Buitengewoon grote offers in schrijnregisters: Het meten van een object en zijn reputatie

In Atsuta in Nagoya kan een zwaard er bijna een meter bij krijgen in de tijd die het kost om een regel tekst te lezen. Het Kusanagi-kan van de schrijn geeft de klinglengte van zijn grote Sue no Aoe als 221.5 centimeter en vermeldt een totale lengte van 303 centimeter. Beide getallen behoren tot dezelfde vermelding. Beide zijn, om zeer gegronde redenen, verschenen in verslagen van wat een bezoeker daar kan zien. Slechts één geeft antwoord op de vraag naar de lengte van de kling zoals de schrijn die definieert. Trek de cijfers van elkaar af en de overgebleven 81.5 centimeter meet de afstand tussen twee catalogusconventies. Dit kan niet automatisch worden toegeschreven aan een specifiek afneembaar onderdeel.

Het paar grote zwaarden in Atsuta staat informeel bekend als Tarōtachi en Jirōtachi. Ze zijn het onderwerp geweest van familietradities, schrijngeschiedenissen, gedrukte afmetingen voor bezoekers en zorgvuldig ontworpen moderne reproducties. In de Ōyamazumi-schrijn in Ehime komt een ander ongewoon groot object op een heel andere manier in de historische bronnen voor, via een schatinventaris en een moderne prefecturale aanwijzing. Bij Futarasan in Nikkō is zelfs de datum waarop een bepaalde naam in gebruik kwam het onderwerp geworden van een bibliotheekonderzoek. Samen suggereren deze gevallen een betere vraag dan welke schrijn het langste zwaard heeft. Wat heeft een specifieke getuige precies gemeten, herinnerd, geschonken of genoemd, en wanneer heeft die getuige dat vastgelegd?

Atsuta op papier vastleggen

De eerste afbeelding toont de grote poort van Atsuta in een prent uit de Nationale Parlementsbibliotheek van Japan. De horizontale balk vult bijna het bovenste deel van de compositie. Mensen, daken en beweging beslaan de ruimte eronder. Een reiziger zou bij deze aanblik kunnen aankomen zonder bijzondere interesse in metaalbewerking en toch herkennen dat de poort een bestemming markeert. Het is een afbeelding die gaat over het naderen van een plaats. De bibliotheek indexeert het dienovereenkomstig in haar tentoonstelling van Japanse bezienswaardigheden. Het doorzoeken van een verzameling afbeeldingen op de naam van een individueel zwaard zou een inefficiënte manier zijn om het te ontdekken, hoewel een lezer die de schatkamer van een schrijn probeert te begrijpen een zeer goede reden heeft om ernaar te kijken.

Grote poort die de voorgrond doorkruist van een kleurrijk zicht op Atsuta
De eerste torii in Atsuta, afgebeeld op een Tōkaidō-prent. De bibliotheek indexeert de poortdoorgang als een bezienswaardigheid. Nationale Parlementsbibliotheek, Japan. Historisch werk in het publiek domein, digitale NDL-afbeelding.

De bibliotheek onderscheidt schilderijen en prenten van foto's van dezelfde bezienswaardigheid. Ze linkt ook naar geïllustreerde topografische boeken. Dit zijn verschillende getuigenissen van het openbare leven van de schrijn. Ze laten ons vragen welke delen van het complex zichtbaar werden gemaakt voor mensen op afstand en welke werden overgeslagen. Een blik van buiten de poort sluit natuurlijk veel van wat de schatkamer bevat uit. Die afwezigheid zou een bijzonder zwakke reden zijn om te concluderen dat een genoemd offer op de datum van de afbeelding nog niet bestond. Een reizigersafbeelding en de inventaris van een beheerder zouden dezelfde instelling zeer getrouw kunnen beschrijven terwijl ze nauwelijks een zelfstandig naamwoord delen.

