Japońska yari i trzy słynne włócznie: Tonbokiri, Nihongō, Otegine oraz kształt kutych trzpieni

Etykieta muzeum, która zajmuje całą długość pokoju.

Muzeum w Fukuoce prezentuje dwa wymiary dla przedmiotu o nazwie „Nihongo”. Jeden ma długość nieco ponad trzy metry, a drugi około osiemdziesięć centymetrów. Oba należą do tej samej ekspozycji. Większy pomiar obejmuje trzon, a mniejszy opisuje ostrze. Wydawca, który umieścił mniejszą liczbę obok zdjęcia całego przedmiotu, już zmienił, jak czytelnik postrzega, jakie wymiary muzeum zarejestrowało. To stanowi dobry punkt wyjścia do analizy trzech znanych japońskich broni (yari). Przed porównaniem rozmiarów trzech mieczy, warto ustalić, które części przetrwały, które części zostały pokazane przez fotografa, oraz, co dokładnie opisuje dana liczba.

Tonbokiri, Nihongo i Otegine są powszechnie znane jako Trzy Wielkie Strzały Japonii. Nigdy nie były to zamówienie przekazane jednemu właścicielowi. Nazwa obejmuje prace, które mają bardzo różne historie i trzy wyjątkowo zapadające w pamięć nazwy. Obejmuje również różne rodzaje dowodów: przedmiot powiązany z Honda Tadakatsu, spadkobierczyński miecz w zbiorach publicznych, oraz strzała, która dziś jest znana dzięki dokumentom, wspomnieniom i rekonstrukcjom. Ekspozycja łącząca wszystkie trzy nazwy może stworzyć pełne historyczne zrozumienie, nawet jeśli oryginalne przedmioty nie mogą zajmować trzech przypadków.

Dla każdego, kto po raz pierwszy spotkał te nazwy dzięki piosence, grze lub powieści, ścieżka w muzeum oferuje satysfakcjonujące odkrycie. Rozpocznij od konkretnego elementu w konkretnym miejscu i zapytaj, jakie elementy słynnej historii może on wyjaśnić. Zdjęcie rekonstrukcji Yuki może pokazać, że obiekt o określonym wyglądzie był tam wystawiony. Dokumentacja dotycząca darów wyjaśnia, dlaczego te rekonstrukcje były potrzebne. Lokalna dokumentacja dotycząca strat podczas wojny wyjaśnia, dlaczego konieczne było tworzenie rekonstrukcji. Każdy z nich stanowi cenny element historii Otegine, choć żaden z nich nie zastąpi stali, która została zniszczona.

Czytanie części yari

W języku angielskim „spearhead” może oznaczać zarówno widoczną, ostrogą część, jak i cały metalowy element, gdy jest usunięty z mocowania. „Tang” to część, która zwykle jest ukryta wewnątrz wału. Zdjęcie nieumocowanej japońskiej głowy może pokazywać znaczną długość metalu, która byłaby ukryta na zdjęciu całego przedmiotu. Profil na stronie katalogu należy do całego kawałka odlewanego metalu. Jego wygląd w przypadku zależy od tego, czy są obecne drewno, elementy mocujące i osłona, oraz od tego, jak kuratorzy chcą, aby przedmiot był prezentowany.

Geometria w zapisie kolekcji jest przede wszystkim językiem opisu. Krawędź może się rozszerzać, jak liść, a następnie zwężać w kierunku punktu. Wzniesienie może dzielić powierzchnie, które odbijają światło pod różnymi kątami. Rowek lub wycięcia zajmują konkretną powierzchnię, a podpis należy przypisać do określonego fragmentu metalu. Kontur opisuje widoczną obwód, podczas gdy przekrój opisuje wyobrażony przekrój przez obiekt w określonym miejscu. Dobra fotografia może stanowić doskonałe dowody dla pierwszego, a dla drugiego może być zaskakująco trudne do wywnioskowania. Wiele pozornych sporów wynikających z krótkich opisów zaczyna się właśnie od tej różnicy.

