Gdzie etykieta muzeum zmienia materiały
Długi miecz w Muzeum Sztuki Walters wygląda, na pierwszy rzut oka, jakby miał bambusowy scabbard. Zapis kolekcji opisuje brązowy lakier w imitacji bambusa. Zidentyfikowano złoty kołnierz i smoczą ozdobę w srebrze. Trzy różne pytania pojawiają się w odległości kilku cali od tego samego obiektu. Co reprezentuje powierzchnia? Jakiego materiału użył producent? Gdzie dokładnie znajduje się ten materiał? Usta japońskiego scabbarda, koiguchi, są szczególnie dobrym miejscem, aby zapytać wszystkie trzy. Barwa, substancja i funkcja mogą być trudne do odróżnienia dokładnie w punkcie, w którym spotykają się różne rzemiosła.

Saya to scabbard. Koiguchi jest jego usta, nazwa tradycyjnie rozumiana przez obraz karpia usta. Habaki to metalowy kołnierz u podstawy ostrza. Kiedy ostrze siedzi w jego scabbard, kołnierz wchodzi w kontakt z ustami. Znany opis dopasowania klina odnosi się do tego związku siedzeń. Jest to opis cechy zespołu. Nie jest to pomiar, gwarancja obecnego stanu, ani twierdzenie, że każda historyczna buzia zawiera tę samą wkładkę. Różnica między tymi oświadczeniami przebiega przez prawie wszystkie rekordy muzealne na ten temat.
Granica podzielona przez dwa rzemiosła
Spójrz na widok z boku na przedmiot z osłoną, a koiguchi może wydawać się czymś więcej niż linią. W rzeczywistości linia należy do otworu z zewnętrzną powierzchnią, wnętrzem i obręczą. Artysta lakieru, stolarz i metalowiec mają powody, by zajmować się różnymi aspektami tego otwarcia. Osoba badająca obiekt wiele pokoleń później może mieć dostęp do tylko jednego widoku. Fotografie na zewnątrz mogą pokazywać wąską ciemną pasmo i czystą granicę w lakierze. Nie może nam powiedzieć, jak duża część ukrytej powierzchni nawiązuje obecnie kontakt z kołnierzem.
Samo słowo „obruč” może powodować zamieszanie w języku angielskim. Katalog może używać słowa „obruč” zarówno dla metalowej paska przy ostrzu, znanego jako „fuchi”, jak i dla „habaki” u podstawy klingi. Dodatkowo, wzmocnienie wokół otworu obicia może również być nazywane „obruč” w bardziej szczegółowym opisie. Jeśli rysunek bez nazwania części, przedstawia trzy sąsiednie kształty, to samo angielskie słowo może przenosić się w umyśle czytelnika – od drewna, przez ostrze, do klingi. Dobre podpisy pod obrazkami podają japońskie określenie oraz element, który modyfikuje. W ten sposób, opis pozostaje użyteczny, nawet jeśli obraz zostanie przycięty.
Dalsze rozróżnienie dotyczy koiguchi i kojiri. Drugi termin wyznacza przeciwny koniec scabbardu. Oba końce mogą mieć wykończenie kontrastujące z głównym rozciągaczem lakieru, a oba mogą pojawić się w katalogu jako oddzielne cechy dekoracyjne. Na odizolowanej fotografii bez poczucia skali lub orientacji błyszczący ciemny koniec jest niejednoznaczny. Ogólny widok przywraca pozycję, która nadaje mu nazwę. Jest to jeden z powodów, dla których zdjęcie nabywcze całego montażu może być cenniejsze do identyfikacji niż o wiele piękniejszy widok na samą powierzchnię.
Gdzie horny byk wodny mają swoje miejsce w rozliczeniach
Koźla rogi są tradycyjnie używane do wzmacniania otworów w japońskich pochwach. Róg może przybrać gładką powierzchnię i prezentować inny materiał na obrzeżach niż drewno pod lakierem. W gotowej obudowie, ten subtelny kontrast można celowo ukryć. Polerowany ciemny pasek może tak dobrze współgrać z czarnym lakierem, że granica jest widoczna jedynie jako niewielka zmiana odbicia. Termin „koiguchi” odnosi się jednak do samego otwarcia. Można bez problemu rozmawiać o „koiguchi” prostego, drewnianego uchytu, bez konieczności identyfikowania oddzielnego elementu z rogu na danym egzemplarzu.