Het onderscheid is om nog een reden van belang in Atsuta. Het heilige zwaard dat verbonden is met de identiteit van de schrijn en de grote bewaard gebleven Magara-zwaarden hebben gescheiden geschiedenissen. De korte beschrijving van de bezienswaardigheid door de Nationale Parlementsbibliotheek introduceert de Kusanagi-traditie. Het zwaardmuseum van de schrijn en het Nagoya International Center identificeren de twee grote werken in een tentoonstellingscontext. Het delen van een locatie maakt de werken niet inwisselbaar. Een bijschrift dat een foto van een ingang een afbeelding van het heilige zwaard noemt, maakt twee fouten tegelijk. Het kent een onderwerp toe dat op de afbeelding ontbreekt en het riskeert verwarring te zaaien tussen wat in de schrijn wordt vereerd en wat in de schatkamer is gedocumenteerd.

Het belangrijkste woord na een getal

Begin een vergelijking van het paar met de koppen die door de huidige beheerder zijn gedrukt. Naast Sue no Aoe onderscheidt de schrijn de lengte van de kling van de totale lengte, en vermeldt de kromming (sori) afzonderlijk. De aanduiding Chiyozuru Kuniyasu hoort bij het tweede stuk. Atsuta's eigen opgave van de twee totale lengtes geeft 303 en 244.6 centimeter. Gelijken met gelijken vergelijken levert een verschil op van 58.4 centimeter. Als de 221.5 centimeter van de eerste kling zou worden vervangen door de totale lengte, zou de schijnbare volgorde van de twee objecten worden omgekeerd. Het is een uitstekend voorbeeld van hoe een onberispelijke berekening een historische absurditeit kan opleveren wanneer de zelfstandige naamwoorden in de oorspronkelijke bron worden weggegooid.

Voor een tentoonstellingsgrafiek zou men twee horizontale lijnen kunnen trekken vanaf de linkermarge, die elk eindigen op de in de catalogus vermelde totale lengte. Een tweede paar lijnen zou de klinglengtes kunnen weergeven als beide volgens overeenkomstige definities waren gecontroleerd. Er zou een goede reden zijn om de twee sets gescheiden te houden. Geen van beide tekeningen hoeft de lengte van de monteringen (koshirae), de dikte van het beslag of wat er gebeurt als de gebogen omtrek wordt gevolgd met een buigzaam meetlint te impliceren. De autoriteit voor de grafiek zou de door de catalogus geleverde meetconventie zijn. Het labelen van de lijnen met het object en de reikwijdte van het getal zou meer historisch werk verrichten dan ze op klingen te laten lijken.

De ontwerpers van Kusanagi-kan beschrijven een heel andere oplossing voor het probleem van het communiceren van schaal. Ze maakten reproducties van de twee grote werken die overeenkomen met de lengtes en gewichten van de originele stukken. De interpretatieve objecten van de tentoonstelling hebben een specifiek doel: een fysieke indruk toegankelijk maken terwijl de originele stukken hun afzonderlijke status in de collectie behouden. Het verslag van de ontwerper is uit de eerste hand bewijs van een moderne tentoonstellingsbeslissing. Het is geen onafhankelijke middeleeuwse weging van de klingen. Het citeren ervan voor het eerste is verhelderend. Het herhalen van de indruk van zwaarte van een bezoeker als een numerieke eigenschap van een ongekwalificeerd historisch object zou een buitengewoon goede bron misbruiken.

Wie gaf wat aan wie?

De naam Magara draagt meer dan één soort associatie met zich mee. Een persoon die in een familienarratief aan een kling wordt gekoppeld, hoeft niet de schenker te zijn geweest die het aan een schrijn heeft overgedragen. Noch is elk bewaard gebleven archiefstuk eigentijds. Een studie gepubliceerd door het Fukui Prefectural Museum of Cultural History vergelijkt familiememoranda met andere geschreven verslagen. Sommige tradities schrijven een episode toe aan het ene lid van de familie, sommige aan het andere. De studie vraagt aandacht voor de positie van de persoon die de herinnering bewaart. Een auteur die afstamde van één tak zou een bijzonder onderscheid kunnen toekennen aan die tak. Dit maakt het memorandum het lezen waard, zowel om de inhoud als als document met een eigen sociale context.

