Een aankondiging en een bronsvogel.
Een Japanse regering proclamatie uitgegeven in maart 1876 en twaalf bronzen valken tentoongesteld in Chicago in 1893 behoren in dezelfde geschiedenis. De eerste veranderde die in het openbaar kon verschijnen met een zwaard. De tweede toonde een internationaal publiek wat Japanse metaalwerkers konden doen met de oppervlakken van veren, de textuur van voeten en de individualiteit van een vogel in rust. Tussen hen lagen zeventien jaar van keuzes door kunstenaars, beschermers, ambtenaren en exposanten. De proclamatie alleen kan ons niet vertellen waar een graveur werk vond de volgende winter. De vogels alleen kunnen ons niet vertellen welke bestaansmiddelen verdwenen waren voordat internationale exposanten ze ooit zagen.
Een lemmet, gesigneerd in Osaka in december 1894, vormt een waardevol derde bewijs. De maker, Gassan Sadakazu, claimde verantwoordelijk te zijn voor zowel het lemmet als de gravure. Hij maakte het na het decreet en vóór zijn benoeming tot Keizerlijk Hofkunstenaar. Zijn carrière ondermijnt daardoor twee eenvoudige aannames over deze periode in de Japanse geschiedenis. Het smeden van zwaarden bleef bestaan, zelfs nadat het dragen van een zwaard niet langer een alledaags voorrecht van status was. Bovendien ging deze traditie door in de jaren voorafgaand aan de formele erkenning van de twee smeden die nu het meest verbonden zijn met het voortbestaan van hun vak.
De onmiddellijke vraag in 1876 had betrekking op het orgaan dat voor het openbare leven was gekleed. Een korte juridische tekst kan uitgebreide gevolgen hebben voor mensen die de auteurs nooit noemen. Elk zwaard gedragen met jurk bracht de arbeid van een smid, een polisher, een schedemaker en arbeiders in lak, vlecht en metaal samen. Een kunstenaar die alleen verantwoordelijk is voor de kleine metalen kap aan het eind van een hilt zou een leven lang zeer gespecialiseerde designkennis kunnen erven. Een verandering in wat klanten zouden kunnen dragen was dus ook een verandering in de markt voor objecten die veel waarnemers nauwelijks individueel hadden kunnen identificeren.
In 1871 hadden mensen een keuze.
Het Nationaal Archief van Japan behoudt een gemakkelijk te verliezen onderscheid wanneer de veranderingen van het Meiji tijdperk worden samengeperst in een verslag van een enkel verbod. In 1871 liet een proclamatie mensen vrij om hun haar te knippen en hun zwaarden aan de kant te leggen, in het kader van het veranderen van de conventies van de jurk. De taal van toestemming is belangrijk. Een individu kan een andere verschijning aannemen met een officiële sanctie. Een persoon die een gevestigde praktijk heeft voortgezet, had nog niet te maken met de restrictievere voorwaarden die vijf jaar later werden uitgevaardigd. Het vertalen van beide maatregelen als een direct bevel om zwaarden op te geven verwijdert dat interval van keuze.
De verschijning van het publiek was ongewoon leesbaar in een samenleving waar de kleding een lange rang en verbondenheid had. Iemand die een straatscène observeerde, kan conclusies getrokken hebben over een individu uit het ensemble aan zijn middel, net zoals hij uit een kapsel of de snit van een kledingstuk zou kunnen komen. Het veranderen van de regels voor deze zichtbare verschillen beïnvloed zowel de drager als de mensen die ze lezen. Het korte document over jurken behoort tot dezelfde politieke transformatie als veranderingen in kantoor- en sociale status. Zijn bijzondere interesse voor een ambachtelijke historicus is hoe direct de staat de vraag kan beïnvloeden door een sociaal teken te veranderen.
De Meiji Restauratie is conventioneel gedateerd tot 1868. Het noemen van een verandering kan meer dan vier decennia in de naam van één regering comprimeren. In dit geval verandert de timing het argument. Een afbeelding uit 1873 behoort na toestemming om zwaarden weg te gooien en voor de beperkende proclamatie. Een werk gemaakt in 1880 hoort na beide. Om beide objecten nauwkeurig te plaatsen hebben we zowel de data van de maatregelen als de brede politieke periode nodig. Een overlevend object kan documenteren een kunstenaar die door de overgang, zelfs wanneer de kunstenaar verlaten geen dagboek uitleggen hoe de nieuwe jurk conventies zijn inkomen beïnvloed.
