Het mes in de doos
De zwaarddoos van Kunozan Toshogu bevatte drie messen. Het eerste werk werd traditioneel toegeschreven aan Miike Mitsuyo, nu bekend als Sohayanotsurugi. Hiermee, volgens het heiligdom, lagen stukken toegeschreven aan Yukimitsu en Sadamune. Het detail verandert het beeld van Tokugawa Ieyasu's laatste zwaard. Een bezoeker die begint met een gevierd individueel blad ontmoet binnenkort een groep dierbare objecten en een instelling belast met het behoud van hun associatie. De gelakte container, die naast het wapen in het cultureel eigendomsarchief bescheiden wordt vermeld, is een van de meest onthullende objecten in het verhaal.
Een andere container overleeft in een andere vorm in Nagoya. Het bestaat uit elf boeken van inkt schrijven op papier. Het Tokugawa Art Museum identificeert deze volumes als het verslag van het deel van Ieyasu's nalatenschap overgedragen van Sungu aan zijn zoon Yoshinao van Owari. Goud en zilver, boeken en schilderijen, kleding, theegerei en militaire voorwerpen hadden allemaal een plaats in het bedrijf van erfenis. De volumes en de zwaarddoos behoren tot dezelfde geschiedenis na 1616. Ze bewaarden dingen op verschillende manieren, voor verschillende ontvangers en met heel andere gevolgen voor de historicus.
Het noemen van Sohayanotsurugi een heilig mes beschrijft een relatie tussen een object en het heiligdom van de vergoddelijkte Ieyasu. Er is ook een aparte, wettelijke vraag over de moderne benaming. Het Agentschap voor Culturele Zaken registreert het zwaard als een belangrijk cultureel eigendom. Een bezoeker kan heel terecht de woorden National Treasure geassocieerd met Kunozan Toshogu zien omdat de heiligdomgebouwen dat onderscheid hebben. De woorden gaan niet van een gebouw naar elk object dat erin zit. In dit geval identificeert het nationale record een bepaald blad, zijn montage en een bijbehorende doos met aanzienlijk meer precisie dan een algemene beschrijving van de schatten van het heiligdom.

De naam op het heiligdom record
De populaire spelling Sohayanotsurugi draait woorden samen op een manier die goed werkt voor het zoeken. De formele plaat behoudt een langere inscriptie die deels in katakana is geschreven. Het bevat de woorden Myojun denji, Sohaya geen tsuruki en utsusu nari. Een zoekopdracht onder de verkorte naam, een transliteratie met spaties of de originele tekens kunnen daarom verschillende titels voor hetzelfde object teruggeven. De formele Japanse plaat is vooral nuttig omdat het identificeren van woorden er overleven, zelfs als een Engelse titel ervoor kiest om een deel van de titel te vertalen of een andere lezing van de uiteindelijke medeklinkers gebruikt.
Het meest daaruit voortvloeiende onderscheid is tussen een inscriptie en de handtekening van een smid. Het blad is gecatalogiseerd als ongetekend. De toeschrijving aan Mitsuyo van Mike is traditioneel. Het zichtbare schrijven over Sohaya en kopiëren hoeft niet de persoonlijke handtekening van die smid te zijn. Het is dus mogelijk om te zeggen dat woorden in het metaal worden gesneden en dat er geen maker's handtekening is. Elke verklaring verwijst naar een ander soort bewijs. Het vertalen van elk stuk van het schrijven op een zwaard tang als een handtekening zou een auteur maken uit woorden die een ander werk doen.
De zin over kopiëren is een uitnodiging tot interpretatie, niet een automatische identificatie van een overlevend prototype. Het culturele essay van het ministerie van Financiën over Ieyasu's nalatenschap merkt op dat de precieze import van de inscriptie onzeker is. Lezers zullen verhalen tegenkomen die de naam verbinden met veel oudere figuren. Dergelijke verhalen horen in een geschiedenis van hoe het zwaard werd begrepen, maar een directe fysieke relatie tussen twee bladen zou een identificeerbare vergelijkingsobject en een reden om ze te verbinden vereisen. De inscriptie is veilig bewijs dat een relatie werd beweerd. Op zichzelf kan het niet elke vraag oplossen over wat er werd opgeroepen of wanneer.