In het geval van de grotere Atsuta-kling citeert die studie een toewijdingsverslag tussen de papieren van de voormalige Tajima-schrijnfamilie. Het document meldt een offer in 1576; de datum waarop het verslag zelf werd samengesteld is onbekend. Die korte nuanceringen raken gemakkelijk verloren in een vereenvoudigde tijdlijn. De regel zou ten minste twee plaatsen voor datums moeten bevatten. Eén is voor de gemelde handeling; de andere is voor de fysieke of tekstuele getuige die bewaard is gebleven om ons erover te vertellen. Als de tweede onbekend is, ziet een eerlijke tijdlijn er een beetje rommelig uit. Het is nog steeds gedetailleerder dan een strakke regel die beweert dat er in 1576 een eigentijds ontvangstbewijs is afgegeven.

Het verslag van het tweede zwaard brengt een ander soort getuige in de vergelijking. De studie uit Fukui transcribeert toewijdingswoorden die verband houden met Jirōtachi en meldt een schenkersechtpaar en een datum in de achtste maand van 1570. Dit bewijs moet worden geciteerd op een manier die de woorden op het object zoals gerapporteerd door een wetenschapper onderscheidt van een persoonlijk onderzoek van de inscriptie. Dat verschil is van belang als iemand later een lezing van een karakter bestrijdt. Het voorkomt ook dat de verhalen over de twee offers worden samengevoegd tot één doorlopend verslag van een enkele schenker, een gemakkelijke fout zodra de vertrouwde gepaarde namen een Engelstalig narratief hebben overgenomen.

Monochroom zicht op de toegang tot de Atsuta-schrijn in een Japans boek met bezienswaardigheden
Atsuta in Nihon meisho-chō, gepubliceerd in 1900. De afbeelding documenteert de toegang tot een schrijn. Nationale Parlementsbibliotheek, Japan. Historisch werk in het publiek domein, digitale NDL-afbeelding.

De tweede afbeelding is afkomstig uit een boek met Japanse bezienswaardigheden dat in 1900 werd gepubliceerd. De Nationale Parlementsbibliotheek neemt dit zicht op in haar Atsuta-tentoonstelling naast werken die in heel andere media zijn gemaakt. Donkere daken en bomen leiden het oog naar een open gebied. De afbeelding zegt veel over welke benadering een fotograaf het reproduceren waard vond voor lezers van een boek met beroemde locaties. De publicatiedatum geeft de historicus een controleerbaar moment in de openbare weergave van Atsuta. De foto levert noch een datum voor de zestiende-eeuwse offers, noch een afbeelding van hun schenkers. Dit is een nuttige afbeelding om naast een getranscribeerde inscriptie te plaatsen, precies omdat het iets bewaart wat de inscriptie niet doet.

Een kling met een lange angel en een korte titel

Op Ōmishima, in de stad Imabari, bezit de Ōyamazumi-schrijn een ongesigneerd groot zwaard dat is gecatalogiseerd door de prefectuur Ehime. De korte Japanse titel komt neer op een categorie gevolgd door een erkenning dat er geen signatuur is. Het dossier is in andere opzichten ongewoon rijk. De klinglengte is 151.8 centimeter, de kromming is 1.7 centimeter en de angellengte is 82.9 centimeter. De prefectuur identificeert ook een schatregister uit het midden van de Edo-periode als getuige van de overlevering in de schrijn. De combinatie van fysieke beschrijving en documentaire referentie geeft het object een historisch adres, zelfs bij het ontbreken van een algemeen bekende persoonlijke naam.