Wat de edict van 18 maart 1876 bepaalde
Op 28 maart 1876 gaf de Dajōkan, de regeringsraad, Proclamatie nummer 38 uit. Het Nationaal Archief vat het onderwerp samen als het dragen van zwaarden. De uitzonderingen omvatten de formele jurk van de rechtbank en de leden van bepaalde diensten of openbare diensten wanneer zij in uniform zijn. De voorwaarden die aan deze uitzonderingen verbonden zijn, zijn even onthullend als de algemene regel. Publieke jurk kan nog steeds autoriteit markeren. De autoriteit die zij markeerde werd steeds meer gedefinieerd door een kantoor, een uniform of een voorgeschreven gelegenheid. Een algemene bewering dat de maatregel elk burgerobject verboden of gesloten heeft, mist het eigenlijke voorwerp van de tekst.
Haitōrei is de bekende historische term. In het Engels is de term “zwaardverbod” handig voor een zoekopdracht, maar deze mist de werkwoordcomponent die de oorspronkelijke betekenis geeft. De gepubliceerde archiefbeschrijving betreft het dragen. Deze kan niet aantonen dat alle oude zwaarden werden ingenomen, dat elke museumcollectie haar oorsprong vindt in dit jaar, of dat alle productie illegaal was. Dit zijn aparte historische beweringen. Bewijs voor een overdracht aan een verzamelaar kan mogelijk bestaan in correspondentie of een inventarisboek. Bewijs voor productie na de proclamatie is terug te vinden in ondertekende werken, zoals Sadakazu. Nauwkeurigheid over het werkwoord opent deze andere onderzoekslijnen.

Het effect op zichtbare mode verklaart ook een schijnbare paradox in overlevende collecties. Hoe minder mensen een complete montage voor gewone openbare slijtage konden inhuren, hoe informatiever een individuele montage zou kunnen worden wanneer ze op zichzelf worden weergegeven. Een museumcase laat een bezoeker een minuut detail zien zonder dat de rest van het ensemble het verduistert. Een tekening of ontwerp album keert het proces weer terug door een compositie apart van de metal te behouden waarop het ooit had kunnen verschijnen. Dergelijke records bieden toegang tot een werkende woordenschat die in een andere tak van de kunst zou kunnen verhuizen.
Een bestaan kan veranderen zonder een spoor achter te laten.
De stad Seki biedt een andere industriële geschiedenis dan die van een aan het hof toegewezen kunstenaar. De Japanse overheidsrekeningen beschrijven de lokale productie die zich uitbreidt tot huishoudelijke bestek, waaronder keukengerei en schaar. Hier ligt de continuïteit deels in een gemeenschap van werknemers en haar handelsbetrekkingen. Een familie die een opeenvolging van nuttige huishoudelijke goederen heeft gemaakt, kan veel sporen achterlaten in zakelijke dossiers en bijna geen in een museumtentoonstelling van gevierde zwaarden. De geschiedenis van deze overgang ziet er dus anders uit, afhankelijk van of men begint in een verzameling van genoemde meesterwerken of in de industriële geschiedenis van een stad.
Snijgerei, gereedschap voor gebruik op boerderijen en andere instrumenten, worden vaak samen genoemd in verslagen van verwezen ambachtslieden. De overgebleven regionale bewijzen moeten de waarde van elke bewering dragen. Een gedocumenteerde verschuiving naar bestek in Seki vertelt ons niet welke beroepen de voormalige zwaardmakers in Osaka en Tottori hadden. En een tentoonstelling van de meest succesvolle kunstenaars geeft geen overzicht van de werknemers die opnieuw training nodig hadden. Schattingen van het aantal betrokkenen vereisen een geografisch gebied, een datum en een definitie van de beroepen die worden geteld. De objecten die hier worden gepresenteerd, maken het mogelijk om individuele carrières en regionale veranderingen met meer zekerheid vast te leggen dan een enkel nationaal totaal.
Veel van het werk dat het meest drastisch veranderde werd gedaan in andere materialen dan ijzer. Zwaard fittingen had gegeven graveurs kleine oppervlakken waarop een vogel te regelen, een bloeiende tak of een narratieve episode. Ze leerden het beeld leesbaar te maken door kleurverschillen in het metaal en door variaties in textuur. Een bezoeker kan een duidelijke uitdaging zien in het kleine heft ornament afgebeeld rijstteelt hier geïllustreerd. Het ontwerp moest zinvol zijn op een onderdeel een paar centimeter over. Zijn artistieke kwaliteiten overleefden zelfs nadat minder klanten een complete set van fittingen voor jurk nodig hadden.