Het nationale record biedt een nuttig vast punt tussen concurrerende beschrijvingen. Het geeft een bladlengte van 67,6 centimeter, een kromming van 2,5 centimeter en aparte breedtes in de buurt van de basis en punt. Dit zijn metingen van het object dat in deze record is opgenomen. Zij mogen niet in stilte worden uitgewisseld met de totale lengte, de afmetingen van een reproductie of afmetingen berekend uit een oude eenheid in een andere bron. Een lezer die de verstrekte gegevens noteert, kan de cijfers teruggeven, zelfs als een andere publicatie de cijfers rondt of het object beschrijft onder de naam van de montage.
De formele aanduiding begint met het beschrijven van een lederen handgreep en een roiro-schede. Deze opening kan verrassend zijn voor iemand die op zoek is naar een middeleeuwse smid. Het weerspiegelt de registratie van een bestaand geheel. Informatie over het lemmet, de bevestiging en de ingegraveerde woorden is opgenomen in de vermelding. Hetzelfde systeem kan worden toegepast op het betreffende werk. Wanneer een zoekopdracht een titel oplevert over een schede, een museumetiket dat een ongesigneerd tachi beschrijft en een populaire naam, zoals Sohaya, dan hoeven de verschillen in titels niet te impliceren dat er drie verschillende middeleeuwse bladen zijn. Ze kunnen juist aantonen dat er drie verschillende beslissingen zijn over welke deel van het object als eerste moet worden benoemd.
Sunpu en het einde van een huishouden
Ieyasu bracht zijn laatste jaren door in Sunpu, in het gebied van de moderne Shizuoka. Hoewel hij het kantoor van Shogun had overgedragen aan zijn zoon Hidetada, bleef zijn woning een plek waar objecten, correspondentie en mensen zich ophoopten. Een geschilderd plan van het kasteel helpt dit in de focus te brengen. Een inventaris gemaakt na de dood van een politiek machtige inwoner zou moeten omgaan met meer dan de inhoud van een privékamer. Wat persoonlijk was gebruikt, wat de woning diende, wat kwam als geschenken en wat behoorde bij opvolgers konden allemaal beslissingen van verschillende mensen vereisen.

Het plan hier geïllustreerd toont het kasteel als een georganiseerde behuizing. Het brengt iets over wat een proza-inventaris niet kan: de ruimtelijke omvang van de plaats waar dingen kunnen worden verwijderd. Het identificeert niet de kamer waarin een bepaald mes werd bewaard op de dag dat Ieyasu stierf. Een opgenomen record doet bijna het omgekeerde. Het kan een benoemde ontvanger, een item of een groep bezittingen geven zonder ons precies te vertellen waar de klerk stond om ze te inspecteren. Het gebruik van de kaart en de inventaris naast elkaar is waardevol zolang geen van beide wordt gevraagd om de ontbrekende details van de andere te verstrekken.
Het heiligdom museum merkt een brand op Sungu Castle in 1607 in het bespreken van de objecten Ieyasu gebruikt laat in zijn leven. Het is een nuttige herinnering dat een grote collectie huishouden nooit een onaangetaste accumulatie was van jeugd tot ouderdom. Vuur, vervanging, diplomatieke uitwisseling en de gewone beweging van objecten tussen woningen kon vorm geven aan de groep die in 1616 nog verdeeld moest worden. Latere lijsten vertellen ons over dingen die aanwezig of beschikbaar zijn voor overdracht op bepaalde momenten. Ze kunnen niet worden gezien als een volledige volkstelling van alles wat Ieyasu ooit bezat.
Een andere onderscheid is met betrekking tot de namen Sunpu en Sumpu. Engelse archiefdocumenten van musea gebruiken beide termen voor dezelfde plaats. De Engelse titel van het Tokugawa Kunstmuseum gebruikt "Sumpu Castle", terwijl moderne referentiewerkz vaak "Sunpu" gebruiken. Een database zoekopdracht die deze als verschillende kastelen behandelt, kan de vertalingen van dezelfde collectie-registratie scheiden. Het zoeken op de Japanse karakters 駿府 is een manier om deze resultaten samen te brengen. De onderscheid die daadwerkelijk belangrijk is, betreft de latere residentie in Suruga en het huis in Owari dat een deel van zijn bezittingen ontving.