Er is een verleiding om de twee gemelde lengtes op te tellen en een totaal bekend te maken. Men zou de rekenkunde zeker als rekenkunde kunnen publiceren. Maar het resultaat hetzelfde noemen als Atsuta's totale meting zou bewijs vereisen dat de eindpunten en conventies gelijk zijn. Een angel maakt deel uit van het stuk metaal. Een greep of een schede introduceert heel andere eindpunten. Het dossier van Ehime hoeft niet minder nauwkeurig te worden gemaakt om een lege kolom in een vergelijkende tabel te vullen. Geef drie afzonderlijke kolommen aan de drie termen die de instelling feitelijk meet. Een niet-ingevulde cel in de kolom voor de totale lengte is een resultaat dat een lezer kan gebruiken, omdat het hen vertelt welke informatie nog wordt gezocht.

De prefectuur beschouwt dit object als ongewoon informatief over het voortbestaan van de vorm in een staat die dicht bij de oorspronkelijke ligt. De bespreking beschrijft dat de angel zijn oorspronkelijke karakter heeft behouden en erkent gebieden die door corrosie zijn aangetast. Het plaatst het werk in een middeleeuwse context en zet redenen uiteen voor een toeschrijving aan de Bizen-traditie, terwijl de moeilijkheid om een individuele maker te noemen wordt erkend. De toeschrijving en de conditieverklaring nuanceren elkaar op een interessante manier. Een goed bewaarde vorm kan een nauwkeurige historische vergelijking ondersteunen. Het levert geen ontbrekende signatuur op. Een verslag dat de gehele vermelding comprimeert tot de naam van een maker en een lengte, gooit veel van de informatie weg waarvan de identificatie afhangt.

De datum van de prefecturale aanwijzing behoort tot februari 2024. Het geciteerde register is veel ouder. Het werk is nog ouder. Een database gesorteerd op de meest eenvoudig te analyseren datum zou een middeleeuws werk naast eenentwintigste-eeuwse gebeurtenissen kunnen plaatsen, wat volkomen correct is als men het aanwijzingsbeleid zou bestuderen. Gesorteerd om de productiegeschiedenis te reconstrueren, zou het ernstig misleidend zijn. Dit zijn geen theoretische ingewikkeldheden van catalogisering. Ze bepalen of een lezer dit object vergelijkt met andere middeleeuwse stukken, met andere schatkamerarchieven uit de Edo-periode, of met andere items die recentelijk zijn aangewezen voor bescherming. De drie vergelijkingen beantwoorden verschillende en even legitieme historische vragen.

Een poort in Nikkō en een vraag in een bibliotheek

De Library of Congress bewaart een stereofoto van een grote stenen poortdoorgang in Nikkō, in de catalogus gedateerd op 1906. Naast elkaar tonen twee foto's vrijwel dezelfde scène. Het paar vormt een enkel stereografisch object dat bedoeld is voor een specifiek soort weergave. Er zijn niet twee poorten louter omdat een digitaal bestand twee afbeeldingen van één toont. Op een kleine schaal herhaalt het formaat de eerdere les over afmetingen. Wat wordt er precies geteld? De historische Engelse titel van de catalogus beschrijft een benadering van de tempels. Er zou een onafhankelijke identificatie nodig zijn om een individuele schat aan enig deel van dit zicht te koppelen.

Gepaarde stereoscopische weergaven van een monumentale stenen poortdoorgang in Nikkō
Nikkō, gedateerd 1906 in het archief van de Library of Congress. De twee weergaven behoren tot één stereofoto. Library of Congress, afdeling Prints and Photographs. Historische foto, VS publiek domein.

De Futarasan-schrijn is in de nationale aanwijzingsdatabase geïdentificeerd als de houder van een ongesigneerd groot zwaard genaamd Senobori-tachi. Hier geeft de vermelding een lezing voor de naam en een telling van één. Nationale aanwijzingsgegevens maken het mogelijk om dit object te onderscheiden van een ander object dat verbonden is met dezelfde schrijn en bekend staat als Nenekirimaru. Iemand die zoekt naar een beroemd groot zwaard in Nikkō kan in dezelfde sessie gemakkelijk referenties naar beide vinden. De veilige identificatie in één databaserecord is de combinatie van naam, genoemde houder en recordidentiteit. Een algemene foto van Nikkō lost een verwarring tussen twee objectrecords niet op; deze hoort thuis op een ander niveau van de catalogus.