Een kunstenaar, een groep en een nieuwe soort klant.
Beschouw een beeld van culturele uitwisseling in het midden van deze transitie. Cleveland Museum van Kunst kalligrafie en Schilderijenfeest dateert uit 1880. Het museum identificeert Kawanabe Kyōsai als de kunstenaar van de figuren en contouren, met tien literati voltooien van werken binnen de geschilderde scène. Tot de genoemde medewerkers behoort een arts die ook kalligrafie beoefende. Dit is een beeld van mensen die kunst voor beschermheren maken en reageren. Het levert bewijs van een wereld waarin auteurschap, expertise en mecenaat werden gedeeld. Het is niet bedoeld om de vergadering te tonen waarin een bepaalde metaalwerker een commissie ontving.
Dat onderscheid is de moeite waard, want het beeld geeft een eigentijds contrapunt aan officiële records. Een proclamatie van de Raad presenteert een beslissing die al is genomen. Een collaboratief schilderij maakt een gezelschap van mensen met overlappende capaciteiten, ambities en sociale connecties zichtbaar. Artiesten die werk zochten in een snel veranderende economie maakten deel uit van zo'n sociale wereld. Een afspraak voor een nieuwe school kan afhangen van de status van een individu als leraar en maker. Een tentoonstelling vereist iemand om zich voor te stellen wat een publiek overzee zou kunnen begrijpen en iemand anders om het moeilijke werk door te zien tot voltooiing.
De carrière van Kanō Natsuo brengt een aantal van deze routes samen. Hij werd geboren in 1828 en had zijn reputatie op het gebied van metaalwerk, inclusief zwaardfittingen. In 1890 werd hij een van de eerste Imperial Household Artists. Hij gaf ook metalwork aan de Tokyo School of Fine Arts. De tentoonstellingsgeschiedenis van het Kiyomizu Sannenzaka Museum geeft bijzondere aandacht aan zijn rol als hoogleraar. Een rechtbanktitel registreert de erkenning van een vooraanstaand individu. Een onderwijsafspraak kan een effect hebben dat veel verder reikt dan de werken met die individuele handtekening, want studenten nemen wat ze leren mee in verschillende workshops en categorieën objecten.
Het jaar van de benoeming van Natsuo verdient een tweede look. Veertien jaar waren al verstreken sinds de proclamatie over het dragen van zwaarden. Het Imperial Household Artist systeem werd gecreëerd in die latere setting om uitstekende kunsten en ambachten te ondersteunen en aan te moedigen. Zijn opdracht reikte verder dan het maken van zwaarden. Kunstenaars die werken in metaal, verf en andere media kunnen allemaal worden herkend onder een systeem van hofbegunstigers. Wanneer een Engelse bijschrift een kunstenaar beschrijft als keizerlijk, helpt het om te vragen wat het woord wijzigt. Een keizerlijke kunstenaar kan werken voor verschillende instellingen. De titel alleen kan niet de beoogde ontvanger van elk overlevend stuk identificeren.

Twaalf vogels op de beurs in Chicago.
De twaalf bronzen fauwen van Suzuki Chōkichi werden vervaardigd voor de Wereldtentoonstelling van 1893 in Chicago. Het Nationaal Museum voor Kunstnijverheid beschouwt deze groep als een uitzonderlijk voorbeeld van Meiji-beeldhouwwerk. De Japanse beschrijving van deze benaming wijst op het initiatief van de handelaar en organisator Hayashi Tadamasa, en op de richting en uitvoering van het werk aan Suzuki. Zelfs deze korte beschrijving noemt verschillende betrokkenen. Het bedenken van een groep die een internationaal publiek kon ontvangen, de concrete realisatie van twaalf individuele vinken en de voorbereidingen voor de tentoonstelling waren allemaal belangrijke prestaties. Het noemen van de kunstenaar als eerste, hoeft de andere betrokkenen niet te vergeten.
Vogels zijn bijzonder veeleisende onderwerpen voor iedereen die werkt met metalen in verschillende kleuren. Een kijker verwacht te herkennen dat het een levend wezen is, bijvoorbeeld door een lichte helling van het hoofd of door het verschil tussen compacte veren en langere vliegveren. Herhaling over twaalf perches zou de twaalf bijna identieke figuren monotoon kunnen maken. In plaats daarvan nodigde de groep haar publiek uit om van de ene naar de andere te bewegen. De verschuiving in schaal, van een object dat in de hand bekeken wordt, naar een groep die voor een expositie is opgesteld, veranderde de manier waarop kijkers detail ervoeren. Oppervlaktebehandelingen, bekend uit eerdere ambachten, konden een grotere compositie opleveren, bedoeld om in het openbaar te worden bekeken.
