Een bezoeker die op zoek is naar een gevierd middeleeuws zwaard van het noorden van Kyushu zou kunnen beginnen in een onverwachte stad. Fukuyama staat aan de overkant van het water op Honshu. Het gemeentelijk kunstmuseum telt Kosetsu Samonji, een Nationale Schat gemaakt in Chikuzen. Een andere bezoeker die op zoek is naar de oude workshops van Higo zou er goed aan doen om in Kikuchi te beginnen, waar lokale tentoonstellingen artefacten hebben verzameld rond de geschiedenis van de gemeenschap die hen ondersteunde. Een derde zou naar Tokio kunnen gaan om een tachy te onderzoeken, ondertekend door Yukihira van Bungo. Drie plekken om te kijken, en drie heel verschillende manieren waarop de cultuurgeschiedenis van Kyushu heeft overleefd.
Wat de drie onderwerpen verbindt is het eiland waarop de makers werkten. Hun beste bewijs verschilt aanzienlijk. Een genoemd erfstuk met een gedocumenteerde reis door de huizen van machtige mannen geeft toegang tot de receptie van een Chikuzen smid. Een regionaal aangewezen korte mes en een tentoonstelling die dicht bij de beschrijvings van herkomst is gemonteerd, maken een ander soort argumenten voor het belang van de Enju van Higo. Een uitzonderlijk vroeg getekende tachi laat genoeg ruimte rond zijn gesneden beelden voor curatoren om nog steeds niet eens over de identiteit van een figuur. National Treasure records openen dit onderzoek. Provinciale musea en burgerarchieven maken het mogelijk om het veel verder te volgen.
Chikuzen, Higo en Bungo in hun eigen tijd
De moderne kaart kan misleidend zijn. Chikuzen lag in het noorden van het eiland, in het gebied dat nu grotendeels geassocieerd is met de prefectuur Fukuoka. Higo komt in grote lijnen overeen met Kumamoto, Bungo en Oita. Ze waren gescheiden provincies met hun eigen politieke connecties. Om te zeggen dat een kunstenaar werkte op Kyushu plaatst hem op een groot eiland gedeeld door verschillende regionale culturen. Het identificeert niet de mensen die hem steunden, de stijl waarin hij werkte of de eeuw waarin hij leefde. Deze onderscheidingen zijn hier bijzonder belangrijk omdat de drie namen verschillende soorten historische identiteit vertegenwoordigen.
Sa is een compacte signatuur van een maker waaromheen een bredere familie van attributies verzameld. Enju wijst een school aan, die wordt vertegenwoordigd door een opeenvolging van personen. Yukihira noemt een maker die ver genoeg terug in de tijd actief is dat zijn werk wordt besproken over de conventionele grens tussen de perioden Heian en Kamakura. Deze labels naast elkaar zetten levert geen lijst van drie hedendaagse concurrenten op. In plaats daarvan opent het drie vensters op het culturele leven op het eiland. De vroegste van de objecten die we zullen overwegen was al oud tegen de tijd dat de beroemde Chikuzen tachy werd gemaakt.
Deze verschillen verklaren ook waarom de labels in een nationale tentoonstelling kunnen verschillen van die in een lokale galerie. Een nationale tentoonstelling zou een Chikuzen zwaard in bruikleen kunnen brengen naar Kyushu, de aanduiding ervan benadrukken en een reis vertellen die haar ver weg van haar makers heeft gebracht. Een lokale tentoonstelling op Kikuchi kan een mes van Enju zetten onder andere objecten geassocieerd met de familie en het landschap. Het kan een bezoeker die al weet een plaats naam of een buurt heiligdom in een geschiedenis die zich uitstrekt terug naar de Middeleeuwen. Beide instellingen zijn legitiem. Elk heeft de middelen om vragen te beantwoorden die de ander open laat.
Sa en de naam van een latere eigenaar

Een kort personage aan het einde van de inscriptie op Kosetsu Samonji geeft Sa zijn bekende naam. De inscriptie identificeert een residentie in Chikushu, een naam gerelateerd aan Chikuzen. De langere naam waarmee het blad zelf bekend is herdenkt Itabeoka Kosetsusai, een houder van het Hojo huis van Odawara. Herinneren wie is die een verrassend veelvoorkomende verwarring opruimt. De man die in Kosetsu terugkwam, leefde lang na de maker, op een andere politieke kaart dan die van het noordelijke Kyushu van de smid. Hun namen verschijnen samen omdat een object zowel de tijd als de provinciale grenzen heeft overschreden.
