Goud in het midden van een ijzeren verhaal
Onder de objecten tentoongesteld in een moderne retrospectieve op Saigō Takamori was een kleine set van gouden zwaard fittingen. Het Tokyo-tentoonstellingsrapport dateert van 1820 en identificeert ze als een particuliere lening en noemt de componenten: een halsband en eindfitting voor een handvat, samen met grip ornamenten. Saigō is geboren in 1827. De data alleen al maken een belangrijk punt over familie bezittingen. Een object in verband met een individuele behoefte is niet in opdracht van dat individu, of zelfs gemaakt tijdens zijn leven. Een geschiedenis van Satsuma zwaardbevestigingen die begint met deze set moet blijven maken, eigendom en latere herdenking in aparte kolommen vanaf de allereerste pagina.
Goud lijkt misschien een onverwachte opening voor een verslag van een regio gevierd voor lange zwaardvesten en compacte ijzeren tsuba. Dat is precies de waarde ervan. Een regionale stijl beschrijft terugkerende keuzes over een groep objecten. Een record dat de bezittingen van een persoon identificeert heeft betrekking op de geschiedenis van één set. Het zou verkeerd zijn om de gouden fittingen om te zetten in de standaard voor al het Satsuma werk. Het zou net zo verkeerd zijn om ze te ontslaan omdat ze niet passen bij een modern imago van een sober domein. Het materiaal van Kagoshima geeft ons de gelegenheid om de twee geschiedenissen samen te stellen zonder het detail op te offeren dat elk de moeite waard maakt om te vertellen.
Koshirae is de Japanse term voor een exterieur decoratieve zwaard fittingen. Bij het bespreken van een samengesteld stuk, omarmt het woord de relatie van het heft, tsuba, schede en bijbehorende beslagen. Het identificeert niet de maker van het mes ingesloten. Een museum mag een compleet decoratief zwaard beslag vertonen zonder het mes, of een set van fittingen zonder de organische materialen die hen ooit omringd. Dit zijn zinvolle studieobjecten in hun eigen recht. Ze worden vooral interessant in Satsuma, waar een leerlijn, een traditie van regionale jurk en de roem van een negentiende-eeuwse figuur allemaal in dezelfde korte catalogus kunnen verschijnen.
De schaal van een kraag
Een fuchi is een halsband aan de basis van het handvat. Een kashira is het einde passen, en de kleine ornamenten geassocieerd met de grip zijn menuki. De namen zijn eenvoudig genoeg om te leren, maar ze vertellen de lezer niet hoeveel heeft overleefd. Een tentoonstelling met de naam fuchi-kashira en menuki registreert een groep componenten. Het geeft geen automatisch bevel om het hele originele ensemble te reconstrueren. De kleur en het oppervlak van een schede, de lengte van het handvat en het uiterlijk van textielverpakking zijn onafhankelijke bewijzen. Een onderzoeker op zoek naar een van hen moet eerst vragen of dat onderdeel daadwerkelijk aanwezig is.

Het Cleveland Museum of Art's halsband met een tijger in bamboe is hier opgenomen als vergelijking voor de objectcategorie. Het wordt niet gepresenteerd als een item uit de collectie van Saigō. Op zichzelf gezien kan een versierde halsband eruit zien als een onafhankelijk miniatuurbeeld. De kunstenaar heeft een kijker iets gegeven om op te merken rond een smalle band, in een vorm die ooit onderdelen van heel verschillende kleuren en texturen zou hebben ontmoet. Een foto van één kant is gunstig voor een passage van het ontwerp. Het kan nauwelijks laten zien hoe iemand die een volledige montage vasthoudt of bekijkt het beeld als onderdeel van een reeks zou hebben gezien.
Een tweede vergelijking, een set van grip ornamenten in het Metropolitan Museum of Art, maakt een gerelateerd punt. Gekrabbeld afzonderlijk, nemen kleine fittingen een visueel belang aan dat ze misschien niet hebben gecommandeerd bij textiel, gepolijst metaal en lak. Omgekeerd laat scheiding een museum toe om de details van vorm op te nemen die gedeeltelijk verduisterd zouden zijn geweest op een compleet heft. Er is zowel een winst als een verlies in de nieuwe setting van een losstaande component. De toetredingsrecord kan materialen, ontwerp en collectiegeschiedenis met grote precisie identificeren terwijl de identiteit van het voormalige ensemble een open vraag blijft.

