Yagyū Shinkage-ryū i tsuby Yagyū: żelazne jelce Renyasai, źródła z Owari i szermierka na dworze siogunów

Dobrze rama w żelaznym kole

Tsuba z okresu wczesnego Edo, znajdujące się w Muzeum w Nagoya, ma średnicę pomiędzy siedmioma a ośmioma centymetrów i zawiera zaskakująco rozbudowaną architekturę. Jego projekt odzwierciedla drewniane belki połączone ze sobą, tworzące ramę dla brzegu. Brak wody, wiadra ani liny nie uzupełniają tej sceny. Samo połączenie belek jest wystarczające, by przypomnieć sobie konstrukcję. W kontekście okrągłego kształtu tsuba, proste linie rodzą pytanie: jak ta wizja konstrukcji z drewna łączy się z rzemiosłem kowalskim, rodziną nauczycieli i jednym z wpływowych domów Tokugawa?

Katalog Nagoi daje niezwykle dobry punkt wyjścia. Umieszcza obiekt we wczesnym okresie Edo, nazywa go jelcem Yagyū i łączy projekt z Yagyő Toshikane, znany również jako Renya lub Renyasai. Opisuje tradycję, w której przygotowywał projekty dla specjalistycznych stróżów. Przepracowane żelazo przed nami może w ten sposób rejestrować kilka decyzji ludzi. Jedna osoba zasugerowała motyw, inna interpretowała go w metalu, patron umożliwił jego produkcję, a kolejni właściciele zachowali nazwę, dzięki której późniejsi widzowie mogli rozpoznać wynik. Tylko niektóre z tych osób mogą teraz zostać zidentyfikowane.

Obiekt jest niepodpisany. Jego anonimowość pomaga wyjaśnić utrzymujące się zainteresowanie Yagyū tsuba. Sygnowany jelec może skierować badacza na karierę rzemieślnika. Niepodpisany obiekt związany z nauczycielem kieruje uwagę na relacje, powtarzające się projekty i porównania pomiędzy zbiorami. Słowo Yagyū na etykiecie muzeum może oznaczać rodzinę, tradycję projektowania lub przypisanie do grupy twórców. Znaczenia te nakładają się na Nagoję, ale prowadzą do różnych pytań. Sam wyszukiwanie napisów nigdy nie odzyskałoby historii zachowanej w układzie tych wyimaginowanych tyłków.

Żelazna tsuba szkoły Yagyū sfotografowana w Muzeum Narodowym w Tokio
Żelazna tsuba szkoły Yagyū sfotografowana w Muzeum Narodowym w Tokio. Ihimutefu (źródło — Wikimedia Commons). Licencja na wykorzystanie.

Dwa gospodarstwa domowe Tokugawa i dwie linie nauczania

Mapa oferuje najszybszą korektę często skompresowanej historii rodziny. Owari była prowincją skupioną na obszarze nowoczesnej Nagoi. Edo był siedzibą szogunatu. Członkowie rodziny Yagyū służyli w obu miejscach. Biblioteka Hōsa w Nagoi, której gospodarstwa są ściśle związane z dawną kolekcją Owari Tokugawa, wyraźnie odróżnia linię w służbie Owari od krewnych, którzy zostali instruktorami w domu shogunal. Szogunalne szermierki w ogólnej historii mogą obejmować kariery obu grup. Kiedy przedmiot indywidualny jest przedmiotem sporu, dom i miejsce pracy mają znaczenie.

Towarzystwo Ochrony Japońskich Mieczy Sztuki umieszcza tradycję w historii Shinkage- ryù, nauczania związanego z Kamiizumi Nobutsuna i jego transmisji do Yagyő Sekishūsai. Znany rodowód Edo obejmował Munenori. Konkretna tradycja pracy żelaznej w tym artykule należy do Owari w Renyasai. Te dwie historie mają wspólnych przodków i wiele wspólnego słownictwa. Przekształcenie związku w jedno mianowanie instytucjonalne przenosi jednak dowody z jednego sądu na drugi. Niejasne byłoby również, dlaczego tak wiele istotnych przedmiotów i archiwów jest dokumentowanych w Nagoi.