Het kunstmuseum in Fukuyama beschrijft het zwaard in relatie tot een keten van latere bewaarders die Tokugawa Ieyasu en zijn zoon Yorinobu, oprichter van de Kishu tak van de familie omvat. Het verslag van de tentoonstelling geeft bijzondere aandacht aan het lange leven van de tachy in dat huis. Volgens de traditie droeg Yorinobu het tijdens zijn eerste campagne in Osaka. De status van dat laatste detail is de moeite waard te behouden in vertaling. Een vereniging die als traditie wordt gerapporteerd door een exposerende instelling hoeft niet opnieuw als getuige te worden gezien om historisch interessant te zijn.
Het onderscheid is met name relevant voor een bezit dat de continuïteit in een regerende familie kan vertegenwoordigen. Een erfstuk deed meer dan overgaan van ouder op kind. Het hielp een jongere tak te vertellen waar zijn gezag en verplichtingen vandaan kwamen. In een inventaris kunnen de objecten aangrenzende lijnen met weinig commentaar bezetten. In een familieverhaal zou de identiteit van de donor, de leeftijd van de ontvanger en de gelegenheid van overdracht de meest memorabele onderdelen kunnen worden. Dit is hoe hetzelfde object de naam van een eerdere Hojo-houder kan behouden en tegelijkertijd een zeer sterke Tokugawa-identiteit kan verwerven.
Kijk naar de omtrek voordat je naar de gevierde naam gaat. De curatoriële ingang registreert een lengte van iets meer dan achtenzeventig centimeter en een curve van bijna drie. Kleine en grote visuele gebeurtenissen delen hetzelfde veld. Een rijzende en vallende band volgt het buitenste deel van het blad terwijl fijnere activiteiten oversteken of onderbreken. De stad's culturele erfgoed ingang identificeert een aantal van deze effecten met een woordenschat die lijnen opgenomen lijkt op stromend zand en heldere strepen binnen het geharde gebied. Ze behoren tot de beschrijving van dit individuele werk. Een handtekening bestaande uit één karakter vereist niet een even sober oppervlak.
Van een erfelijke collectie naar een gemeentelijk museum
Een van de meest onthullende data in het verhaal behoort tot de twintigste eeuw. De Kishu familie hield het zwaard in de vroege jaren dertig. Tentoonstellingsrecords onderscheiden de periode van familiebezit van zijn latere passage in een museumcollectie. Dezelfde gegevens vermelden een eerdere nationale aanwijzing in het kader van het systeem dat voorafging aan de huidige culturele eigendomswetgeving. Twee ogenschijnlijk verschillende datums van aanwijzing in referentiewerken kunnen derhalve een wijziging van het rechtskader weerspiegelen. Een lezer moet de naam van de aanwijzing en de instelling die deze opneemt controleren alvorens te proberen de data met elkaar in overeenstemming te brengen.
De huidige collectie van Fukuyama dankt veel aan Komatsu Yasuhiro. Een museum expositie checklist legt uit hoe zijn wens om belangrijke zwaarden toegankelijk te maken voor de mensen van de stad werd gerealiseerd door voogdij, tentoonstelling en donatie. Er is een verschil tussen een voor openbare weergave gedeponeerde collectie en een in eigendom overgedragen collectie, zelfs wanneer het publiek dezelfde objecten in hetzelfde gebouw ziet. Een checklist die vóór de overdracht is afgegeven, kan nog steeds een particuliere kredietverstrekker identificeren. Een latere gemeentelijke catalogus kan de stad correct noemen. Het vergelijken van de twee behoudt een hoofdstuk in de moderne geschiedenis van het object dat een enkel bijgewerkt scherm zou kunnen verbergen.