Internationale tentoonstelling veranderde ook het papierwerk bij een werk. Een lokale commissie kan overleven door middel van een inscriptie, familiepapieren en het object zelf. Een werk dat naar Chicago werd gestuurd kan ook worden opgenomen in een beurscatalogus, een beschrijving die is opgesteld voor bezoekers, fotografie, persreportage en later museumonderzoek. De geschiedenis van de valken heeft precies dit tweede soort documentatie. Het stelt een huidige lezer in staat om een tentoonstellingspubliek te reconstrueren zonder aan te nemen dat elke buitenlandse koper in het Meiji tijdperk op zoek was naar dezelfde vorm van Japanse kunst. Een beurs was een plaats van georganiseerde presentatie en uitwisseling.
In een tentoonstelling van de Mito traditie heeft het Kiyomizu Sannenzaka Museum een andere route door deze verandering getraceerd. De selectie bracht zwaardfittingen, rookgerei en vazen uit de late Edo en Meiji workshops samen. De herhaling van kunstenaars en motieven in de categorieën is het waardevolle bewijs. Sommige specialisten bleven fittingen produceren, zelfs als anderen internationale kopers achtervolgden of zich tot voorwerpen wendden die bestemd waren voor gemeubileerde kamers. Een categorie zoals exportmetaalwerk kan beschrijven waar een object werd verkocht. Het beschrijft op zichzelf niet de vooropleiding van zijn maker of de andere soorten objecten die in dezelfde werkplaats worden gemaakt.
Twee smid(den) werden naar de rechtbank geroepen.
De keizerlijke benoemingen van Gassan Sadakazu en Miyamoto Kanenori kwamen in 1906. De chronologie is net zo belangrijk als de eer. Dertig jaar scheidden hun benoeming van de proclamatie van 1876. De eerste groep van Imperial Household Artists was al zestien jaar eerder benoemd. Sadakazuäs 1894 blad zit tussen deze twee institutionele data en toont aan dat een carrière actief zou kunnen zijn voordat zijn meest prestigieuze officiële erkenning. Het is mogelijk om de rol van een instelling te bewonderen in het behoud van het ambacht, terwijl ook de aanhoudende arbeid die een dergelijke erkenning mogelijk gemaakt.
Sadakazuüs gedateerde inscriptie biedt iets dat een algemene rekening van bewaring niet kan. Het plaatst een identificeerbare persoon in Osaka werken aan een bepaald object in een genoemde maand. Zijn claim op het carving brengt een ander onderdeel van het werk binnen hetzelfde documentaire kader. Een latere eigenaar kan de montage wijzigen of een opslaginscriptie toevoegen, maar de historische verklaring over het blad zou blijven verwijzen naar het werk van 1894. Museumrecords hebben hier een voordeel boven herdenkingsportretten van een beroemde kunstenaar. Ze kunnen aanzienlijke continuïteit onthullen in de decennia voordat de portretsitter een officiële titel kreeg.
Het verhaal van Kanenori heeft ook een aparte regionale setting. Kurayoshi Citys museum programmering verbindt hem met Misasa in Tottori, en de Society for the Promotion of Japanese Sword Culture omvat hem samen met Sadakazu in het verslag van de benoemingen. Door hem in het verhaal te brengen, kan een nauwkeuriger beeld worden verkregen van wat het keizerlijke patronage herkende. Twee carrières, met verschillende regionale verenigingen en werkhistories, kregen hetzelfde onderscheid in hetzelfde jaar. De titel voegde nog een hoofdstuk toe aan beide biografieën. Zij heeft de provinciale ambachtsgemeenschappen waarin hun werk betekenis had gekregen, niet gewist voordat het hof er kennis van nam.

Wat een overlevend object kan aantonen
Een afgedekt wierderookbak uit Cleveland, daterend uit het laatste negentiende eeuw, illustreert de diversiteit aan objecten die een Meiji-interieur konden vullen. Het behoort hierbij bij de documenten over meubels en de Chicago-tentoonstelling, als een vergelijkingspunt. Er is geen beroep gedaan op de naam van een beroemde smid om de vergelijking waardevol te maken. De vorm van een vats, de plaats waaruit het bedoeld was te worden bekeken en de relatie met de tafel of stand eronder, stelden de maker voor verschillende uitdagingen. Een museum kan bezoekers de mogelijkheid bieden om deze verschillen te zien, zonder alle Meiji-kunstnijverheid aan één institutionele verhaal te koppelen.