Można zrozumieć, co jest na grze, analizując zasoby gospodarstwa. Spotkanie łączy nauczyciela z mecenasami, pisarzami, ceremoniami oraz osobami, które potrafią tworzyć i utrzymywać przedmioty. Projekt, który został zatwierdzony w ramach tej społeczności, może pozostawić ślady zupełnie różne niż traktat rozpowszechniony w druku. Niepodpisane dopasowanie, skopiowane obraz, notka o przekazie oraz pamięć o preferencjach pana mogą wszystkie krążyć w tej samej społeczności. Ich przetrwanie będzie nierówne. Zatem przerwa w szeregu podpisanych przedmiotów nie powie nam wiele na temat znaczenia tych projektów dla danego gospodarstwa.

Prace związane z nazwą Renyasai

Katalog Nagoi łączy Toshikane z dwoma pierwszymi lordami Owari Tokugawa, Yoshinao i Mitsutomo. Dwa nazwiska patrona zakotwiczają konto bardziej stanowczo niż ogólne odniesienie do smaku samuraja. Umieszczają tradycję projektowania w życiu konkretnych ludzi, którzy mieli związek z nauczycielem. Na koncie wystawienniczym Biblioteki Hōsa Renya pojawia się również w szerszej historii publicznej swojej rodziny. Później czytelnicy mogli spotkać się z nim jako protagonistą w historycznej fikcji. Ten późniejszy celebryta pomaga wyjaśnić gotowe rozpoznanie jego imię dzisiaj, całkiem oprócz autentyczności każdego danego dopasowania.

Jeden problem z tłumaczeniem następuje po nazwie od druku do druku. Opisywanie obiektu jako jelca Renyasai brzmi naturalnie w języku angielskim. Może też sugerować, że był jego właścicielem, sfałszował go, zaprojektował lub wszystkie trzy. Żadna z tych propozycji nie pociąga za sobą innych. Muzeum może z pewnością umieścić okaz w rodzinie wzorów i zachować ostrożność co do jego własności osobistej. Słowa Nagoi są szczególnie pouczające w tym względzie. Przypisuje rolę początkową nazwanemu nauczycielowi i czyni miejsce dla nienazwanych ludzi, którzy zamienili rysunek lub tradycję projektowania w żelazny przedmiot.

Rozróżnienie ma nowoczesną równoległość w katalogowaniu odcisków. Publiczność często zna artystę, którego nazwa identyfikuje kompozycję, podczas gdy frezarka, drukarka i wydawca mają zupełnie inne skutki na arkuszu w ramce. Drugie wrażenie zachowuje projekt bez powtarzania każdej decyzji podjętej w pierwszym. Dla żelaznej osłony nie ma implikacji, że wrażenie zostało mechanicznie zduplikowane. Porównanie po prostu przywraca historię produkcji do projektu słowa. Twórca, który otrzymał przekonujący wzór, wciąż miał do czynienia z decyzjami dotyczącymi ilości i charakteru metalu widocznego wokół każdego otwarcia.

Ażurowa tsuba z Owari z motywem gęsi i bambusa
Ażurowa tsuba z Owari z motywem gęsi i bambusa. Haa900 (źródło — Wikimedia Commons). Licencja na wykorzystanie.

Co ten obiekt pozwala nam zobaczyć

Wróćcie do muzeum z pomiarem straży Nagoja. Wpis daje zakres od 7 i pół do 7 i 8 dziesiątych centymetrów. Nagrywanie zakresu utrzymuje małą nieprawidłowość w związku z tym, że pojedyncza zaokrąglona liczba może stłumić. Obraz powiększony do szerokości monitora sprawia, że pręty wydają się monumentalne. W skali obiektu wrażenie zależy od tego, ile informacji obserwator może rozpoznać z bardzo niewielu linii. W przypadku tak ograniczonego pola szczególnie ekonomicznym tematem są zasiewy.

Ramka studni pokazuje również, dlaczego otwarcie pracy zasługuje na uwagę w swoim własnym zakresie. W malowanym obrazie artysta może połączyć dwa pociągnięcia, a następnie narysować linię przez jeden, aby pokazać, który przechodzi z przodu. Na przekłutej płytce obserwator widzi sylwetkę przerwaną przez rzeczywiste otwory. Umysł dostarcza dorozumianej głębi konstrukcji. Za jelcem blada góra sprawia, że te przestrzenie są jasne; ciemna góra może sprawić, że się wycofają. Gdy oko zmienia się pomiędzy ciemną siecią a jej jasnymi przedziałami, obiekt może zmienić się z prętów żelaznych w zarys kwadratowego otwarcia w ziemi.

