riepen tevens verder onderzoek naar referentienormen op. Dergelijke kwalificatie onthult wat een vergelijking wetenschappelijk bruikbaar maakt. Als het gedrag van een bekend materiaal onder een gegeven meting gedocumenteerd is, kan de meting van een onbekend object beter worden beperkt. Een toename van de precisie van het instrument levert op zichzelf de ontbrekende historische identiteit van het referentieobject niet.
Een in energie opgeloste imaging-publicatie in hetzelfde tijdschrift gebruikte vervolgens gereconstruceerde slices en volumes om kenmerken van verschillende werken te onderzoeken. In combinatie met het diffractiestudie illustreert het hoe een veld verschillende vormen van bewijsmateriaal verzamelt zonder de oudere gegevens te laten verdwijnen. Een klein, geteste oppervlak kan informatie behouden die met optische microscopie directer toegankelijk is dan wat een methode voor het hele object indirect beschrijft. Een scan kan een contrast binnen de grotere vorm plaatsen op een manier die een geïsoleerd specimen niet kan. Onderzoekers profiteren van het vergelijken van de claims die elke methode op zijn eigen schaal kan onderbouwen.

Een gemonteerde dolk in het Metropolitan Museum maakt een meer gewone aspect van hetzelfde probleem zichtbaar. Een compleet ensemble heeft een visuele identiteit die gevormd wordt door metaal, decoratieve meubels en de omringende materialen. Een onderzoeker die geïnteresseerd is in de staalstructuur en een curator die geïnteresseerd is in het ensemble, kunnen voor het object heel verschillende foto's kiezen. Beide keuzes kunnen trouw zijn aan het werk. Maar als een label alleen de datum van de montage betreft, dan creëert het overdragen van die datum naar een claim over het staal een conclusie die noch de specialist heeft beoogd. De velden in de museumdatabank hebben grenzen om goede historische redenen.
De vergelijking van maru, kobuse, honsanmai en shihōzume eindigt dus ongelijk. Het onderzoek naar Norimitsu levert positief bewijs voor één benoemde interpretatie in één getekend object. Het door Piaskowski onderzochte exemplaar behoudt een materiële onderscheid met meer dan één historische lezing. De hier besproken groep studies levert geen evenzeker, onafhankelijk gedocumenteerd voorbeeld van elke categorie uit elke periode. Ook testen de papers de kwaliteit of constructie van een hedendaags object waarvan de naam toevallig sanmai bevat. Een onderscheid dat een historische interpretatie ondersteunde, heeft geen automatisch commercieel opvolger.
Overweeg hoe een museum het materiaal zou kunnen tentoonstellen zonder die ongelijke bewijslast te verbergen. Het zou een fysiek exemplaar kunnen presenteren met een vergroot beeld, zijn geregistreerde oorspronkelijke positie en een label dat de studie identificeert. Een naburige schermwand zou een digitaal fragment van het zwaard van Norimitsu kunnen tonen, met de benaming van het instrument en de gemeten hoeveelheid. Conventionele diagrammen zouden op een ander paneel kunnen verschijnen, duidelijk gedateerd en toegeschreven aan hun auteurs. De bezoeker zou echte objecten, waarnemingen en verklarende modellen tegelijkertijd zien, met voldoende informatie om ze te vergelijken zonder ze te behandelen als equivalente illustraties.
De beloning voor die zorg is een omkering van het gebruikelijke beeld van expertise. Het meest bevredigende antwoord op de vraag wat zich binnen een oude kling bevindt, is soms vrij beperkt in omvang. Het noemt het specifieke object, de daaruit opgehaalde bewijsstukken, de door die bewijsstukken ondersteunde uitleg en de resterende onzekerheid. Zo'n antwoord kan een nieuwe meting overleven, omdat het toekomstige onderzoekers precies vertelt wat is gedaan en wat nog moet worden onderzocht. Een onberispelijke tekening zonder object kan gemakkelijker worden onthouden. Een kleine en traceerbare observatie is een betere uitgangspunt om geschiedenis te schrijven.
Vragen en antwoorden
Wat is san mai-staal in de geschiedenis van Japanse zwaarden?
San mai is een term voor een drieledig compositiebegrip. Het voorkomen in een catalogus of diagram toont per se niet de constructie van een individueel historisch object aan.
Wat is gelamineerd staal in een museumomschrijving?
De term duidt op een materiaal dat wordt geïnterpreteerd als een combinatie van staalporties. Het kan verwijzen naar kenmerken op verschillende schalen, zodat de definitie en het bewijs van de auteur van belang zijn.
Wat is metallografie?
Het gaat om de studie van de interne structuur van metalen. Gepubliceerde metallografische afbeeldingen kunnen lokale verschillen in een overgeleverd exemplaar documenteren.
Wat is een doorsnede in een zwaardonderzoek?
Het betreft een weergave door een gedefinieerd vlak in een object. Een fysiek exemplaar en een digitaal gereconstrueerde doorsnede kunnen overeenkomstige posities tonen, terwijl ze verschillende materiaaleigenschappen registreren.
Waarvoor wordt neutronendiffractie in het erfgoedonderzoek gebruikt?
Het biedt informatie over kristallijne materialen. De fasen en oriëntatie die in een meting worden weergegeven, kunnen onderzoekers helpen bij het interpreteren van een object, terwijl de buitenkant daarvan behouden blijft.
Wat is een micrografisch beeld, en kan het een volledige zwaardkling identificeren?
Een microfoto registreert een klein veld op een aangegeven schaal. Het toekennen van een constructie aan het gehele object vereist de locatie van dat veld en ondersteunend bewijs elders.
Films en lezingen
PSI Paul Scherrer Instituut — Neutron Imaging bij SINQ
The Met — Het conserveren van Japanse kunstwerken in buitenlandse collecties
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Jerzy Piaskowski, Historische Metaalkunde, volume 27, nummer 2
- Smithsonian Museum Conservation Institute, bibliografische notitie over Cyril Stanley Smith
- Tijds-van-vlucht-neutronendiffractiestudie en de bijbehorende referentiestandaarden
- Energie-resolvente neutronenbeeldvorming en gereconstrueerde secties
- Matsumoto en collega's, neutrononderzoek van het door Norimitsu getekende exemplaar
- Paul Scherrer Instituut, projecten voor erfgoedbeelden
- Een Japanse studie geïndexeerd door CiNii, veertien secties van een oud zwaard.
- Bewijs van ouderdom: het lezen van conditiemeldingen voor Japanse ijzeren voorwerpen in musea