Artysta katalogujący, który potrafi dostrzec obie strony, może zaznaczyć, które detale występują wyłącznie na jednej ze stron. Fotograf, który dokumentuje cały proces, ma dodatkowe wyzwanie. Jeśli broń o długości kilku metrów jest przedstawiona w szerzeniu porównywalnym z rozmiarem strony książki, napis może zajmować jedynie punkt. Zwykle rozwiązaniem jest seria zdjęć w różnych skalach. Czytelnicy, którzy widzą tylko pierwsze zdjęcie online, mogą uznać, że muzeum pominięło istotny szczegół, podczas gdy w rzeczywistości dostarczyło oddzielny widok. Z kolei, przycinanie istniejącego zdjęcia w mniejszym rozmiarze nie pozwoli odtworzyć szczegółów, które kamera nigdy nie uchwyciła.

Tonbokiri w rejestrach Shizuoki

Historyczna fotografia Tonbokiri ze zbiorów Narodowej Biblioteki, z tomu pamiątkowego z 1915 roku.
Historyczna fotografia Tonbokiri ze zbiorów Narodowej Biblioteki, z tomu pamiątkowego z 1915 roku.. twórca niewymieniony, za pośrednictwem Wikimedia Commons.

Wpis w rejestrze zabytków prefektury Shizuoka identyfikuje Tonbokiri jako yari (wieniec) i zawiera podpis Fujiwary Masazane. Powiązuje ten obiekt z Honda Tadakatsu i podaje adres Muzeum Sztuki Sano w Mishima. Krótki opis zachowuje pomiary w tradycyjnych jednostkach, w tym oddzielne wartości dla długości, szerokości i grubości. Te różnice stanowią jedną z najbardziej użytecznych informacji, jakie współczesny czytelnik może wyciągnąć z tego wpisu. Skopiowanie jedynie długości, przekształcenie jej na znaną jednostkę i umieszczenie obok całkowitej długości umieszczonego Nihongo stworzy różnicę, której żadne z dwóch zapisów nie deklarują.

Oto przedstawiony historyczny talerz pochodzi z okolicznościowej publikacji z 1915 roku, przechowywanej w Bibliotece Parlamentu Japonii. Obecność znanego przedmiotu wewnątrz takowej publikacji to świadectwo wcześniejszego sposobu obserwacji. Wydawca wybrał konkretny widok, ustalił jego rozmiar i oczekiwał, że czytelnik będzie wiedział lub dowiedzie, dlaczego ten konkretny przedmiot zasługiwał na umieszczenie w okolicznościowej publikacji. Publiczna identyfikacja tego przedmiotu w Shizuoka nastąpiła kilkadziesiąt lat później. Te dwa dokumenty informują nas o różnych etapach, w których przedmiot związany z jedną rodziną stał się zrozumiały dla szerokiego odbiorcy.

Nazwa Tonbokiri wywodzi się od motyla. W znanej opowieści, ten owad spotyka miecz, a to spotkanie nadaje przedmiotu jego nazwę. Stanowi ona część szerszej tradycji, w której niewielkie zdarzenie koncentruje charakter słynnego przedmiotu w nazwie, którą ludzie mogą powtarzać. Historia pomaga wyjaśnić, co ludzie pamiętali o Tonbokir, oraz dlaczego jego nazwa przetrwała. Samo oznaczenie, inskrypcja i powiązania z rodziną odpowiadają na inne pytania. Żadne pomiar podane w rejestrze kulturowych dóbr nie dowodzi, że epizod z motylem miał miejsce, tak samo jak sama anegdota nigdy nie mogłaby zidentyfikować zapisanej stali przechowywanej w magazynie.