Horn jest szczególnie podatny na zbyt pewną siebie identyfikację na zdjęciach. Kanadyjski Instytut Ochrony Odróżnia róg od kości, poroża i kości słoniowej. Horn należy do rodziny materiałów rogowatych, podczas gdy poroża jest formą kości. Różnice te dotyczą sposobu, w jaki materiały rosną i zachowują się, w tym sposobu, w jaki obiekt może reagować na swoje środowisko. Nie można ich osiedlić poprzez umieszczenie kilku polerowanych, czarnych powierzchni obok siebie na ekranie. Ciemny lakier może pokrywać drewno. Horn może mieć przeźroczyste obszary. Silne światło na obu może wytwarzać wąskie, blade odbicie, że skompresowany obraz sprawia, że wygląda jak oddzielna warstwa.
Rozróżnienie między bykiem i wodnym bykiem jest kolejnym krokiem. Identyfikacja rogu w muzeum stanowi potwierdzającą informację, nawet jeśli gatunek pozostaje nieokreślony. Zastąpienie jego precyzyjnego, ogólnego określenia znanym, konkretnym gatunkiem, sugerowałoby, że eksponat może nie zawierać istotnych informacji. Czasami zapis w warsztacie identyfikuje materiał pod jego tradycyjnym nazewnictwem. Inne razy konserwator analizuje dostępny, uszkodzony fragment. A katalog czasami nie podaje powodu wyboru konkretnego terminu. Dokładne opisy mogą zachować wszystkie te różne poziomy informacji, bez przypisywania jednej rzeczy, aby reprezentowała całą historię rzemiosła.
Co tak naprawdę obroża wspiera
Japanese Sword Museum 's terminology for mountainments differences the sheath and its ourtuits, and its recovery of conservation identifies the setting of the habaki at the mouth. Fizyczną zasadą jest lokalny kontakt pomiędzy pojedynczym kołnierzem a odpowiadającą mu częścią scabbarda. To wyjaśnia, dlaczego kołnierz można omawiać w sposób znaczący nawet wtedy, gdy widok na ostrze nie daje żadnych informacji o wnętrzu w dół pochwy. Wyjaśnia również, dlaczego zmiany stanu stosunkowo małego obszaru mogą mieć znaczenie dla stanu zespołu. Sama udekorowana powierzchnia opowiada tylko część tej historii.
Znane twierdzenia mówią, że japoński miecz może być wywrócony do góry nogami i pozostanie w pochwie. W opisie każdego zachowanego zabytkowego montażu roszczenie nie ma wartości dowodowej. Stan drewna, poprzednie naprawy, tożsamość kołnierzyka teraz związane z ostrzem, i środki wsparcia na fotografii mogą być wszystkie nieznane. Wystawa muzealna z otwarciem wycelowanym w dół jest dowodem ugody kuratorskiej. Niewidzialne wsparcie może nieść ciężar niezależnie od antycznych komponentów. Opublikowane zdjęcie nie dostarcza więc ani pomiaru retencji, ani powodu do odwrócenia obiektu historycznego.

Przykład Auckland przedstawiony tutaj pokazuje wartość ograniczonego języka materialnego. Jego opis nazywa habaki bronze- kolor. To mówi czytelnikowi, co ktoś zaobserwował, pozostawiając otwartą kwestię kompozycji. Wpis Walters do imitacji bambusa używa innego rodzaju języka, gdy identyfikuje złoto na poszczególnych częściach. Dokumentacja ta nie musi być wprowadzana w sztuczne porozumienie. Jeden nazywa kolor, a drugi materiał. Redaktor łączący je w galerię porównawczą powinien oprzeć się pozornie nieszkodliwej wygodzie skrócenia obu napisów do tego samego słowa, metalu lub promowania pierwszej obserwacji do identyfikacji brązu.
Drewno magnolii pod powierzchnią
Japońskie Muzeum Miecza wyjaśnia, że honoki, japońska magnolia, stały się powszechnym materiałem dla scardów. W opinii publicznej wymieniono również wcześniejsze zastosowania materiałów, w tym skóry i bambusa. Ten historyczny zakres warto pamiętam, kiedy katalog wykorzystuję ogólny słowo drewno. Honoki jest ważny dla tradycji rzemiosła, ale stwierdzenie o zwyczajowym materiale nie jest botaniczną identyfikacją każdego ocalałego przykładu. Scabbard Walters ilustruje punkt z niezwykłą klarownością. Stwórca chciał, by widzialna powierzchnia przykuła uwagę bambusa. Zamiar ten należy do historii projektowania, czy drewno leżące u jego podstaw zostało zidentyfikowane dla gatunków.