Een productief bezoek aan een tentoonstelling over dit onderwerp zou kunnen beginnen met een eenvoudige verdeling van bewijs. In één kolom zetten documenten die veranderden wat mensen konden doen, zoals de proclamaties op openbare jurk. In een andere plaats gedateerd bewijs van wat de genoemde individuen daadwerkelijk deden, zoals de Osaka inscriptie of Natsuo In een derde plaats bewijs over het publiek, waaronder de Chicago show en het record van de Japanse collectie die nu zorgt voor de vogels. Claims worden interessanter zodra duidelijk is welke van deze kolommen hen ondersteunt en welke vragen nog steeds onderzoek vereisen.
Het woord overleven kan de geschiedenis passiever laten klinken dan de objecten rechtvaardigen. Een ambachtsman die zijn werk aanpaste aan een nieuwe huiselijke klant, een leraar die een cursus metaalwerk oprichtte en een beeldhouwer die twaalf verschillende vogels verzonnen elk een oordeel over wat kon worden overgedragen. Een museum kan die verschillende keuzes behouden in aangrenzende gevallen. De dag waarop de staat beperkt wat mensen droegen blijft essentieel voor de chronologie. De volgende decennia behoren evenzeer tot de mensen die andere plaatsen vonden waar hun kennis kon worden gezien, onderwezen en aan het werk gezet.
Veelgestelde vragen
Wanneer werden zwaarden in Japan verboden onder het Haitōrei-edict?
De proclamatie van 28 maart 1876 beperkte het dragen van zwaarden. Deze regelgeving maakte uitzonderingen voor formele juridische kleding en personeel in uniform.
Waarom werden samurai-zwaarden verboden om in het dagelijks publieke gebruik te worden gedragen?
De restrictie was onderdeel van een grotere herstructurering van erfelijke status en publieke macht. Uitzonderingen maakten het publieke kledingstuk afhankelijk van overheidsfuncties en uniformen.
Wat was de betekenis van de Meiji-restauratie voor zwaardambachtslieden?
De politieke transitie die begon in 1868, veranderde de figuren en instituties die deze ondersteunden. Later, tentoonstellingen, scholen en imperiale commissies boden mogelijkheden voor verschillende kunstenaars.
Wat was de Meiji-periode voor kunstenaars als Kanō Natsuo?
Tijdens de Meiji-periode (1868–1912) bracht Natsuo zijn expertise op het gebied van zwaardversieringen in de kunstonderwijs en werd in 1890 een van de eerste Keizerlijke Kunstenaars.
Wat is een Wereldtentoonstelling, en welke Meiji-kunst uit metaal was er op de Chicago-tentoonstelling te zien?
Een wereldtentoonstelling bracht exposanten uit verschillende landen samen. De twaalf bronzen falcoenen van Suzuki Chōkichi werden speciaal voor de Wereldtentoonstelling in Chicago in 1893 gemaakt.
Wie was Keizer Meiji in het verhaal van de staatssponsoring van ambachten?
Hij was de soeverein van Japan tijdens de oprichting van het systeem van de Keizerlijke Hofbeeldhouwer. Zijn benoemingen koppelden geselecteerde, levende kunstenaars en ambachtslieden aan de hof.
Films en lezingen
The Met — Het conserveren van Japanse kunstwerken in buitenlandse collecties
【刀剣ワールド】: Video op YouTube – “Het Museum voor Zwaarden”: Ontmoet zwaarden in het museum | Japanse zwaarden en tentoonstellingen
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Nationale Archief van Japan: kleding en de proclamatie van 1871
- Nationale Archieven van Japan, de proclamatie van 18 maart 1876
- Cultureel Erfgoed Online, Gassan Sadakazu
- Kurayoshi, Miyamoto Kanenori en Misasa
- Directeur van het Universiteits Museum voor Kunst over Meiji-kunstnijverheid en Natsuo.
- Nationaal Museum van Volkenkunde, Twaalf Bronze Vinken
- Kunstplatform Japan, Suzuki Chōkichi.
- Vereniging ter Bevordering van de Japanse Zwaardencultuur, Keizer Meiji en Japanse Zwaarden
- De Japanse overheid, Seki en huishoudelijke bestekken
- Wat is een Shirasaya? Honoki Magnolia, rustplaatsen, constructie met rijstplak, en de Shikomizue-mythe.