Połączenie z Tadakatsun wprowadza kolejny istotny aspekt różnic między różnymi mediami. Portret może zidentyfikować mężczyzn niezależnie od tego, czy posiada jakiekolwiek pozostałości broni. Tekstowa znamię pozwala zidentyfikować twórcę, niezależnie od późniejszego właściciela. Przekazanie w rodzinie łączy dwie biografie. Publikacja poświęcona postaci historycznej może dokładnie odtworzyć istniejący przedmiot, ponieważ ten kontakt nabrał znaczenia. Jeśli pominiemy bezpośrednio portret i miecz, pomijając pośredniczące elementy, relacja wydaje się oczywista. Przywrócenie publikacji i rejestrów pokazuje, jak wiele pracy historycznej było poświęcone na ukazanie tej relacji.

Nihongo a kubek z opowieści Kurody

Dla Nihongo, punktem wyjścia jest kolekcja Kurody w Fukuoka. Ekspozycja w muzeum opisuje duży „yari” z okresu Muromachi. Podają oni całkowitą długość, włącznie z trzonem, na 321,5 centymetrów oraz długość ostrza na 79,2 centymetrów. Te dwa pomiary są niezwykle pomocne, ponieważ dają wrażenie skali, którego nie da się uzyskać jedynie z fotografii miecza. Dodatkowo, pomagają wyjaśnić wyzwania związane z prezentacją tego przedmiotu obok mieczy, dokumentów i innych drobiazgów z tego samego domu. W ekspozycyjnym przypadku, jego fizyczne wymiary same w sobie przekazują pewne przesłanie, zanim zwiedzający przeczyta etykietę.

Nowoczesne "Nihongo" autorstwa Sumitani Masamine, 1967
Nowoczesne "Nihongo" autorstwa Sumitani Masamine, 1967. SLIMHANNYA, za pośrednictwem Wikimedia Commons. Licencja.

Reprodukcja przedstawiona na zdjęciu pochodzi z innej epoki. Jej fotograficzna dokumentacja wskazuje na wersję języka Nihongo stworzoną przez Sumitani Masamine w 1967 roku i oddzielnie wspomina o grafice. Oznaczenie tej ilustracji jako zdjęcia oryginalnego egzemplarza w Fukuoka, pomija współczesnych artystów i wprowadza błędne pozycjonowanie przedmiotu, który jest prezentowany. Dodatkowo, eliminuje ono ciekawe pytanie historyczne: dlaczego słynny miecz z okresu Muromachi zasługuje na nową, artystyczną interpretację po czterech wiekach? Decyzja o odtworzeniu konkretnej pracy należy do jej historii odbioru, tak samo jak decyzja o przedstawieniu jej na plakacie w muzeum.

Opowieść, która najbardziej kojarzy się z „Nihongo”, rozgrywa się podczas spotkania organizowanego przez Fukushimę Masanori. W raporcie muzeum w Fukuoka, wspomina się, że Mori Tahei, lojalista Kurody Yoshitaki, został zaproszony do spożycia dużego naczynia sake w zamian za prezent według jego wyboru. Uczynił to, a w zamian poprosił o tępe. Obietnica złożona przed świadkami nadaje tej anegdoty charakter społeczny. Cenne przedmioty przepływają między domami w wyniku publicznego słowa gospodarza. Nie trzeba znać wiele o tępy, aby zrozumieć, dlaczego ten epizod był tak pamiętny.

Piosenka „Kuroda-bushi” przeniosła to wspomnienie do słuchaczy, którzy nigdy nie doświadczyli życia w domu rodziny Kuroda. Piosenka zachowuje rytm, charakterystyczną czynność oraz otoczenie, które słuchacze mogą wywołać w sobie jako całość. Zbiór rodzinny gromadzi przedmioty, które muszą przetrwać zmiany, dziedziczenie i zmiany właścicieli. Publiczny muzeum połączyło te ścieżki przekazywania. Obywatel może rozpoznać piosenkę, zanim rozpozna przedmiot, a czytelnik katalogu wystawy może odkryć piosenkę dopiero po poznaniu wymiarów przedmiotu. Żaden z tych sposobów odkrycia nie czyni pozostałych dowodów zbędnymi.