Muzeum opisuje projekt jako myśl pochodzącą z Toshikane. Katalog, który zachowuje te kwalifikacje daje czytelnikowi sposób na rozróżnienie dwóch poziomów zaufania. Uznanie motywu dobrej jakości wynika z formularzy na obiekcie i nazwy, pod którą jest on katalogowany. Związek z indywidualnym projektantem podróżuje przez historyczną tradycję przypisywania. Nie trzeba wybierać między akceptacją wszystkiego na wiarę a traktowaniem obiektu jako całkowicie nieznanego. Różne części tego samego wpisu mogą być poparte różnymi rodzajami dowodów.

Półksiężyc i trzy gwiazdy

Druga osłona tworzy użyteczny kontrast zarówno w motywie, jak i w dokumentacji. W swoim dzienniku września 2015 Japońskie społeczeństwo ochrony miecza omawia niepodpisanego jelca openwork z półwyspem i trzema gwiazdami. Wpis zawiera przypisanie Yagyū i oznaczenie w systemie społeczeństwa dla ważnych elementów. Tutaj naukowa precyzja czytelnika może oczekiwać od oficjalnego brzmiącego etykiety ustępuje doświadczonemu obserwatorowi słowny opis powierzchni. Ciemny wygląd, charakter krawędzi i cechy widoczne w przebitych otworach wszystkie informują o ocenie.

Na zdjęciu obiekt astronomiczny zachęca obserwatora do liczenia. Półksiężyc i trzy mniejsze elementy można wybrać na zatłoczonej stronie, co sprawia, że projekt jest łatwy do zapamiętania. Opis dziennika kieruje uwagę również gdzie indziej. Zwraca się do czytelnika o rozważenie jakości żelaza i charakteru krawędzi w otworze. Liczenie gwiazd może zidentyfikować rodzinę obrazów. Ustanowienie przekonującej relacji pomiędzy dwoma przedmiotami, które noszą ten obraz, wymaga większego spojrzenia. Uważny obserwator oddziela uznanie, które zdarza się w skrócie od porównania, które wymaga kilku poglądów.

Oznaczenie w dzienniku również zasługuje na jego pełny kontekst. Jūyō Tōsōgu jest językiem używanym do montażu w systemie wyceny. Zidentyfikowanie studni w muzeum jest wejściem kolekcyjnym innego rodzaju. Wprowadzenie tych dwóch obiektów na stronę z twarzą stworzy cenną wystawę porównawczą. Nie nadawałoby to dokumentacji pierwszego obiektu na drugim lub zrobić obu Skarbów Narodowych zgodnie z prawem japońskim. Instytucje udzielają odpowiedzi na różne pytania dotyczące przedmiotów będących pod ich opieką lub przedmiotów im przekazanych. Czytelnik zyskuje więcej, pozwalając obu rachunkom zachować ich szczególne słownictwo.

Dlaczego wystawy pary książek z metalu

W zapisie kultury walki, objętość papierów może mieć bogatszą udokumentowaną trasę przez dom niż niepodpisany żelazny gwardia. Lista kontrolna z Gifu Prefektura dostarcza przykład nazwanych związków i mienia w sferze Owari Tokugawa, łącząc instruktorów i kolejnych panów z obiektami i rejestrami przedstawionymi odwiedzającym. Wystawa biblioteczna może w konsekwencji dodać coś do wyświetlacza osprzętu, które żadne dalsze zdjęcie podobnego jelca nie może dostarczyć. Może ustalić, kto przekazał pamięć instytucjonalną i komu miała znaczenie.

Nawet skromna zmiana brzmienia na etykiecie wystawy może oznaczać znaczącą zmianę tematu. Praca z dawnych holdingów Owari Tokugawa jest obiektem o szczególnej historii kolekcjonerskiej. Praca w stylu Owari jest przypisywaniem lub porównywaniem stylu. Praca pokazana w Nagoi jest obiektem w konkretnym miejscu dla danej wystawy. Opisy te mogą być prawdziwe z jednego kawałka, lub każdy może należeć do innego kawałka. Odwiedzający może je rozdzielić po prostu zachowując kredytodawcę, tytuł obiektu oraz artystę lub linię szkolną podczas robienia notatek.

Ta sama troska jest warta fotografii portretu. Obraz Mitsutomo przedstawia patrona tradycji. W towarzystwie tsuby, portret pomaga odzyskać ludzką skalę tego, co w przeciwnym razie może wydawać się abstrakcyjnym stylem. Nie zapewnia automatycznego powiązania własności między opiekunką a metalem na następnej stronie. Dobre wzornictwo wystawy może zachęcić do takiego porównania przy użyciu napisu, aby pokazać, gdzie kończy się dowód dla każdego obiektu. Portret, kawałek żelaza i katalog biblioteki razem sugerują świat społeczny bez konieczności wszystkich trzech zająć ten sam pokój.