Het publiek is net zo grondig veranderd als de conciërge. Een lid van het Kishu huishouden had de tachy kunnen tegenkomen via familieceremonie. Een lezer van een nationale lijst komt het tegen door middel van een abstracte juridische beschrijving. Een schoolkind in Fukuyama kan het ontmoeten als een lokale schat in een stad ver van de heuvels van Chikuzen. Elk van die ontmoetingen creëert een reden om het te onthouden. Geen enkele vereist het verplaatsen van de middeleeuwse productieplaats naar de zetel van een latere eigenaar. Een deel van de aantrekkingskracht van de regionale geschiedenis is juist dat een Kyushu maker in verschillende andere regio's herinneringen.
Een gesneden figuur in Bungo

De lange kling van Yukihira in het Nationaal Museum van Tokio, collectienummer F-19974, verschuift de vraag van een ongewoon goed herinnerde eigenaar naar een ongewoon interessant beeld. De nationale museumcatalogus plaatst het werk in de overgang van Heian naar Kamakura. Het beschrijft een smalle, bochtige silhouet en een relatief rustige geharde marge waarvan kleine variaties een eerste indruk van rechtheid compliceren. Het mes meet iets meer dan tachtig centimeter. Op een foto die de gehele lengte reproduceert, nemen de gegraveerde details een klein deel van de beschikbare ruimte in beslag. Het is gemakkelijk om er voorbij te kijken.
De catalogus nodigt uit tot een tweede blik op het gebied boven de richel aan één kant. Tekenen afgeleid van Sanskriet schrijven begeleiden een gegraveerde menselijke figuur. Het schrijven is geassocieerd met Bishamonten, een voogd figuur in de boeddhistische traditie. Voorgestelde lezingen van het menselijke beeld zijn onder meer Jizo, Fudo en de ascetische En geen Gyoja. Dat zijn werkelijk verschillende interpretaties. Het samen opnemen van ze brengt meer met zich mee over de staat van de beurs dan het stilletjes kiezen van de meest bekende naam. Het is mogelijk om vertrouwen te hebben over de locatie van een figuur en over zijn religieuze omgeving, terwijl het onzeker blijft over zijn identiteit.
Op de schaal van een kleine reproductie, kan het object eruit zien als een strook helder metaal onderbroken door krassen. Vergroting herstelt de mogelijkheid om doelbewust geplaatste beelden te herkennen. Het geeft niet elke moderne kijker toegang tot de volledige reeks visuele associaties die beschikbaar zijn voor een middeleeuwse waarnemer. Een ontbrekende eigenschap, schade aan een lijn of een verandering in de relatieve zichtbaarheid van de gravure kan de identificatie beïnvloeden. De bereidheid van een museum om de vraag open te laten maakt dus deel uit van de waarde van het item. Het laat de volgende waarnemer zien waar een andere interpretatie zijn zaak zou moeten bepleiten.
Traditie verbindt Yukihira met de smids geroepen om te werken onder de gepensioneerde keizer Gotoba. Die verbinding verschijnt in de discussie van het museum als een gemelde traditie. Het plaatst Bungo binnen een nationale culturele verbeelding die vooraanstaande regionale kunstenaars in de baan van het hof zou kunnen brengen. Het ondertekende werk is een ander soort bewijs, nuttig zelfs als de volledige details van de gerechtelijke dienst niet kunnen worden vastgesteld. Het behoudt een provinciale vereniging in het object zelf. Het laat ook zien hoe prominent religieuze beelden op een lang blad op deze vroege datum kunnen staan. Tokio classificeert de tachy als een belangrijk cultureel eigendom.
Enju door het bewijs van Kikuchi
Het Enju-verhaal keert ons terug naar een landschap in plaats van naar één universeel gekende schat. De rekeningen in Kikuchi associëren de familie van de smeden met de verplaatsing van Yamashiro naar Higo en de dienst aan de Kikuchi familie. De lokale traditie herinnert zich mannen genaamd Hiromura en Kunimura aan het begin van die geschiedenis. Tot de latere namen behoren Kunitoki en Kuniyoshi. De herhaling van Kuni in de namen van verschillende makers kan een geschreven lijst opmerkelijk ordelijk laten lijken. Het maakt het ook bijzonder belangrijk om de tweede helft van een naam te lezen bij het koppelen van een label aan een artefact.