Een lang handvat in een groepsfoto
Kagoshima's Reimeikan heeft foto's gepubliceerd van verschillende Satsuma bergen samen. Een geïllustreerde groep bestaat uit drie voorbeelden in dezelfde richting. De beschrijving van de eerste identificeert een vermilion schede met een ronde ring en ijzeren fitting. De specifieke combinatie is belangrijk. Ijzer kan deelnemen aan een kleurrijk ontwerp, en het visuele karakter van een gehele montage kan niet worden gelezen uit de minst reflecterende metalen component. In een vergelijkende foto geeft de grens tussen het handvat en de schede het oog een vaste plaats om de verhouding te bepalen. Het is een beter uitgangspunt dan ervan uit te gaan dat elk object dat als Satsuma wordt geïdentificeerd, op elkaar lijkt.
Het lange heft is een terugkerende functie in beschrijvingen van Satsuma koshirae. Lengte hier is het meest betekenisvol als relatie binnen een intact object. Een strakke oogst van een handvat vult het scherm of het origineel lang of kort was. Een museum moet een meting geven voordat een lezer een visuele indruk verandert in een precieze dimensie. Zelfs in een foto van een hele mount, perspectief kan een vergelijking te veranderen als een uiteinde ligt dichter bij de camera. Niets vereist dat we een universele numerieke drempel voorstellen om het ontwerp te begrijpen. De relatie van een lang handvat, een compacte tsuba en de lijn van de schede geeft het ensemble een onderscheidend silhouet.
De compacte tsuba verdient aandacht op een eigen schaal. Een Reimeikan-studie naar aanleiding van de donatie van Satsuma tsuba beschrijft kleine afmetingen als een gemeenschappelijk kenmerk en meldt de traditionele associatie met Jigen-ryū. Het bespreekt ook makers, het verzamelen en het bereik van motieven. Deze onderwerpen vullen elkaar aan. Het plaatselijke belang van het werk zou verloren gaan als een catalogus elk stuk zou beperken tot de stelling dat het voor een bepaalde school werd gemaakt. Een kleine schijf kan een regionale geschiedenis van design, een familiegeschiedenis van metaalwerk en een individuele verzamelaar geschiedenis, zelfs nadat de decoratieve zwaard fittingen waartoe het behoorde is verdwenen.
Een kijker die gewend is aan de zin gewoon ijzer moet pauzeren over het woord effen. Het kan betekenen een afwezigheid van toegevoegde kleur, een beperkte design woordenschat, een rustig oppervlak of gewoon een indruk gevormd in slecht licht. Dit zijn verschillende observaties. De Reimeikan studie onderscheidt het werk van groepen zoals de Oda en Chishiki. De discussie geeft een lezersreden om te zoeken naar diversiteit binnen Satsuma metaalwerk. Een catalogusreeks die meerdere tsuba's naast elkaar zet, kan verschillen van omtrek en oppervlakte onthullen die verdwijnen wanneer een enkel voorbeeld wordt gemaakt om een heel domein te vertegenwoordigen. Een enkel regionaal bijvoeglijk naamwoord is zelden een adequate beschrijving van een kunstwerk.
Wat kunnen we leren van de Tōgō kranten?
Jigen-ryū komt de objectgeschiedenis binnen via een leertraditie die geassocieerd is met Tōgō Shigekata en het Shimazu domein. Kagoshima City beschrijft een aangewezen groep Tōgō-familiedocumenten die ongeveer honderd tachtig records bevatten die betrekking hebben op transmissie, notities en andere zaken. In het account van de stad wordt ook aandacht besteed aan materiaal over domeinzaken en schrijven in verband met poëzie. Het lezen van die reeks onderwerpen is een nuttige correctie voor de veronderstelling dat het enige relevante bewijs een illustratie moet zijn van een persoon met een zwaard. Een huishouden dat verantwoordelijk was voor het doorgeven van een traditie had ook een literair en administratief bestaan.