Drie messen en een westelijk traditie
Na de dood van Ieyasu in 1616 werd Kunozan de plaats van zijn begrafenis en een vroeg centrum van zijn sekte. Het heiligdom werd gecreëerd onder Hidetada. In het verhaal in verband met Sohayanotsurugi, de richting waarin het blad moest worden geconfronteerd uit bezorgdheid voor de toekomst en bescherming van de familie. Moderne rekeningen rapporteren een traditie dat het punt geconfronteerd naar het westen na de Osaka campagnes. De zin die een richting opneemt behoort tot die historische traditie. Het stelt geen extra geografische oorsprong vast voor het blad of een fysieke test van de maker attributie.
De drie bladen in de gelakte doos geven die rekening een tastbare instelling. De aankondiging van het heiligdom over Sadamune beschrijft de handeling van het samenbrengen van de stukken en bewaart de namen die Sohaya vergezellen. Een voorbijgaande vermelding van drie zwaarden in een familieverhaal zou gemakkelijk kunnen veranderen in het idee dat alle drie dezelfde maker waren of precies dezelfde benaming kregen. Het heiligdom onderscheidt hen door toeschrijving en door object. Hun gedeelde aanwezigheid is bewijs van een curatorische en toegewijde beslissing, geen reden om hun individuele identiteiten in te storten.

Het opzij zetten van de doos om de biografie van slechts één mes te vertellen verliest iets belangrijks. Maki-e is een vorm van gedecoreerde lak; de doos kon zowel de inhoud te eren en de groep om materieel samen te blijven. In het nationale register staat een gelakte zwaarddoos die aan de aanduiding is bevestigd. Een dergelijke vermelding is veel informatiever dan een algemene veronderstelling dat een waardevol zwaard onder goede omstandigheden moet zijn opgeslagen. De documentaire identificatie van de container laat een latere onderzoeker toe om te vragen of een foto het juiste ensemble toont of slechts een mes gelegd naast een aantrekkelijk object.
Ook is een foto van een tentoonstelling niet noodzakelijk een permanente configuratie. Het heiligdom museum heeft aangekondigd tentoonstellingen waarin het oude werk en een modern stuk gemaakt door Miyairi Shohei kon worden gepresenteerd in relatie tot elkaar. Een moderne toewijding kan woorden bevatten die bewust herinneren aan de oudere inscriptie. Zijn identiteit moet worden vastgesteld vanaf de maker, datum en geldschieter op zijn eigen etiket. Het beschrijven van een foto van het moderne eerbetoon als het middeleeuwse origineel zou het werk van de moderne smid verduisteren en tegelijkertijd vals bewijs introduceren over het eerdere mes.
Yoshinao's aandeel in de erfenis
Het verslag van de Owari familie over de Sungu distributie brengt ons weg van het heiligdom. Het Tokugawa Art Museum noemt zijn elf delen een record van de overdracht aan Yoshinao. Compilatie uitgebreid van het tweede tot het vierde jaar van Genna, overeenkomend met 1616 tot 1618. Die spanwijdte alleen al is leerzaam. Een overlijden kan op een dag plaatsvinden, terwijl de scheiding, overdracht en documentatie van het landgoed jaren in beslag nemen. Een vermelding met de latere datum is geen bewijs dat het object zelf nog maar net was gemaakt of dat de dood van de eigenaar moet worden geredigeerd.
De afmetingen van het museum worden na de omvang van het kasteelplan opgepakt. Elk boek is ongeveer achtentwintig centimeter hoog en tweeëntwintig breed. Boeken klein genoeg om te consulteren op een bureau droeg praktische informatie over dingen zo divers als zilver, gewaden en wapens. De volumes vormen nu een verzamelobject met hun eigen dimensies, materiaal en datum. Dat creëert twee verschillende niveaus in de catalogus. Een daarvan is het zeventiende-eeuwse boek bewaard door het museum. De andere is een object opgenomen in het boek, die misschien niet meer op dezelfde plaats of zelfs nog bestaan.