Wystawa Kurody oferuje również antidotum na postrzeganie słynnego miecza jako ciekawostki oddzielonej od reszty dzieł rodziny. Fukuoka prezentuje miecze, listy, umowy i pamiętniki związane z tą rodziną. Niektóre miecze pozostają w jego posiadaniu, podczas gdy inne są znane dzięki dokumentom po ich przekazaniu. Analiza miecza w kontekście tej rodziny zmienia pytanie, odchodząc od pytania, jakiej słynnej postaci można znaleźć na współczesnej liście. Zamiast tego, zachęca do zwrócenia uwagi na to, w jaki sposób rodzina dokumentowała, zapamiętywała i ostatecznie udostępniała ten cenny przedmiot osobom spoza rodziny.

Otegine, która już nie istnieje

Zdjęcie Otegine, reprodukcja w bibliotece miejskiej w Yuki.
Zdjęcie Otegine, reprodukcja w bibliotece miejskiej w Yuki.Autor posta (via Wikimedia Commons). Licencja.

Historia Otegine osiąga punkt zwrotny w maju 1945 roku. Urząd miasta Maebashi rejestruje, że miecz został zniszczony podczas ataków lotniczych w Tokio. Ten sam opis śledzi jego ruch od domu Yuki, przez linię Matsudaira związaną z Maebashi, poprzez sukcesję Naomoto. Oznacza to, że odwiedzający mogą spotkać odniesienia do tego samego miecza w więcej niż jednym współczesnym mieście. Rozmieszczenie geograficzne miecza stanowi część historii dziedziczenia. Nie jest to przekonujące dowód na istnienie kilku różnych, oryginalnych egzemplarzy, a fakt, że historia miecza w jednym mieście, jest odzwierciedlona w historii innego miasta, nie jest błędem.

Relacja Yukiego prowadzi nas z powrotem do lorda Harutomo i do zadania przypisywanego Gojo Yoshisuke z Shimady w Suruga. Historie tych miast mają różne punkty skupienia. Yuki podkreśla lorda, który, jak się mówi, wydał rozkaz do wykonania. Shimada jest powiązana z tym, kto je stworzył, a później także z osobami zaangażowanymi w jej odbudowę. Maebashi dokumentuje dziedzictwo Matsudairy i upamiętuje rodzinę w lokalnym kontekście. Analiza tych trzech miejsc daje niezwykle konkretne wyobrażenie o tym, jak historia przedmiotu przetrwała jego fizyczne zniknięcie.

Kamień, na którym bazuje nazwa, jest szczególnie interesujący, ponieważ lokalne relacje zwracają uwagę na kształt pokrywy. Ceremonialna procesja zwykle pokazywała publiczności obiekt, który był zakryty. Osoba stojąca obok ulicy miała znacznie większą szansę na rozpoznanie charakterystycznego zewnętrznego kształtu, niż na obejrzenie znaku umieszczonego w obudowie. Nazwa zachowuje aspekt obiektu, który był widoczny dla takiej publiczności. Ilustrowana książka, która przedstawia jedynie odkryty styk, może zatem pominąć sam ten element, który był potrzebny, aby współcześni i późniejsi opowiadacze mogli dostrzec, co było dla nich charakterystyczne.

Rekonstrukcje z XX i XXI wieku mają swoją własną chronologię dokumentacji. Zgodnie z relacją Yuki, mieszkańcy Shimady podjęli rekonstrukcję, która została przekazana miastu w 2003 roku. Maebashi dokumentuje rekonstrukcję w 2016 roku. Lista, która jedynie stwierdza, że Otegine zostało „odrestaurowane”, sugeruje, że oryginalny obiekt przetrwał w fragmentach, które miały zostać ponownie złożone. Urzędowe zapisy natomiast pozwalają czytelnikowi odróżnić działania rekonstrukcyjne prowadzone przez różne społeczności. Te dwie daty mogą współistnieć, a każda z nich ma znaczenie w kontekście identyfikacji obiektu na fotografii lub na starym ulotniku z wystawy.

