In 1891 gaven twee Amerikanen het Metropolitan Museum of Art een groep Japanse objecten. De bewaard gebleven catalogusvermeldingen herhalen hun namen in dezelfde volgorde, Brayton Ives en W. T. Walters. Onder die uniforme regel bevinden zich voorwerpen met opvallend verschillende geschiedenissen. Een kort zwaard waarvan het beslag oude munten draagt, verschijnt naast een ander waarvan de ornamenten over meerdere eeuwen gedateerd kunnen worden. Een dolk met een vijftiende-eeuwse kling deelt zijn schenkers met een kling gemaakt in 1839. Een van die klingen was al eeuwenoud toen de schenking New York bereikte. De andere was jonger dan sommige mensen die de eerste tentoonstelling ervan bijgewoond zouden kunnen hebben.
Om te zien wat de schenking het museum bracht, is meer nodig dan het tellen van het woord "zwaard" in een register. Het bracht oud en vergelijkenderwijs recent werk naar dezelfde instelling. Het bewaarde vroegere metaalbewerking in latere zettingen. Het maakte de namen van twee Amerikaanse verzamelaars gemakkelijk terug te vinden, terwijl het vele eerdere eigenaren moeilijk te identificeren liet. Het meest opmerkelijk is dat de moderne catalogus ons in verschillende tempo's door deze groep laat lopen. We kunnen snel langs een reeks inventarisnummers bewegen, om vervolgens volledig tot stilstand te komen bij een schijnbaar gewone vermelding die zes verschillende uitspraken over ouderdom bevat.
Begin met een object dat u niet kunt zien
Het object dat tot dit onderzoek leidde is een dolk, inventarisnummer 91.2.37. Het museum schrijft de kling toe aan de zestiende eeuw en de montering aan de late achttiende of vroege negentiende eeuw. De materialen omvatten staal, hout, lakwerk, roggenhuid en goud. Een lezer hoeft geen decoratie, maker of eigenaar te raden om de betekenis van de vermelding te begrijpen. Een enkele catalogustitel kan drie ver uit elkaar liggende periodes bewaren: het maken van een kling, het maken van een montering en de overdracht van het samengestelde object naar een museum in New York.
Dit record legt ook een vooringenomenheid bloot die is ingebouwd in bijna elk geïllustreerd verslag van een verzameling. Sommige objecten in de groep hebben meerdere openbaar beschikbare foto's en andere hebben er geen in de hier geraadpleegde openbare collectiegegevens. De vermelding voor 91.2.37 blijft waardevol, zelfs zonder een downloadbare foto. Het vervangen door een ongetitelde afbeelding van zijn buurman zou een elegante pagina opleveren en een valse identificatie creëren. De onderstaande afbeelding behoort daarom openlijk toe aan 91.2.32, een andere dolk uit dezelfde schenking. De waarde ervan als illustratie is dat de lezer precies kan zien welk type vergelijking het ondersteunt.

De naburige dolk deelt een zestiende-eeuwse klingdatering, terwijl de montering is toegeschreven aan de negentiende eeuw. Hout, lakwerk en metaal komen terug, maar de materiaallijsten voor de twee objecten komen niet overeen. Het tweede record bevat een koper-goudlegering en messing. Er is hier geen basis om de twee samen te voegen tot een typische dolk uit 1891. In feite zou die term een slechte beschrijving zijn van beide werken. Wat er in 1891 gebeurde, was een verandering in de plaats en de omstandigheden waaronder ze konden worden bekeken, vergeleken, benoemd en uiteindelijk gereproduceerd.
Twee verzamelaars en twee steden
De W. T. Walters uit de New Yorkse vermeldingen was William Thompson Walters. Zijn naam verdient het om voluit te worden geschreven omdat zijn zoon Henry zo'n grote plaats inneemt in de geschiedenis van het verzamelen. William was actief in het bedrijfsleven van Baltimore en bouwde daar een verzameling op. In de jaren 1870 openende hij af en toe zijn huis voor bezoekers, waarbij de opbrengst van de toegang ten goede kwam aan een lokale liefdadigheidsinstelling. Naarmate de verzameling groeide, voegde hij een galerie toe, geopend in 1884. Die datums plaatsen de schenking van 1891 in een wereld waarin de grens tussen het huis van een verzamelaar en een openbare tentoonstelling al door leden van het publiek kon worden overgeschreden.