Een Tokugawa Art Museum expositie checklist geeft een voorbeeld dat bijzonder relevant is voor zwaarden. Het identificeert een volume gewijd aan messen gedragen aan de taille, gedateerd 1618, als onderdeel van de elf-volume set. Een tentoonstelling kan dat volume plaatsen in een kamer in de buurt van zwaarden uit de collectie om een systeem van erfenis uit te leggen. Fysische nabijheid in het geval is geen vervanging voor het lezen van de vermelding voor een bepaald stuk. Een zwaard met een sterke associatie met Ieyasu had Owari op een andere manier kunnen bereiken, terwijl een object in de Sunpu plaat op een later tijdstip had kunnen worden weggegeven.
Het onderscheid heeft gevolgen voor een zoektocht naar Sohayanotsurugi. Uit de verslagen van de erfenis van Owari blijkt hoe de familie haar aandeel organiseerde en hoe zij deze geërfde groep in latere collectiepraktijk onderscheidde. Ze stellen niet, simpelweg door bestaande, vast dat het zwaard van het heiligdom naar Nagoya werd gestuurd. Om een dergelijke overdracht aan te tonen, zou men willen dat de relevante vermelding, de formulering en het latere bewijs dat het object de bewaring had gewijzigd. In dit geval de meest directe rekening van het heiligdom ensemble blijft de eigen beschrijving van het heiligdom, ondersteund door de nationale record met de naam van de eigenaar.
De klok als tweede soort getuige
Kunozans Europese klok biedt een verhelderende vergelijking met zijn heilige messen. Volgens het heiligdommuseum werd het gemaakt in Madrid in 1581 en bereikte Ieyasu als een geschenk van Philip de Derde van Spanje in 1611. Het verhaal van de gave gaat over de redding van overlevenden nadat een Spaans schip in 1609 aan de kust van het schiereiland Boso was gesloopt. Een diplomatieke uitwisseling over oceanen liet dus een object achter dat later institutionele voogdij met het zwaard zou delen. Er is geen werk van verbeelding nodig om de collectie internationaal te maken; het heiligdom kan het object en de omstandigheden van de gave identificeren.
De klok en het zwaard laten ook zien waarom het gebruikte woord dubbelzinnig kan zijn in een lijst van persoonlijke bezittingen. Het heiligdom beschrijft de klok als een gewaardeerd object en wijst op het verschil tussen Japanse en Europese systemen van tijdwaarneming. Een klok bewaard als een gewaardeerd geschenk kan een andere materiële geschiedenis van een vergelijkbare klok voortdurend draaien, onderhouden en gewijzigd. Een mes bewaard als beschermende relikwie kan een geschiedenis hebben die verschilt van die van een mes herhaaldelijk opnieuw gemonteerd door latere eigenaren. Beide voorbeelden stellen een vraag over de specifieke relatie tussen de eigenaar en het object, buiten het blote feit van eigendom.

Een overlevende textielkabel met Tokugawa-scheuten, hier geïllustreerd als een vergelijking uit een andere collectie, toont een laatste voorzichtigheid. De kam verbindt een object met de visuele taal van het huis. Zonder een identificatierecord, kan het niet alleen het koord binden aan Ieyasu persoonlijk, aan de Sungu distributie of aan de doos in Kunozan. Een brede familievereniging kan precies zijn wat een beeld rechtmatig illustreert. Zo zeggen in het bijschrift helpt de kijker het historische textiel te waarderen zonder het een herkomst te laten dragen die tot een ander object behoort.
De geschiedenis van het huis ging door na de dood van de oprichter. Het museum onderscheidt dingen die verband houden met Ieyasu zelf van aanbiedingen in verband met latere shoguns. Een heiligdom in continu gebruik kan geschenken verzamelen op verschillende data. Het feit dat objecten nu staan in aangrenzende gevallen kan een geschiedenis van eeuwen van mecenaat uit te drukken in plaats van de inhoud van de woning van een persoon. Een bezoeker die Ieyasu's bezittingen opzoekt, moet daarom naar de donor kijken en naast de naam van het object staan. Die kleine gewoonte laat men toe om de latere geschenken te waarderen als toevoegingen aan het historische record in hun eigen recht.