Wykład w Yuki prezentuje jeszcze bardziej szczegółowy przykład. Muzeum wyjaśnia, że po oddaniu skórzanego pokrowa zastępczego, wykonawcy, zostało zwrócone pokrowie wykonane z futra niedźwiedzia. Niezdatne zdjęcie jednej z wersji wystawy może zatem różnić się od wspomnień zwiedzających, pomimo że żaden z obserwatorów nie popełnił błędu. W tym przypadku możliwe jest zidentyfikowanie różnicy w materiale oraz udokumentowanego powodu tej różnicy. Ta informacja jest istotna zarówno dla kuratorów, jak i dla lokalnych mieszkańców, którzy pomogli odtworzyć obiekt, który nie mógł być wypożyczany.

Co skłania do umieszczenia trzech różnych pamiątek w jednym miejscu?

Historyczna portretowa Honda Tadakatsu
Historyczna portretowa Honda Tadakatsu. twórca niewymieniony, za pośrednictwem Wikimedia Commons.

W przypadku prezentującym twórców, podpisany obraz Masazane znajdowałby się obok innych wiarygodnie zidentyfikowanych dzieł. W wystawie skupionej na rodzinach, dzieło Nihongo prezentowane byłoby wraz z dziedzictwem i zapisami Kurody w Fukuoka. W wystawie poświęconej stratom i późniejszej odbudowie dóbr kulturowych podczas wojny, Otegine dostarcza najbardziej bezpośrednio istotny przykład. Znana trójka stanowiła element łączący wszystkie te aranżacje. Jej celem jest to, że osoba zainteresowana jednym z obiektów ma powód, by odwiedzić kolekcje i miasta związane z pozostałymi dwoma.

Oznaczenie nie stanowi narodowej listy, opierającej się na trzech przykładach według długości lub daty produkcji. Byłoby niezwykle trudne, by stworzyć taką listę, nawet jeśli ktoś by tego chciał. Metodologia Shizuoki odnosi się do obiektu, który określa. Fukuoka dostarcza dwa różne wymiary dla jednego elementu. Yuki i Maebashi rozróżniają pierwotny stal od późniejszych rekonstrukcji. Stworzenie pojedynczej, liczbowej tabeli rankingowej na podstawie tych danych wymagałoby podjęcia decyzji, które elementy są brane pod uwagę, oraz, którego stulecia praca ma być mierzona. Porównanie posiadłości/kontroli daje znacznie bardziej wiarygodny obraz.

Istnieje podobna pułapka w znanym fotografii długiego, metalowego elementu. Kiedy fotografowany jest poza jego drewnianym uchwytem, może wydawać się niemal drugim ostrzem, zwłaszcza jeśli metal zajmuje całą stronę. Podpis oraz zmieniająca się powierzchnia metalu pomagają doświadczonemu katalogowi określić, co jest widoczne. Dla czytelnika, prostego, opis podający orientację i identyfikujący ukryty fragment, jest znacznie bardziej użyteczny niż dramatyczne opisy rozmiaru. Przywrócona kontekst jest zarówno historyczna, jak i fizyczna – wyjaśnia, dlaczego inskrypcja może być dostępna dla twórcy, a także dla późniejszych specjalistów, podczas gdy pozostaje niewidoczna dla obserwatorów podczas parady.

Cztery przedstawione na tym artykule zdjęcia składają się na cztery różne obietnice. Zdjęcie okolicznościowego talerza nawiązuje do Tonbokiri i wcześniejszej publikacji. Zdjęcie nowoczesnej kopii Nihongo dokumentuje późniejszy zaangażowanie twórcy w dziedzictwo Kurody. Zdjęcie Yuki przedstawia rekonstrukcję w miejskim otoczeniu. Portret ilustruje obraz szlachcicy Hony, którego nazwisko jest związane z pierwszym mieczem. Mając te opisy wraz z zdjęciami, czytelnik może porównywać materialne dowody, bez przyjęcia mylącego założenia, że wszystkie cztery fotografie pochodzą z jednego wystawy, a nawet z jednego wieku.