Onderzoek gepubliceerd door het Walters Art Museum voegt een nuttige geografische dimensie toe. In Londen zag de familie in 1862 Japanse en Chinese kunst op de internationale tentoonstelling. In Philadelphia verwierf William in 1876 objecten uit Japan en China, evenals uit andere regio's. Deze tentoonstellingen moedigden vergelijkingen aan tussen categorieën die nu zijn verdeeld over museumafdelingen. Ze stellen niet vast waar William en Ives de individuele werken vandaan haalden die aan New York werden geschonken. Een tentoonstelling die aantoonbaar de interesses van een verzamelaar heeft gevormd, is één soort feit. Een ontvangstbewijs dat een specifieke aankoop op de tentoonstelling identificeert, zou een ander feit zijn.
William overleed in 1894, drie jaar na de schenking aan het Metropolitan. Henry erfde zijn verzameling en bleef deze uitbreiden. Het museum in Baltimore opende als een openbare instelling in 1934, na de dood van Henry. Een moderne lezer die de naam Walters op een New Yorks etiket tegenkomt, zou zich gemakkelijk een schenking uit dat museum kunnen voorstellen. De datums maken duidelijk waarom dit anachronistisch zou zijn. De institutionele geschiedenis in Baltimore helpt ons het openbare leven van één schenker te begrijpen. Het kan het Metropolitan-credit niet vervangen, dat een gezamenlijke schenking door twee individuen vermeldt en een datum geeft binnen het leven van de vader.
Brayton Ives deelt die vermelding in de gehele steekproef. De volgorde van de namen is geen bewijs voor de verdeling van de kosten, de keuze van de objecten of de rol die ieder speelde bij de overdracht. Er zijn veel gewone historische omstandigheden waaronder twee mensen worden vermeld bij één schenking. Om de een de rol van financier en de ander die van kenner toe te schrijven, zou een brief, een eigentijdse lijst of vergelijkbaar bewijs vereist zijn. Het bij elkaar houden van beide namen waar het bewijs hen verbindt, is informatiever dan het leveren van een aantrekkelijke taakverdeling die niet op de etiketten staat vermeld.
Geld op een montering
Tot de meest leesbare objecten in de groep behoort een kort zwaard, inventarisnummer 91.2.52. De maker decoreerde het beslag met afbeeldingen van oude munten. Het Met identificeert deze als heilbrengend. De schedel heeft een geribbeld effect, en het museum verbindt de vorm van het uiteinde met eerdere ruitertradities. Deze kenmerken zorgen ervoor dat een opmerkelijk compact object meerdere soorten historische herinnering kan bevatten. Munten kijken terug naar een eerdere vorm van valuta. De vorm van een beslag roept een oudere stijl op. De zestiende-eeuwse kling draagt weer een andere geschiedenis in een negentiende-eeuwse setting.

Een daadwerkelijke munt, een afbeelding van een munt en een foto van de afbeelding zijn drie verschillende bronnen. De eerste kan worden bestudeerd op het gebied van munterij of circulatie. De tweede vraagt wat een afbeelding van oud geld aantrekkelijk maakte voor iemand die persoonlijk garnituur bestelde. De derde zorgt ervoor dat het ontwerp kan reizen naar lezers die het metaal nooit uit de eerste hand zullen zien. De schenking bewaarde de tweede hiervan. De museumfoto levert de derde. Een catalogusonderschrift dat simpelweg "munten" vermeldt, laat de lezer in het ongewisse over welke van deze dingen aanwezig is en kan een geheel onnodige zoektocht starten naar bewijs van valuta die in het object is ingebed.
Het ontwerp met oude munten laat ook zien waarom de datum van een montering op zichzelf een historisch resultaat is. Een lezer die uitsluitend gericht is op de oudere kling, zou alles eromheen een late toevoeging kunnen noemen en snel verdergaan. Voor iemand die de negentiende-eeuwse smaak bestudeert, keren de prioriteiten om. De kunstenaar en de klant die in die eeuw werkten, maakten een bewuste reeks keuzes over welke oudere vormen weer zichtbaar moesten worden. Het samengestelde object bewaart die keuzes op een schaal die geschikt is voor nauwkeurige observatie. Een institutionele verzameling die alleen klingen zou bewaren, zou veel van het bewijsmateriaal hebben verloren dat nodig is om de vraag te stellen.
Tweeënvijftig jaar en meerdere eeuwen
Eén vermelding draagt een ongebruikelijk gemakkelijke datum om te onthouden. De kling van inventarisnummer 91.2.56 is gedateerd 1839. Eenvoudige aftrekking geeft een interval van tweeënvijftig jaar vóór de schenking. De montering is globaal toegeschreven aan de negentiende eeuw. Hier behoort een precies jaar binnen een bredere chronologische categorie en beide staan los van het jaar van verwerving. Een museumbezoeker in de vroege jaren 1890 had deze kling kunnen beschouwen als het werk van een relatief recente generatie. Vanaf een afstand van veel meer dan een eeuw is het gemakkelijker te vergeten hoe dicht die datums ooit leken.