Prosty sposób mocowania zmienia to, co widzi odbiorca. Bez skomplikowanego, ozdobnego lakierowania, które przyciąga uwagę, stają się widoczne kontury drewna oraz relacje między poszczególnymi elementami. Nawet delikatne wytłuszczenie na zewnątrz może przekształcić pozornie skromną powierzchnię w dokument. Może służyć do identyfikacji noża, zachowania autorstwa, lub rejestrowania późniejszej opinii. Takie pisanie ma swoje własne datowanie. Zatem, nawet prosty, podpisany lub uzupełniony pokrowiec może stanowić cenną informację na temat historii noża, nawet jeśli pokrowiec został wykonany znacznie później niż sam nóż. Relacja na otworze stanowi jedynie część tej szerszej zależności.

Drewno magnolowe użyte do wykonania tych konstrukcji jest materiałem organicznym. Wymieniał się z otoczeniem, a jego wymiary mogą się zmieniać. Lakier, rogi, metal i tkanina reagują na różne sposoby. Dla konserwatora, najbardziej interesującym aspektem złożonego obiektu często jest granica, w której wymagania dwóch materiałów się spotykają. Powierzchnia, która wydaje się sucha, mówi niewiele o historii ukrytego połączenia. Widoczna zmiana w tym połączeniu może wynikać z ruchu w jednym z materiałów, wcześniejszej interwencji, lub zmiany sposobu, w jaki obiekt jest podtrzymywany. Pojedyncza fotografia zrobiona dzisiaj nie jest w stanie odtworzyć tych historii.
Precyzja bez wymyślonej liczby
Słowa takie jak dopasowanie, zbliżenie i precyzja mają zwykłe znaczenia opisowe i bardziej rygorystyczne znaczenie w inżynierii. W warsztacie rysunek tolerancja jest dopuszczalny zakres względem określonego wymiaru. Muzeum może opublikować długość zamontowanego miecza do najbliższej dziesiątej części centymetra bez publikowania takiej specyfikacji jego scard usta. Liczby te opisują obiekt w różnych skalach i do różnych celów. Całkowita długość pomaga rejestrowi zidentyfikować pracę, planować przechowywanie lub odróżnić go od powiązanego kawałka. Nie dostarcza ono historycznej tolerancji konstrukcyjnej dla ukrytej części.
Krótki miecz Metropolitan Museum z napisem Tsunahiro stanowi pouczający przykład. Wpis rozróżnia długość całej pracy, długość ostrza oraz długość krawędzi cięcia. Wykaz materiałów zawiera rogi wśród kilku innych substancji. Jego tekst datuje czarne lakierowane szablony związane z parą do późniejszego wieku niż ostrza. Są to przydatne, dość konkretne obserwacje. Czytanie ich razem pozwala na historię późniejszych mocowań do starszych prac. Czytanie ich tak, jakby określili punkt styczności między konkretnym kawałkiem rogu a konkretną powierzchnią metalową wymagałoby wprowadzenia czegoś, czego nigdy nie podjął.
Dokładność w historycznym wykonaniu można dostrzec w sposobie, w jaki poszczególne elementy były rozumiane jako określona całość. Ważność danego elementu, np. kołnierza, wynika z jego związku z jednym ostrzem i jednym mocowaniem. Decyzja rejestratora dotycząca przypisywania powiązanych liter komponentów do elementów pod jednym numerem aktów, pozwala zachować dowody, które mogłyby zostać utracone, gdyby podobnie wyglądające elementy były przechowywane oddzielnie. Dokumentacja stanu może wskazać zmianę, która już istniała przy przybyciu, zamiast sugerować, że wystąpiła podczas wystawy. Te aspekty precyzji dotyczą obserwacji i ciągłości. Są one nadal istotne, nawet jeśli nie zachowały się oryginalne rysunki techniczne ani specyfikacje wymiarowe.