De platen hebben een materiële identiteit onafhankelijk van de tsuba of zwaard handgrepen weergegeven in een andere collectie. geschreven documenten kunnen dragen een naam, een datum of een keten van transmissie die geen ongeintegreerde ijzeren montage kan reproduceren. Een montage kan een schaal en oppervlakte behouden die een manuscript geheel onbeschreven laat. Een directe claim die een bepaalde tsuba verbindt met één individuele leraar zou bewijs vereisen dat over deze twee soorten records reikt. De algemene verbinding van een decoratieve zwaardfitting stijl met de school is een historisch uitgangspunt. Het is niet een vergunning om elke leegte in de herkomst van een losstaand voorwerp op te vullen.
Namen zorgen voor een ander probleem voor Engelse lezers. Kagoshima's verslagen van domeinonderwijs onderscheiden de Tōgō traditie van de Yakumaru traditie, die kan verschijnen onder een vergelijkbare geromaniseerde naam. Een schriftelijke verwijzing naar Satsuma of een brede traditie van domeinonderwijs mag niet in stilte worden uitgebreid tot de naam van een specifieke groep. De nuttige vraag is welke afstamming een bepaalde tentoonstelling, archief of familierecord identificeert. Dit onderscheid vereist geen beschrijving van de praktische instructie. Het vereist aandacht voor namen, data en bewaarplaatsen, de gewone instrumenten van een goede historische catalogus.
De Tōgō documenten helpen ook om de negentiende eeuw in perspectief te plaatsen. De vroege moderne school had een geschiedenis voor Saigō en voor de gebeurtenissen van 1877. Zijn archief kan niet worden teruggebracht tot een prelude van dat ene jaar. Een bezoeker kan de sociale positie van een onderwijshuishouden, de organisatie van kennis en de relatie tussen domeindienst en alfabetisering onderzoeken zonder te beginnen met het gewapende conflict aan het eind van het leven van Saigō. Het plaatsen van deze materialen naast een laat beeld van de opstand is juist waardevol omdat ze verschillende historische tijden innemen. De ene illustreert de andere niet in eenvoudige zin.
De expositielening en de levensduur van een object
Keer nu terug naar de gouden versieringen die onder de naam Saigō worden tentoongesteld. De catalogusbeschrijving en het expositierapport identificeren hetzelfde type componenten. Het rapport voegt informatie toe over het materiaal, de datum en de status van de uitleen. Die details zouden op een klein label passen, maar elk ervan verandert de geschiedenis zoals die anders zou kunnen worden beschreven. Goud voorkomt een te simplistische generalisatie over universele soberheid. De datum vereist een onderscheid tussen het vervaardigen en het latere eigendom. De privé-uitlening verklaart waarom opname in een openbare museale tentoonstelling niet automatisch betekent dat de instelling de permanente bewaarder is. Elk detail is een concrete vraag met een antwoord dat een bezoeker kan verifiëren aan de hand van de officiële documentatie.
Wat het label niet geeft is ook informatief. Het geeft de lezer geen volledige reeks eigenaren tussen 1820 en Saigō; de identificatie van de tentoonstelling mag niet worden verfraaid met een uitgevonden gever of gelegenheid. Het is niet alleen het vestigen van een overlevend mes dat past bij de gouden set. Het geeft niet alles aan wat Saigō in bezit had als het delen van hetzelfde materiaal of decoratie. Een genoemde persoonlijke associatie is waardevol, deels omdat het specifiek is. Door de naam uit te breiden tot objecten waarvoor de bronnen geen overeenkomstige claim maken, zou de betekenis van de echte vereniging worden aangetast.
De beschrijvings van Saigō in het geheugen van Kagoshima is ook in andere instellingen gedocumenteerd. De stad beschrijft haar Nanshū gedenkmuseum als een plek gewijd aan zijn leven, gedachten en prestaties, met kleding en materialen in verband met het conflict tussen zijn holdings. Zij stelt de steun vast van de donors bij de oprichting van deze instelling in 1978. Dit is een datum in de geschiedenis van herinnering, meer dan een eeuw na zijn dood. Het onthouden om het op te nemen maakt een verschil. Wat overleeft aan een publieke figuur hangt deels af van twintigste-eeuwse beslissingen over wat te verzamelen, wie te eren en hoe het materiaal toegankelijk te maken voor een breder publiek.