Plaats dit naast 91.2.40, de dolk met een vijftiende-eeuwse kling en negentiende-eeuwse montering. Het Met vermeldt hout en lakwerk naast zilver, goud en staal. De persoon die de latere vorm assembleerde of ontving, leefde op een heel andere historische afstand van de kling dan een tijdgenoot van het werk uit 1839. De twee objecten bereikten New York onder dezelfde vermelding, maar een kalender die alleen aan de schenking is gekoppeld, kan dit verschil niet overbrengen. Een verzameling is een krachtige manier om te vergelijken hoe het verleden aanwezig was voor verschillende mensen op verschillende momenten, inclusief een verleden dat in Japan al eeuwenoud was.
Andere gedateerde voorbeelden verruimen het beeld. Inventarisnummer 91.2.47 draagt de datum 1626 voor de kling. De Kuniyoshi-kling die gecatalogiseerd staat als 91.2.54 is gedateerd 1525. Het openbare record van de laatste onderscheidt ook namen die geassocieerd worden met het beslag en de schedel. Een volgorde die geordend is naar de datum van het staal wijkt daarom sterk af van een volgorde die geordend is naar de museumnummers. Die afwijking is zelfs van belang voor een kort tentoonstellingsetiket. Het stelt een conservator in staat om het ene vitrineblok te organiseren rond historische chronologie en het andere rond een moment van Amerikaans verzamelen, zonder te pretenderen dat de twee blokken precies hetzelfde verhaal vertellen.
Zes datums in één vermelding
Lees de catalogusdatum van 91.2.48 hardop voor en het begint te klinken als een compacte tentoonstelling. De kling is toegeschreven aan het midden of de latere veertiende eeuw. Greepornamenten zijn toegeschreven aan de late zestiende eeuw. Een kraag en een accessoire zijn geplaatst in de zeventiende; de stootplaat beslaat de late zeventiende en vroege achttiende eeuw. De samengestelde montering is geplaatst in de late negentiende eeuw. Geen van die stukken zou op zichzelf een eerlijke datum geven voor de ervaring van het zien van het geheel. De vermelding neemt de tijd om te identificeren waar elke datum bij hoort.
Wat moet een museum doen met zo'n object in een chronologische zaal? Een vitrine met de titel Veertiende Eeuw zou een bezoeker kunnen uitnodigen om de ornamenten te behandelen als materieel bewijs voor een veel eerdere periode dan hun eigen tijd. Een vitrine met de titel Negentiende Eeuw zou de betekenis van het oudste deel kunnen verbergen. Een elegante oplossing zou zijn om het samenvoegen van periodes tentoon te stellen als het onderwerp van de vitrine. Een tekening die gekoppeld is aan de datums zou eeuwen zichtbaar kunnen maken in de ruimte. Dit is een voorstel voor het interpreteren van de bewaard gebleven documentatie. Het is geen reconstructie van een opstelling waarvan bekend is dat deze in 1891 is geïnstalleerd.
Voor een onderzoeker is er nog een consequentie. Een zoekopdracht in de database naar de late zestiende eeuw zou dit werk terecht kunnen vinden omdat een paar kleine ornamenten daartoe behoort. Een andere zoekopdracht naar negentiende-eeuwse monteringen zou precies hetzelfde inventarisnummer kunnen vinden. Het tellen van zoekresultaten zonder te registreren met welk onderdeel er een overeenkomst was, zou een enkele samenstelling dubbel kunnen tellen of onder de verkeerde eeuw kunnen classificeren. Het proza-datumveld van het museum bevat voldoende details om beide problemen te voorkomen, mits de lezer het niet afvlakt tot een enkel getal alvorens te vragen wat de gegevens zouden moeten meten.

Wie betrad de latere geschiedenis van de galerie?
De retrospectieve tentoonstelling Discovering Japanese Art van het museum beschreef een verzameling die begon met een relatief kleine en gevarieerde groep decoratieve objecten en werd getransformeerd door opeenvolgende verzamelaars en conservatoren. Bashford Dean neemt een belangrijke plaats in in dat verslag over wapens en harnassen. Zijn werk in Japan, zijn tentoonstellingen en zijn publicaties hielpen vorm te geven aan wat latere bezoekers konden zien en lezen. De vermeldingen van Ives en Walters geven die brede geschiedenis een waardevolle eerdere laag. Een bezoeker kan de bewaard gebleven schenking tegenkomen in een opstelling die gevormd is door wetenschap die zich pas ontwikkelde nadat de objecten de instelling bereikten.