Een korte kling van Enju Kunitoki biedt een betonnen plek om te beginnen. In haar verslag van een tentoonstelling gewijd aan de Kikuchi familie en Enju smids, identificeert de stad het stuk als een tastbaar cultureel eigendom aangewezen door Kumamoto Prefecture. In dezelfde publicatie wordt de aandacht gevestigd op een tachy voor Enju Kuniyoshi. Grootte, maker en aanduiding moeten bij het bijbehorende object worden bewaard. De twee werken verankeren een regionale traditie in individuele stukken die mensen daadwerkelijk zouden kunnen zien. Hun lokale belang hangt niet af van het lenen van de aanwijzing van Kosetsu Samonji in een andere prefectuur.
Het is ook mogelijk om de Kikuchi te benaderen door middel van documenten onafhankelijk van de objecten. Het Kumamoto museumnetwerk beschrijft een huiselijke overeenkomst uitgegeven onder Kikuchi Takeshige in de veertiende eeuw. De bepalingen hebben betrekking op overleg en solidariteit binnen het gezin. Zo'n record kan de commissiedatum van een in de buurt getoond blad niet leveren. Het kan een bezoeker iets wezenlijks vertellen over de mensen die de lokale traditie zich herinnert als beschermheren. Dit is de kracht van het bestuderen van een workshop in de context van een regionale historische collectie. Een bezoeker kan van de naam van een maker naar bewijs van wat het betekende om te behoren tot een huis in die bepaalde beschrijvings.
Wanneer mensen praten over de Enju-stijl trekken ze vaak vergelijkingen met de Rai-lijn van Yamashiro. De verbinding kan verwijzen naar een overgedragen rekening van de voorouders, naar een beweging van ambachtslieden of naar overeenkomsten waargenomen door latere kenners. Een enkele zin kan gemakkelijk van de ene betekenis naar de volgende schuiven. Als de vraag betrekking heeft op migratie, het nuttige bewijs bestaat uit gedateerde werken, plaats namen en registers van afwikkeling. Als het gaat om het uiterlijk, moet men vergelijkbare werken en een duidelijk overzicht van de kenmerken in kwestie. Een lokaal verhaal over een voorouder en een visuele gelijkenis kan samen worden beschouwd zonder het werk van beide te doen.
Twee objecten genaamd Samonji

Het zwaard bekend als Yoshimoto Samonji keert terug naar de moeilijkheid en het genoegen van namen. Het is een ander object dan Kosetsu Samonji. De bekende naam roept Imagawa Yoshimoto op. Zijn latere geschiedenis is nauw verbonden met Oda Nobunaga, een geschiedenis die geschreven staat op de tang. Deze twee beroemde objecten zijn een verhelderend paar voor een galerie, juist omdat men veel kan leren door ze uit elkaar te houden. Een achternaam of schoolnaam tekent een brede cirkel. Een latere eigenaar's naam en een bepaalde inscriptie selecteren een individu binnen die cirkel.

Het contrast tussen een volledige foto en een foto van de tang is hier bijzonder leerzaam. In het eerste, volgt het oog een overzicht; in het tweede, het schrijven neemt het midden van het beeld. De tekst over een tang zou een overdracht kunnen herdenken die vele generaties na het oorspronkelijke werk gebeurde. Een inscriptie kan dus fysiek deel uitmaken van een object zonder eigentijds te zijn met de vervaardiging ervan. Omgekeerd kan een naam in een catalogus echt bewijs van bewaring behouden, zelfs als die woorden niet op het metaal verschijnen. Een eerlijk bijschrift geeft aan naar welk soort plaat het verwijst.
Een ander archief groeit op rond elk van onze drie voorbeelden. Voor Kosetsu Samonji strekt het zich uit van de familie die het bewaarde tot de gemeentelijke collectie die het ontving. Voor Enju bevat het lokale namen, lokale tentoonstellingen en records achtergelaten door een middeleeuws heersend huis. Voor Yukihira omvat het een poging om een kleine figuur te lezen tegen een groot gebied van religieuze kunst. Geen van die archieven kan gewoon een andere vervangen. Het vragen van alle drie om precies dezelfde lijst van feiten zou een aantal van de meest interessante verschillen tussen hen.