Ażurowa tsuba z Owari z motywem sosny, Muzeum Narodowe w Tokio
Ażurowa tsuba z Owari z motywem sosny, Muzeum Narodowe w Tokio. Daderot (źródło — Wikimedia Commons).

Szerokość otworu Owari

Dwa porównywane utwory sprawiają, że geograficzne oznaczenie staje się bardziej zrozumiałe. Jeden z tsuba Owari, przedstawiający stylizowanych gęsi i bambus, wykorzystuje rozpoznawalne, żywe formy do organizacji otwartego przestrzeni. Tsuba z pinią w Tokyo National Museum również czerpie inspirację z natury. W obu przykładach widoczna jest możliwość przenoszenia uwagi pomiędzy rozpoznawaniem naturalnego motywu a docenianiem wzoru, który sprawia, że żelazna płyta jest spójna z daleka.

Wcześniejsze przykłady porównawcze również zapobiegają historycznemu skrótowi. Prace otwarte w Owari nie rozpoczęły się, gdy słynny nauczyciel zainteresował się projektami jelców. Repertuar regionalny obejmował już sposoby reprezentowania roślin, stworzeń i zwyczajnych konstrukcji żelaza. Tradycja Renyasai należy do tej dłuższej historii rzemiosła. Przypisanie wszystkich silnych sylwetek do jego kręgu zamieniłoby użyteczną nazwę w łapacz i pozostawiłoby wcześniejszych twórców bez własnej historii. Dlatego opisy geograficzne w podpisach liczbowych mają znaczenie nawet wtedy, gdy trzy obiekty wyglądają przekonująco razem na stronie.

Obrazy jelca widzianego prosto mogą ukryć różnicę między cienką płytą a głęboką. Krzywa fotografia dostarcza informacji na temat ściany bocznej otworu, konturu obręczy i sposobu, w jaki światło zanika w przerwie. Ale porównywanie różnych fotografii skośnych wprowadza własne trudności. Odległość kamery, obiektyw i kąt może powiększyć płytką funkcję lub prawie ukryć głęboką. Opublikowane wymiary i konsekwentny punkt widzenia są dobrymi towarzyszami estetycznych osądów o wadze jelca lub siły wizualnej. W przypadku braku pomiaru grubości opis widocznej głębokości jest często dość wystarczający.

Długa żywotność udanego projektu

Wpis Nagoi potwierdza dodatki do oryginalnego repertuaru. Badanie społeczeństwa ochronnego omawia również później prace Owari związane ze wzorami Yagyū, w tym przykłady związane z tradycją Futagoyama. Te obserwacje dają nam późniejszy obiekt pozytywny opis historyczny. Ciągła produkcja może ujawnić, co kolejnych patronów uznał za niezapomniane i jak łatwo obraz może być rozpoznany poza pierwotnym kołem. Dla historyka, życie pozagrobowe projektu jest tak samo przedmiotem dochodzenia jak problem identyfikacji najwcześniejszego ocalałego okazu.

Warto się zastanowić, jak różnie mogły przetrwać w pamięci cembrowina studni i półksiężyc. Pierwszą dało się naszkicować kilkoma prostymi kreskami, drugi można było odtworzyć z krótkiego opisu. Żaden z tych sposobów przekazu nie zachowuje dokładnego zarysu pierwotnej krawędzi ani wszystkich załamań powierzchni. Twórca pracujący z pamięci musiał wnieść do wzoru coś własnego. Porównanie kilku wersji pozwala więc dostrzec trwały układ otworów, a zarazem różne sposoby ukształtowania przestrzeni między nimi. Takie zestawienie jest najbardziej miarodajne, gdy każda z późniejszych wersji zachowuje własne datowanie.

Portret Tokugawy Mitsutomo, drugiego pana Owari
Portret Tokugawy Mitsutomo, drugiego pana Owari. Twórca nieodnotowany (źródło — Wikimedia Commons).