Die volgorde is vertrouwd in musea en gemakkelijk om te keren in een kort verslag. Een conservator wiens onderzoek een onderwerp voor het eerst breed leesbaar maakte, kan zo prominent worden dat de eerdere komst van objecten slechts een voorspel tot de carrière van de conservator lijkt. Records zoals 91.2.37 maken een ander accent mogelijk. Twee schenkers verzorgden de overdracht; eigentijdse Japanse makers hadden via hun monteringen al lagen van interpretatie toegevoegd; latere conservatoren brachten verdere onderscheiden aan tussen de bewaard gebleven onderdelen. Vandaag de dag bepalen een fotograaf en een catalogusmedewerker de voorwaarden waarop een lezer op afstand hetzelfde werk tegenkomt. Elk behoort tot een ander deel van de openbare geschiedenis ervan.
Nog een naam is opvallend door afwezigheid. Deze credits identificeren niet elke Japanse eigenaar die de objecten vóór 1891 heeft gewaardeerd en bewaard. Het zwijgen kan niet eenvoudig worden hersteld door een waarschijnlijke Amerikaanse aankooplocatie te identificeren of de stad te noemen waarin een gedocumenteerde maker werkte. Herkomst, productie, eigendom en verwerving vereisen elk hun eigen bewijs. Een onderzoekspolitiek die een ruimte openlaat voor een voormalige eigenaar, zal een toekomstige ontdekking sneller herkennen dan een vloeiend verhaal dat aan elke ontbrekende gebeurtenis een aannemelijke deelnemer toeschrijft.
Keer ten slotte terug naar de dolk zonder een direct beschikbare foto. De regel met schenkers is kort, de datumregel precies over de grenzen van de precisie, en de niet-geïllustreerde vermelding is vergelijkbaar gemakkelijk over het hoofd te zien. Toch leidt het naar een galerie in Baltimore, een internationale tentoonstelling in Philadelphia, een groep oude munten in miniatuur en een kort zwaard waarvan de afzonderlijke elementen een groot deel van de Japanse geschiedenis beslaan. Dat is wat een gezamenlijke museumschenking aan een stad kan brengen. Het geeft latere lezers de kans om relaties tussen objecten te vinden zonder hen te dwingen een enkele datum, een enkele eerdere eigenaar of een enkele reden van overleving te delen.
Een kleine tentoonstelling die op papier gemaakt zou kunnen worden
Er is een verhelderende manier om deze objecten te rangschikken zonder ze te verplaatsen. Zet op een vel papier elk inventarisnummer in de volgorde waarin het in de museumcatalogus verschijnt, en schrijf de vroegste datum en de datum van het nieuwste onderdeel erbij. Sommige regels op deze denkbeeldige kaart zouden relatief kort zijn. De kling gedateerd 1839 en de negentiende-eeuwse montering zouden ongeveer dezelfde buurt bezetten. De regel voor het korte zwaard met de vroege kling en meerdere generaties ornamenten zou zich uitstrekken over een groot deel van de pagina. Het uniforme schenkerskrediet zou als een marge langs het papier lopen. Wat er aan het begin uitzag als een enkele groep, zou voor elke vermelding een karakteristiek historisch profiel krijgen.
Dezelfde kaart zou een geheel andere tentoonstelling over zekerheid kunnen ondersteunen. Een gedateerde kling biedt één soort anker. Een bredere toeschrijving zoals zestiende eeuw geeft een ander. Inventarisnummer 91.2.31 gaat nog een stap verder: het museum behandelt de veertiende-eeuwse datum van de kling als een mogelijkheid. Een bijschrift bij een afbeelding met alleen ruimte voor een datum zou die nuancering stilzwijgend kunnen verliezen. Op papier zou het gemakkelijk zijn om het overeenkomstige deel van de lijn in potlood te tekenen of een paar haakjes te gebruiken. Historische onzekerheid heeft een vorm wanneer een ontwerper het toestaat er een te hebben. Het resultaat geeft lezers meer informatie dan een reeks even stellige eeuwen-etiketten.