Lakier, imitacja i kierunek światła
Drugi montaż Walters pokazany poniżej ma czarny lakier scabbard z wzornictwem kwiatu wiśni. Muzeum opisuje kontrastowe wykończenia powierzchni. Różnica ta może stać się dramatyczna jako przesunięcie źródła światła, nawet na obiekcie, którego ogólny kolor zmienia się bardzo niewiele z jednego obszaru na drugi. Fotografie zrobione bezpośrednio przed powierzchnią mogą ukryć wzór, który pojawia się pod kątem. Odwrotnie silne odbicie może sprawić, że powierzchnia będzie wyglądać tak, jakby zawierała oddzielny kawałek. Konto katalogowe lakieru jest niezależnym sposobem sprawdzenia, co wydaje się być materialną granicą na ekranie.

Ten przykład i imitacja- bambusowy scabbard sprawiają, że szczególnie skuteczne towarzyszy. Jedna praca wymaga lakieru do wywołania struktury innej rośliny. Drugi wykorzystuje kontrast wewnątrz ciemnej powierzchni. Oba pokazują, dlaczego lista materiałów i opis wizualny powinny być trzymane razem. Na wyciętym detalu, rowek w dekoracyjnej reprezentacji bambusa może odczytywać jako koniec elementu strukturalnego. Wyizolowana jasna linia w czarnym wykończeniu może wydawać się oznaczać krawędź zespołu. Powrót do całego obiektu i do opisu pisemnego przed podjęciem decyzji, która powierzchnia szczegółowości rzeczywiście reprezentuje.
Kopiowanie może również zmieniać postrzeganą skalę. Szczegółowe obejrzenie wąskiej wstążki wydrukowanej na szerokość strony, sprawia, że ta wstążka wydaje się być dużym, samodzielnym elementem. W szerszym ujęciu, ten sam element może zniknąć w wizualnym rytmie obsady, osłony i piersi. Żaden z tych widoków nie jest w każdym aspekcie idealny. Jeden zachowuje lokalne informacje, a drugi – relacje. Przydatny online'owy katalog muzeum pozwala czytelnikowi na płynne przechodzenie pomiędzy tymi dwoma widokami, przy jednoczesnym zachowaniu numeru przedmiotu i nazwy części. Osoba badająca otwieranie piersi szczerbcza potrzebuje dokładnie takiej możliwości przechodzenia pomiędzy szczegółem a całościowym widokiem.
Ile można się nauczyć, nie zakłócając obiektu?
Rozważcie pytania, na które kustosz może odpowiedzieć z dokumentów przed rozpoczęciem jakiegokolwiek badania fizycznego. Kiedy został przyjęty montaż? Czy ostrze, kołnierz, pochwa, schowek i starsze zdjęcia dotarły razem? Czy poprzednia wystawa pokazuje inną powierzchnię z tym samym ostrzem? Czy wcześniejszy zapis zlokalizował naprawę ust, czy tylko zauważył, że pochwa została kiedyś odrestaurowana? Odpowiedzi odróżniają udokumentowaną zmianę od różnicy pomiędzy wyborem dwóch fotografów. Mogą również ujawnić, że to, co początkowo wydawało się oryginalną kombinacją ma bardziej skomplikowane i historycznie interesujące powiązanie.
Gdy przeprowadza się bezpośrednie badanie przez wykwalifikowanego konserwatora, kieruje się nim stan i wartość danego obiektu. Na pytanie o wygląd historyczny można by odpowiedzieć porównując starsze fotografie. Na pytanie o obecną stabilność można by odpowiedzieć analizując istniejącą górę i jej wsparcie. Oświadczenie o gatunkach może pozostać otwarte, jeżeli niezbędne dowody są niedostępne. Nie ma żadnej korzyści naukowej w przekształcaniu estetycznej ciekawości w fizyczny proces stulecia-starego zgromadzenia. Dokładny raport może zakończyć się bardziej precyzyjnym słownictwem i tą samą szczerą niepewnością co do powierzchni wewnętrznej, która nigdy nie została udokumentowana.
Zapisywanie rekordu dla następnej przeglądarki
Wyobraźcie sobie podpisy dla przyszłej wystawy łączącej te prace. Mogłaby ona rozpocząć się od nazewnictwa otworu, zidentyfikowania habaki jako oddzielnego metalowego elementu, opisania widocznego wykończenia osłony i nadania identyfikacji materiału tylko na poziomie wspieranym przez katalog. Drugie zdanie może wyjaśnić, dlaczego wcześniejsze ostrze jest teraz związane z późniejszym zewnątrz. Wynik byłby czytelny dla kogoś napotykającego na japońską terminologię po raz pierwszy i użyteczny dla kogoś porównującego kilka kolekcji. Co najważniejsze, czytelnik może powrócić do konkretnego numeru obiektu i przetestować każdą część opisu na podstawie dostępnych dowodów.