Twee prenten en een veranderend politiek imago
Een drieluik van Toshimasa in het Metropolitan Museum, meestal Civil and Military Officers genoemd, zet Saigō in Japanse jurk prominent in de compositie. De kunstenaar werkte binnen een drukcultuur waarin een kijker een publiek figuur kon herkennen door houding, jurk, bedrijf en de opstelling van het blad. Het beeld is opvallend bewijs van zijn zichtbaarheid. Het behoort in een andere kolom van een tentoonstelling notitieboek uit de vermelding voor het goud fittingen. Een bedrukte riem of handvat identificeert een keuze gemaakt voor een representatie; het kan niet leveren een verloren inventaris van alles wat de afgebeelde man bezat.

Kijk naar het politieke werk van een groepsportret. Vlakheid op een blad kan relatie, overeenkomst of gedeelde staan suggereren, zelfs wanneer de vertegenwoordigde mensen niet dezelfde ruimte in de regeling die de kunstenaar heeft bedacht. Een drukkerij onthult dan ook met name de perceptie van het publiek. Het belang van het cijfer Saigō is zichtbaar in de compositie zelf. Vragen over precies wat hij droeg op een bepaalde historische dag vereisen getuigen of verslagen van die gelegenheid. Het onderscheid maakt het mogelijk om een interessantere bron te worden dan het zou zijn als een twijfelachtige vervangende foto.
Het tweede drieluik van Chikanobu toont de presentatie van bekers aan leiders die betrokken zijn bij het onderdrukken van de opstand. Het Metropolitan Museum neemt een september 1877 datum. Hier gaat de aandacht van Saigō als een herkenbaar individu naar een keizerlijke ceremonie en de mannen geassocieerd met de overwinning van de regering. De keizer verschijnt in uniform en de keizerin in traditionele kleding. De juxtapositie geeft kijkers een geschiedenis van kleding en politieke zichtbaarheid binnen één compositie. Het herinnert ons er ook aan dat gepubliceerde beelden van het conflict al in het jaar waarin het plaatsvond zijn herinnering vormden. Een hedendaagse prent is dicht bij een evenement zonder noodzakelijkerwijs een transparante kijk op het.

Plaats de twee bladen naast elkaar en de vraag verandert weer. Hoe kunnen twee kunstenaars gebruik maken van vormen van jurk om verschillende rekeningen van een veranderende politieke orde te geven? In één beeld wordt het oog getrokken naar de imposante figuur van een man die nauw verbonden is met Satsuma. In de andere, ceremonie organiseert een groep rond keizerlijke erkenning. De kijker hoeft de maker van een afgebeelde passendheid niet te identificeren om dit onderscheid te zien. Een aandringen op het toekennen van elk detail aan een echte workshop zou inderdaad kunnen afleiden van de meest leesbare beslissingen van de kunstenaars over autoriteit, zichtbaarheid en de inrichting van mensen in de ruimte.
Wat hoort op een Satsuma label
Een informatief label voor een complete regionale mount zou beginnen met de buitenkant als object van studie. Het kon de kleur van de lak identificeren, de relatie van het handvat met schede en welke metalen het museum ook heeft opgenomen. Een label voor een vrijstaande ijzeren hoes zou in plaats daarvan kunnen beginnen met zijn omtrek, oppervlak en attributie. Een label voor de Tōgō documenten hoort bij de geschiedenis van een huishouden en zijn archief. Een van de voorzieningen voor Saigō moet de datum van het sluiten, de particuliere lening en de beperkte reikwijdte van het overlevingspakket behouden. Samen vertellen die labels een rijker verhaal dan de samoerai relikwieën ooit zouden kunnen.