Karta katalogowa może pomieścić kilka nazw, które znikają z krótkiego angielskiego opisu. Mori Tahei identyfikuje mężczyzn znajdującego się w centrum opowieści o piciu. Fukushima Masanori jest jego udziałem jako osoba, która postawiła obietnicę. Kuroda Yoshitaka identyfikuje powiązania w gospodarstwie, które nadają tej scenie miejsce w kolekcji Fukuoka. Traktowanie każdej nazwy na takiej karcie jako imienia kolejnego właściciela prowadziłoby do błędnego ustalenia pochodzenia. Podobnie, w przypadku Yuki: komisarz, spadkobierca, współczesny rzemieślnik i darczyńca mogą wszystkie znaleźć swoje miejsce w dokładnym opisie muzeum, mimo że mają ze sobą zupełnie różne relacje z przedstawionym przedmiotem. Samo użycie czasowników łączących imiona z obiektami zasługuje na taką samą uwagę, jak same imiona.

Odwiedzający, który chce śledzić nazwy, może zacząć od oznaczenia „Shizuoka”, dwujęzycznego przewodnika w Fukuok i notatek zebranej przez Yuki i Maebashi. Ich informacje są uzupełniające. Jedna zapewnia stabilne publiczne rozpoznanie, druga opisuje konkretne dzieło w kontekście historii rodzinnej przekazanej, a pozostałe śledzą utracony przedmiot w dzisiejszym życiu społecznym. Te trzy przedmioty przetrwały na różne sposoby. Ich wspólna historia jest szczególnie interesująca, ponieważ łączy ona znak na ostrzu, pamiętany obietnicę zawartą w piosence oraz współczesne wysiłki społeczności, mające na celu przywrócenie widzialności dawnego przedmiotu.

Często zadawane pytania

Które trzy włócznie nazywa się wielkimi włóczniami Japonii?

Tonbokiri, Nihongo i Otegine to trzy japońskie włócznie yari tradycyjnie określane tym mianem. Ich dzieje wiążą się z rodami Honda, Kuroda i Yūki-Matsudaira.

Gdzie można znaleźć informacje o Tonbokirym?

Prefektura Shizuoka wymienia sztylet, podając jego znaną nazwę, oraz podpis Fujiwary Masazane, jego powiązania z Hondą Tadakatsu oraz lokalizację Muzeum Sztuki Sano.

Jak długo trwa Nihongo?

Muzeum w Fukuoce podaje wymiary 321,5 centymetrów (w tym trzonek) oraz 79,2 centymetrów dla klingi. Te dwie liczby odnoszą się do różnych części przedmiotu.

Czy oryginalna Otegine nadal istnieje?

Maebashi zarejestrowała swoje zniszczenie podczas ataków na Tokio w maju 1945 roku. Współczesne rekonstrukcje umożliwiają prezentację historii tego miasta w różnych kontekstach.

Dlaczego Nihongo jest powiązane z Kuroda-bushi?

Piosenka przypomina historię, w której Mori Tahei wygrał tęsknotę, po spożyciu dużego drinka sake podczas spotkania organizowanego przez Fukushima Masanori.

Czy dług ostrza w muzeum obejmuje również tang?

Pomiar klingi oraz pełny pomiar głowy mogą odnosić się do różnych zakresów. Opis lub schemat musi wskazywać końce, aby można było porównywać figury.

Filmy i wykłady

Minami Haruo — Słynna włócznia Nihongō i wojownicy rodu Kuroda

Fukuoka City — Miasto Fukuoka zaprasza do swojego muzeum na opowieść o Kanbeiu

Karty obiektów i dalsza lektura

Powiązane artykuły