Een eiland samengesteld uit verspreide collecties
Stel je voor dat je het materiaal regelt door de moderne locatie van de bezoeker. Een galerie in Tokio zou op de eerste plaats komen, een museum op Fukuyama volgende en een tentoonstelling in Kumamoto laatste. Regel het op geschatte datum en Yukihira verhuist naar het begin. Schrijf het door hoe zichtbaar de naam van een individuele kunstenaar is in populaire cultuur en de genaamde Samonji tachy zou het centrum kunnen nemen. Dit zijn curatorische keuzes, elk verdedigbaar voor een bepaald doel. De provinciale kaart biedt een meer genereuze startpunt voor de geschiedenis van de middeleeuwse Kyushu, omdat het een beroemde verplaatste werk en een lokaal gevierde om gelijke gewicht als bewijs dragen.
Een tentoonstelling rond één eiland zou ook de lege ruimtes moeten verklaren. Verschillende belangrijke objecten kunnen in andere musea, in bruikleen elders of in particuliere bewaring. Een curator kon een historische foto gebruiken om een inscriptie te documenteren die bezoekers niet persoonlijk konden inspecteren. Zo'n foto zou in de tentoonstelling als getuige met een eigen datum en standpunt horen. Het zou vooral waardevol zijn naast een kaart die laat zien waar het origineel is gemaakt en waar het nu wordt bewaard. Een kijker kon dan verspreiden begrijpen als een deel van de Kyushu geschiedenis dat verdient te worden getoond, in plaats van een ongemak om verborgen te zijn in de bijschriften.
In die kaart droeg Chikuzen een kunstenaar bij wiens enige geschreven personage verder reisde dan zijn regionale naam. Higo bewaarde de herinnering aan een lijn van makers door de gemeenschap die hen steunde en later gedocumenteerd hen. Bungo biedt bewijs van een kunstenaar die religieuze beelden maakte tot een intiem deel van een lang, vastgebonden silhouet. Naast elkaar tonen de drie tradities zowel de omvang van de bijdrage van het eiland als de reikwijdte van het werk dat nog moet worden gedaan. Een inscriptie kan opnieuw gelezen worden. Een regionale collectie kan naast een andere worden tentoongesteld. Een figuur kan ongeïdentificeerd blijven zonder de aandacht te trekken.
Veelgestelde vragen
Welke provincie was de thuisbasis van de smid genaamd Sa?
De maker van Kosetsu Samonji werkte in Chikuzen, in het noorden van Kyushu.
Wie gaf Kosetsu Samonji zijn bekende naam?
De naam herinnert zich Itabeoka Kosetsusai, een voorschot van de familie Odawara Hojo.
Waar wordt de Nationale Schat Kosetsu Samonji gehouden?
Het bevindt zich in het Fukuyama Museum of Art in Hiroshima Prefecture, in de collectie geassocieerd met Komatsu Yasuhiro.
Wat verbindt de Enju school met Kikuchi?
Kikuchi in Higo behoudt een traditie van lokale begunstiging en heeft Enju werken tentoongesteld, waaronder een korte kling tegen Kunitoki.
Welke beelden zijn opgenomen op de Tokyo Yukihira tachy?
Het museum identificeert Sanskriet karakters en een menselijke figuur. De identiteit van het cijfer heeft verschillende voorgestelde lezingen.
Is de Tokyo Bungo Yukihira tachy een Nationale Schat?
Het Nationaal Museum van Tokio noemt F-19974 als een belangrijk cultureel eigendom.
Films en lezingen
Video in het Japans — OBS News — 平安~鎌倉時代「おおいたの名刀」展/県立歴史博物館
Video in het Japans — 日本刀の美 — 日本刀の美 刀剣の旅・ふくやま美術館編Part1 「名刀・江雪左文字」
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Fukuyama Stad Kosetsu Samonji
- Fukuyama Museum van de Kunst collectie checklist en donorgeschiedenis
- Nationaal Museum van Tokio Bungo Yukihira
- Kikuchi Stadsexpositie van Enju
- Nationaal Kunstcentrum . Fukuyama tentoonstelling beschrijving
- Kumamoto museumnetwerk De Kikuchi huishoudelijke documenten
- De zwaardencollectie van Oda Nobunaga: Yoshimoto Samonji, Yagen Tōshirō en de bronnen over Honnōji