Een bibliotheekonderzoek dat beschikbaar is via de coöperatieve dienst van de Nationale Parlementsbibliotheek van Japan laat zien wat er nodig is om de geschiedenis van een naam te onderzoeken. Een bibliothecaris heeft uiteengezet welke publicaties een vorm van de naam Nenekirimaru bevatten, welke een verklaring gaven die verband hield met een lokaal wezen, en welke de relevante passage niet opleverden. Een publicatie uit 1956 legde een versie van het verhaal vast, maar de onderliggende bron daarvoor kon daar niet worden geverifieerd. Een later naslagwerk kon worden geciteerd voor het voorkomen van de naam zonder de oorsprong ervan te vermelden. Het onderscheid is het bewaren waard. Het vinden van een gedateerd gedrukt voorkomen stelt vast dat de naam op die datum circuleerde. Het stelt niet vast dat dit het eerste gebruik ervan was.

Historische foto gemonteerd op een pagina die de heilige brug over het water in Nikkō toont
Heilige Brug, Nikkō, omstreeks 1890. Deze albumweergave documenteert het landschap dat verbonden is met de schrijngeschiedenis; het beeldt geen schatkamerobject af. Library of Congress, afdeling Prints and Photographs. Historische foto, VS publiek domein.

Een foto uit het einde van de negentiende eeuw van de heilige brug in Nikkō, eveneens in het bezit van de Library of Congress, biedt een passende afsluitende illustratie. Het is bewaard gebleven gemonteerd op een pagina; de digitale weergave bevat bewijsmateriaal buiten de foto zelf. Een objecthistoricus zou de kleur, de kadrering, de plaats van de foto in een album of de institutionele geschiedenis van de reproductie kunnen bestuderen. Het zou ook een essay kunnen illustreren over het landschap waarin verhalen over Futarasan circuleerden. Geen van die toepassingen maakt van de afbeelding een portret van Nenekirimaru. Er is een aanzienlijke vrijheid om een afbeelding te gebruiken voor historische onderwerpen, mits het bijschrift niet beweert dat de camera iets buiten zijn beeldkader heeft gezien.

Er is nog een goede reden om de fotografische identificatienummers in notities over een heilige plaats te bewaren. De stereofoto uit 1906 die in Washington is gecatalogiseerd, is een stuk commerciële visuele cultuur met een Engels bijschrift. Het Japanse boek met bezienswaardigheden dat in 1900 werd uitgegeven, noemde en ordende zijn locaties voor een andere publicatie. Geen van beide werd in opdracht gegeven als een moderne conserveringsfoto voor de objectbestanden van de schrijn. Ze zijn uitstekend vergelijkbaar als de vraag is hoe lezers een schrijn op afstand tegenkwamen. Als de vraag is of een bepaalde inscriptie aan het begin van de twintigste eeuw intact is gebleven, laat hun gezamenlijke stilte de vraag open.

Een inventaris gemaakt voor een tweede lezer

Om deze archiefstukken op één enkel vel papier samen te brengen, plaatst u de houder in de linkermarge en de titel uit het dossier van die houder erbij. Bewaar de Japanse woorden die aan elke afmeting zijn gekoppeld. Schrijf de gebeurtenisdatum vóór de rapporterende bron en geef de bron waar mogelijk een eigen datum. Onderscheid een bewaard gebleven inscriptie van een gepubliceerde transcriptie; laat ruimte over voor een terugkerend verhaal, zelfs als de vroegste getuige nog niet naar boven is gekomen. Neem ten slotte het nummer of de permanente identificatie op waarmee het object of document kan worden teruggevonden. Een tweede lezer kan het dan oneens zijn met een interpretatie zonder te hoeven raden over welk groot zwaard, historische foto of handgeschreven verslag het ging.