Er is een nuttige eindtest voor elke foto bij zo'n etiket. Kan de lezer vertellen wat de foto laat zien, wie het heeft opgenomen en welke grotere bewering het illustreert? De vergelijkende kraag- en gripornamenten in dit artikel illustreren de klassen van componenten die in de Saigō-tentoonstelling zijn geïdentificeerd. De twee prenten illustreren de veranderende visuele taal rond de politieke crisis. De Reimeikan's gepubliceerde groep mounts stelt de lezer in staat om de werkelijke regionale silhouetten te bekijken. Elk beeld heeft een bepaalde taak. Niemand hoeft in te staan voor een verloren portret, een verdwenen herkomst of een object dat niet beschikbaar is voor reproductie.
Een voordeel van deze regeling is praktisch voor een bezoeker die een tweede bezoek plant. Een particuliere lening zou aan de eigenaar kunnen zijn teruggegeven toen een tijdelijke tentoonstelling werd gesloten. Een afdruk kan rusten tussen periodes van weergave. De gepubliceerde checklist, het toetredingsnummer en de gedateerde foto maken het mogelijk om de discussie voort te zetten zelfs als de objecten zelf niet meer samen kunnen worden gezien.
Satsuma's meest onderscheidende bijdrage aan deze geschiedenis kan de verscheidenheid van records die nog steeds kunnen worden samengebracht op een plaats. Een lokaal museum heeft een donatie van tsuba bestudeerd en vergelijkende afbeeldingen van decoratieve zwaardarmaturen gepubliceerd. Stadsdossiers bewaren de beschrijvings van de manuscripten van een onderwijzend gezin. Een lening tentoonstelling identificeerde kleine gouden componenten met een gevierd individu. Printcollecties laten zien hoe snel het uiterlijk van dat individu in het publieke geheugen kan komen. De lange hilt en kleine tsuba blijven krachtige visuele introducties, maar de beste reden om er goed naar te kijken is de geschiedenis die mogelijk wordt zodra het hele archief in de kamer wordt toegelaten.
Veelgestelde vragen
Wat is een Satsuma koshirae?
Het gaat om een zwaardmontuur dat met de streek Satsuma wordt geassocieerd. De term duidt het geheel van de uitwendige onderdelen aan.
Wat zijn fuchi, kashira en menuki?
Het gaat achtereenvolgens om de kraag aan de basis van de greep, de eindkap en de sierstukken op de greep.
Wat zegt het Kagoshima bewijs over kleine tsuba?
Het Reimeikan museum beschrijft kleine grootte zoals gebruikelijk onder Satsuma tsuba en meldt een traditionele associatie met Jigen-ryu.
Waar zijn de familiegegevens van Togo gedocumenteerd?
Kagoshima City geeft een overzicht van de familiedocumenten van Togo in verband met Jigen-ryu onder de aangewezen culturele eigendommen.
Wat identificeerde de Saigo-tentoonstelling als persoonlijke uitrusting?
De checklist van de Reimeikan-tentoonstelling bevat een reeks fuchi-kashira en menuki in verband met Saigo Takamori.
Zijn eigentijdse prenten inventarissen van Saigos bezittingen?
Zij documenteren hoe uitgevers en kunstenaars Saigo vertegenwoordigden en de gebeurtenissen van 1877. Individuele bezittingen vereisen objectgegevens of een andere herkomst.
Films en lezingen
Video in het Japans — エコノス — 鹿児島県歴史資料センター黎明館 2階歴史展示室
Video in het Japans — YouTube高校 / 日本史・世界史 — 【明治時代】214 西南戦争と西郷隆盛の最期【日本史】
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Reimeikan-museum — onderzoek naar geschonken tsuba uit Satsuma
- Gemeente Kagoshima — documenten van de familie Tōgō
- Reimeikan-museum — lijst van werken in de Saigō-tentoonstelling
- Metropolitan Museum of Art — Burgerlijke en militaire ambtsdragers
- Metropolitan Museum Chikanobu... presentatie van de keizerlijke bekers
- Kagoshima Stad . het Saigo Nanshu Memorial Museum
- Reimeikan-museum — drie zwaardmonturen uit Satsuma op één afbeelding
- Taito Stad tentoonstelling verslag . . Privé lening van Saigo
- Urushi-lak en de kleur van zwaardscheden in de Edo-periode: zwart roiro-nuri, vermiljoenrood shu-nuri en de kledingvoorschriften voor samoerai