Ostatecznym szczegółem do zachowania w podpisie jest pochodzenie samej fotografii. Numer przystąpienia identyfikuje obiekt, podczas gdy kredyt fotograficzny określa jego szczególny pogląd. Jeden obiekt może mieć kilka oddzielnie datowane fotografie wykonane w różnych warunkach światła, z różnych części widoczne. Jeśli pytanie dotyczy zmiany ciemnej krawędzi scabbarda, daty tych poglądów liczą się bardziej niż data, w której strona internetowa została ostatnio zmieniona. Bez tych informacji, nowy obraz starego druku fotograficznego można łatwo pomylić z nowym egzaminem. Nagrywanie rozróżnienie kosztuje niewiele i sprawia, że przyszłe porównanie znacznie bardziej wiarygodne.
Koiguchi jest niezwykle dobrym wprowadzeniem do historii japońskich scards, ponieważ jest zarówno wizualnie skromne i fizycznie następcze. Wprowadza słownictwo drewna, rogu, lakieru i metalu w jedną małą przestrzeń. Łączy to również pracę ludzi, którzy dokonali montażu, tych, którzy go przechowywali lub zastąpili, i tych, którzy teraz opisują i konserwują. Najbardziej przekonujący dowód rzemiosła znajduje się w tych konkretnych obiektach i relacjach. Złoty kołnierz na jednym montażu, bronze- kolorowa powierzchnia na innym, i wpisana drewniana osłona każdy mówi nam więcej niż uniwersalna obietnica o tym, jak każdy historyczny miecz powinien pasować.
Często zadawane pytania
Co to jest koiguchi na japońskim scabbard?
Koiguchi nazywa otwarcie sayi. Opisuje lokalizację i może stosować, czy usta jest gładkie drewno lub posiada oddzielne wzmocnienie.
Co robią habaki przy ustach scabbarda?
Metalowy pierścień przyleguje do otworu i pomaga utrzymać ostrze. Działanie to jest specyficzne dla tych dwóch elementów.
Czy czarna pochwa z rogu bydła?
Sam kolor nie może ustalić materiału lub gatunku. Muzeum może rejestrować róg bez identyfikacji zwierzęcia lub przypisywania go konkretnemu składnikowi.
Dlaczego honoki pojawia się w zapisach związanych ze scabbardami?
Honoki to japoński magnolia kojarzony z scabbard drewna. Wpis obiektu, który mówi, że tylko drewno nie ustanawia gatunku dla tego okazu.
Czy historyczne zdjęcie może ustalić dokładną tolerancję habaki?
Ogólne zdjęcie pokazuje odsłonięte kontury. Tolerancja numeryczna wymaga oryginalnych specyfikacji lub odpowiednio udokumentowanych pomiarów.
Czy test inwersji jest standardem muzeum?
Odwrócona grafika lub zdjęcie nie dostarczają żadnych informacji o trwałości. Historyczne przedmioty są oceniane na podstawie ich indywidualnego stanu i dokumentacji konserwacji.
Filmy i wykłady
中之島香雪美術館 — 中之島香雪美術館 企画展「館蔵 刀装具コレクション 武家の嗜好品」<2022年12月17日(土)~2023年2月26日(日)開催>
ニコニコニュース文化部 — 刀身・拵に込められた日本人の思い。春日大社国宝殿の「刀剣の美を楽しむー刀身の美・鞘の美ー」を橋本麻里さんと巡ろう【刀研機構×ニコニコ美術館】#ニコ刀 #ニコ美
Rejestry zbiórki i dalsze czytanie
- Japońskie Muzeum Miecza, terminologia montażu
- Canadian Conservation Institute, opieka i identyfikacja rogu
- Muzeum Sztuki Walters, imitacja bambusa i złotego kołnierza, 51.1218
- Muzeum Sztuki Walters, czarny lakier i kwiaty wiśni, 51.1261
- Metropolitan Museum of Art, krótki miecz i montaż, napis Tsunahiro
- Habaki i Seppa w Museum Drawer: Katalogowanie luźne wyposażenie