Het voordeel van die kleine inventaris is zichtbaar op het moment dat iemand opnieuw vraagt naar het grootste zwaard. Er is een prima antwoord beschikbaar over de twee totale lengtes bij Atsuta, een ander over de afzonderlijk gemelde kling en angel bij Ōyamazumi, en een opmerkelijk antwoord uit Nikkō over het geduld dat nodig is om een verhaal te dateren. Geen enkele set cijfers uitput de geschiedenis van deze offers. Ze kregen betekenis door daden van schenking, vermeldingen door beheerders, het hervertellen van familiegeschiedenissen, foto's genomen bij schrijnpoorten en de praktische beslissingen van tentoonstellingsontwerpers. Gemeten in centimeters is de eerste kling in ons verhaal al indrukwekkend. Gemeten aan de hand van de documenten die zijn reputatie hebben gedragen, heeft het een veel langer leven gehad.

Vragen over offers en afmetingen

Zijn 221.5 en 303 centimeter concurrerende metingen voor Tarōtachi?

Atsuta identificeert de eerste als klinglengte en de tweede als totale lengte. De getallen beschrijven verschillende omvangen van hetzelfde object. Een vergelijking moet het meetlabel van de schrijn behouden.

Hoeveel verschillen de gemelde totale lengtes van Tarōtachi en Jirōtachi?

De twee cijfers zijn 303 en 244.6 centimeter. Hun verschil is 58.4 centimeter wanneer het veld voor de totale lengte voor beide stukken wordt vergeleken.

Wat is er op schrift bewaard gebleven voor het voorbeeld uit Ōyamazumi?

De prefectuur Ehime identificeert een schatregister uit de midden-Edo-periode als bewijs van overdracht. Het moderne dossier beschrijft het ongesigneerde object afzonderlijk, inclusief een kling van 151.8 centimeter en een angel van 82.9 centimeter.

Stelt de datum 1576 vast wanneer het toewijdingsverslag werd geschreven?

De studie van het Fukui-museum citeert een verslag in de papieren van de voormalige Tajima-schrijnfamilie dat melding maakt van een toewijding in 1576. De datum van samenstelling van het verslag is onbekend. De gemelde gebeurtenis en de getuige ervan moeten afzonderlijk worden gedateerd.

Waarom bevat de moderne tentoonstelling reproducties?

De ontwerpers van Kusanagi-kan beschrijven reproducties die overeenkomen met de lengtes en gewichten van de twee grote werken. Ze bieden een moderne interpretatieve ervaring terwijl de originele stukken afzonderlijke collectie-objecten blijven.

Wat leverde het bibliotheekonderzoek op over Nenekirimaru?

Het lokaliseerde publicaties die de naam gebruiken of het bijbehorende verhaal melden, waaronder een verslag van de sage uit 1956. De onderliggende bron van dat verslag werd daar niet geverifieerd. Een gedateerd voorkomen hoeft niet het eerste gebruik van een naam te zijn.

Waarom verwijzen Engelse glossaria naar nodachi en ōdachi?

Het glossarium van de NBTHK American Branch verbindt 野太刀 en 大太刀 als termen voor zeer lange tachi. Die kruisverwijzing helpt bij het lokaliseren van gerelateerde archieven. Een objectbijschrift moet nog steeds de naam behouden die door de verzamelende instelling wordt gebruikt.

Geven de Ehime- en nationale archieven 大太刀 dezelfde kana-lezing?

Ehime geeft おおだち voor zijn ongesigneerde Ōyamazumi-voorbeeld. De nationale aanwijzing voor de afzonderlijk bewaarde Senobori-tachi geeft おおたち. Het vastleggen van de kana naast de karakters bewaart een onderscheid dat een genormaliseerde Engelse index kan verliezen.

Museumfilms

Nomura Group — 熱田神宮 剣の宝庫 草薙館

JASA: Japanese Art Society of America — Dr. Sinéad Vilbar: Kami in Cleveland: Het samenstellen van de tentoonstelling Ontdekking van het goddelijke in Japanse kunst

Collectierecords en aanvullende literatuur

gerelateerde artikelen