Drie records naast de foto te bewaren
Het nationale register beantwoordt de vraag wat beschermd is. Het heiligdom beantwoordt de vraag welke stukken zijn doos deelden en hoe het werk leeft binnen de herdenking van Ieyasu. De boeken van Owari beantwoorden een vraag over erfenis door een genoemde zoon. Het plaatsen van de drie bronnen in deze volgorde geeft een lezer ook een manier om een onbekend beeld te beoordelen. Identificeert zijn bijschrift een modern eerbetoon of een middeleeuws object? Heeft de verwijzing naar een heiligdom aankondiging of naar de Owari inventaris? Hoort de geciteerde aanduiding bij het metaal, de montage, de container of het gebouw op de achtergrond?
De scène waarmee we begonnen, overleeft in twee ongewoon precieze vormen. Op papier brachten klerken een groot deel van een groot verblijf in elf delen voor een ontvangsthuis. Bij Kunozan werd een kleinere selectie aan elkaar gebonden door toewijding, geheugen en de fysieke grenzen van een gelakte doos. Beiden zouden hun betekenis verliezen als ze zouden veranderen in een algemene lijst van shogunale schatten. Het is mogelijk om de beschermende traditie rondom Sohayanotsurugi te respecteren, terwijl het lezen van de inscriptie voorzichtig, de maker behandelen als een attributie en het geven van de Sunpu klerken krediet voor de specifieke distributie die ze daadwerkelijk geregistreerd.
Veelgestelde vragen
Is Sohayanotsurugi een Japanse Nationale Schat?
De relikwie wordt door de tempel aangemerkt als een belangrijk cultureel erfgoed. De culturele aanduiding is afgesplitst van de status als Nationaal Erfgoed van de tempel zelf.
Wie heeft Sohayanotsurugi gemaakt?
De kling is niet ondertekend en wordt traditioneel toegeschreven aan Miike Mitsuyo. De overgebleven inschrijving bevat andere woorden, en geen handtekening van een smid.
Waar is Sohayanotsurugi bewaard gebleven?
Het behoort toe aan Kunozan Toshogu in Shizuoka. Het heiligdom museum geeft een overzicht van het historische blad en onderscheidt het van een modern eerbetoon.
Welke andere messen deelden de doos met vernis van de schrijn?
Het heiligdom records bladen toegeschreven aan Yukimitsu en Sadamune naast Sohayanotsurugi in de maki-e zwaard doos.
Wat heeft de Owari Sunpu voorraad geregistreerd?
Het document registreerde de overdracht van onroerend goed van Ieyasu's bezittingen naar zijn zoon Yoshinao. Het Tokugawa Kunstmuseum baseert de samenstelling van dit document op de periode 1616-1618.
Kan het Sunpu legende grootboek vaststellen waar elk heiligdom relikwie heen ging?
De scope is de Owari erfenis. Een individuele heiligdom relikwie vereist identificatie in heiligdom of andere relevante records.
Films en lezingen
RKB — Tokugawa Ieyasu en de latere shoguns: reportage uit het stadsmuseum van Fukuoka over de schatten van Kunōzan Tōshōgū
SBSnews6 — Ieyasu’s goudglanzende westerse klok, beschreven als de oudste van haar soort in Japan: speciale presentatie in het museum van Kunōzan Tōshōgū in Shizuoka
Collectiegegevens en verdere literatuur
- Agentschap voor Culturele Zaken, aanwijzing, inschrijving en metingen
- Kunozan Toshogu tentoonstellingen en collectie
- Kunozan Toshogu de drie bladen en hun doos
- Tokugawa Art Museum Het Owari record van erfenis
- Kunozan Toshogu Museum de Spaanse klok
- Ministerie van Financiën Ieyasu, het heiligdom en de legaten van Sunpu
- De klingen van Takeda Shingen en Kawanakajima: Rai Kuninaga, ijzeren oorlogswaaiers en familie-inventarissen uit Kai