Jak zapisać cztery ilustracje

Ilustrowany artykuł o jednej szkole może łatwo dać wrażenie, że każda fotografia jest przykładem tego samego przypisania. Tutaj obrazowi jelca Yagyū towarzyszą dwa porównawcze przykłady open work Owari i portret historyczny. Są to trzy różne funkcje dla ilustracji. Pierwszy przynosi przed czytelnika okaz o nazwie tradycji. Następne dwa ustanawiają większe regionalne słownictwo, w którym producenci pracowali. Portret identyfikuje patrona, którego powiązanie można zbadać w lokalnych zbiorach. Jeśli te obrazy są pożyczone na wystawową jałmużnę, rozróżnienie jest warte powtarzania pod każdym zdjęciem zamiast polegać na tekście wprowadzającym, aby je nosić.

Rekord dobrej ramki i badanie crescent- and-stars są połączone oddzielnie poniżej. Doradzanie im kolejno sprawia, że najciekawsze porównanie możliwe nawet dla czytelnika z dala od Nagoi. Otwórz zarówno rekordy, jak i porównaj dokładne nazwy obiektów instytucji przed przeglądaniem obrazów. Jeden z nich jest znany w drewnie, a drugi to kombinacja niebieska. Żadna z nich nie zaczyna się od dramatycznej anegdoty o życiu nauczyciela. Ten porządek uwagi jest usługą dla anonimowych ludzi, których praca umożliwiła oba opisy.

Patrząc ponownie na niepodpisanego jelca

Można poćwiczyć w galerii. Najpierw spójrz na jelca z odległości, w której przedmiot jego otwarcia staje się czytelny. Nagraj ten temat w kilku słowach. Więc spójrz na to, co podpisy mówią o stwórcy czy szkole. Na koniec zbadaj związek między obręczą a centralnym wzornictwem. W przypadku materiału Yagyū, pierwsza obserwacja często wydaje się być o wiele bardziej jednoznaczna niż druga. Ta różnica jest użyteczna sama w sobie. Przypomina nam, jak efektywnie obraz przetrwa tam, gdzie osobiste imię kowala mogło zniknąć.

Powód, aby umieścić Shinkage- ryù w historii żeliwnych armatury jest ostatecznie dość konkretne. Grupa nauczycieli i patronów w Owari miała powody, by pamiętać o konkretnych projektach. Makers dał tym projektom trwałą formę. Ich potomkowie lub następcy nadal z nich korzystali, a biblioteki, muzea i specjaliści oceniający zachowywali różne relacje z tego, co mieli na myśli. W Nagoi nadal pojawia się studnia, gdzie widz rozpoznaje cztery przejeżdżające tyły. Na straży społeczeństwa półksiężyc wciąż zamienia kilka przestrzeni na metalowej płycie w nocne niebo. Każdy obraz przetrwa, ponieważ metalarze zrozumieli, co można bezpiecznie zostawić w oku osoby, której nigdy nie poznają.

Często zadawane pytania

Co to jest Yagyu tsuba?

To jest tsuba, które łączy się z tradycją wzornic Owari, związana z rodem Yagyu. Podobne wzornictwo również przetrwało w późniejszych interpretacjach.

Czy Renyasai osobiście podrobił jelców?

Konto muzeum Nagoya odróżnia projekty związane z Renyasai od niepodpisanej pracy stróżów.

Co znaczy Sukashi w opisie muzeum?

Odnosi się to do otworów. Światło przechodzi przez płytkę, co czyni kształt otworów częścią projektu.

Co przedstawia ochroniarz Nagoya?

Jego konstrukcja geometryczna przywołuje tyły ułożone wokół otworu studni. Muzeum rejestruje wczesną osłonę żelaza Edo o średnicy 7,5-7,8 cm.

Czy Owari Yagyu i Edo Yagyu są wymienne?

Byli pokrewnymi oddziałami z różnymi patronami. Oddział Owari służył w domu Tokugawa w Owari, podczas gdy oddział Edo nauczał w shogunal gospodarstwa domowego.

Czy późniejszy tsuba może legalnie posiadać wzornictwo inspirowane Yagyu?

Tak. Można przekazać i powtórzyć motyw. Data, przypisanie wykonawcy oraz pochodzenie wzoru to oddzielne pytania katalogowe.

Filmy i wykłady

kyuhakuchannel — Prezentacja wystawy specjalnej „Najważniejszy spadkobierca: Skarby rodu Tokugawa z okresu Edo”

Gifu Prefecture – Wakワク Navi #5 – Specjalna wystawa w Muzeum Powiata Gifu „Miecze Szimo – związane z rodem Tokugawa”.

Rejestry zbiórki i dalsze czytanie

Powiązane artykuły