Een derde rangschikking zou beginnen met de onderdelen die het minst waarschijnlijk een paginagrote foto krijgen. Eén opstelling zou de kraag, ornamenten en accessoire kunnen verzamelen die gecatalogiseerd zijn binnen 91.2.48. Een andere zou het beslag met oude munten in vergelijking kunnen brengen met afbeeldingen van geld elders in het museum, waarbij expliciet wordt gemaakt dat de munten in dit werk afbeeldingen zijn. Een derde zou de naam van de schenker constant kunnen houden terwijl de plaats en periode van elk geïllustreerd onderdeel verandert. Alle drie zouden legitieme manieren bieden om de verzameling tentoon te stellen, en elk zou een andere set makers en kijkers opnieuw in de belangstelling brengen.
Dit is waar de bescheiden niet-geïllustreerde vermeldingen een aantal van hun beste historische werk doen. Ze voorkomen dat de verzameling uitsluitend wordt gedefinieerd door de objecten die goed reproduceren op een klein scherm. Ze geven een lezer ook een manier om een schijnbaar patroon in geïllustreerde stukken te testen. Als alle afbeeldingen op een pagina een donkere schedel of een gedateerde kling tonen, kan men naar naburige vermeldingen kijken voordat men die keuze toeschrijft aan de twee schenkers. Soms vertelt de selectie ons iets over negentiende-eeuws verzamelen. Soms vertelt het ons welke foto's klaar waren voor publicatie. Het bewaard gebleven register biedt een middel om te vragen welke verklaring past.
Vragen over de New Yorkse schenking
Wie zijn de twee schenkers die worden genoemd in de schenking van 1891?
Het Met vermeldt Brayton Ives en W. T. Walters. De laatste was William Thompson Walters, de verzamelaar uit Baltimore en vader van Henry Walters. Henry erfde later de verzameling van zijn vader. Zijn latere rol in Baltimore mag niet worden vervangen door de naam van William in het New Yorkse schenkingsrecord.
Wat omvatte de schenking behalve dolken?
Ditzelfde credit verschijnt op korte zwaarden en langere zwaarden met hun monteringen. Eén kort zwaard draagt ontwerpen met oude munten en een ander heeft datums voor zes verschillende onderdelen of groepen onderdelen. De gedateerde kling uit 1839 is een ander voorbeeld. Deze records documenteren variatie zonder een volledige inventaris te vormen.
Welk nummer identificeert de zestiende-eeuwse dolk die hier behandeld wordt?
Het Met-inventarisnummer is 91.2.37 en het digitale record-ID van het museum is 21874. De kling is toegeschreven aan de zestiende eeuw en de montering aan de late achttiende of vroege negentiende eeuw. Gebruik het inventarisnummer bij het vergelijken van catalogi en behoud het digitale ID wanneer u rechtstreeks naar de online beschrijving linkt.
Kan elke datum in één inventarisnummer worden teruggebracht tot een enkele eeuw?
Als u dat doet, gooit u waardevol bewijsmateriaal weg. Voor 91.2.48 beslaan de datums die zijn gekoppeld aan de kling, greepornamenten, kraag, accessoire, stootplaat en latere montering meerdere eeuwen. Een chronologisch verslag kan elk onderdeel op zijn beurt volgen, terwijl het enkele inventarisnummer waaronder de compositie het museum binnenkwam, behouden blijft.
Is de schenking naar New York gereisd vanuit het Walters Art Museum?
De New Yorkse schenking dateert uit 1891. William leefde toen nog; de instelling in Baltimore opende in 1934 als openbaar museum. De geschiedenis ervan biedt een context voor de schenker, maar de gezamenlijke schenking moet worden geciteerd uit het New Yorkse credit en niet worden behandeld als een twintigste-eeuwse overdracht tussen musea.
Is een ontbrekende online afbeelding het bewijs van een verloren gegaan object?
Een catalogusvermelding kan een werk beschrijven zonder een downloadbare foto te leveren. Een naburig inventarisnummer met een afbeelding kan worden gebruikt voor een duidelijk geïdentificeerde vergelijking. Het vaststellen van het verlies, de afstoting of de fysieke verblijfplaats van een object vereist meer bewijs dan de aanwezigheid of afwezigheid van een online foto.
Museumfilms
The Met — Het Japanse zwaard en de Japanse esthetiek
The British Museum — Hoe het samoeraizwaard in 1000 jaar is geëvolueerd | Curator's Corner S10 Ep11
Collectierecords en verder lezen
- Dolk 91.2.37
- Dolk 91.2.32
- Dolk 91.2.40
- Munten op het beslag van 91.2.52
- Gedateerd 1839, 91.2.56
- Zes onderdeeldatums, 91.2.48
- Gedateerd 1626, 91.2.47
- Kuniyoshi-inventarisnummer, 91.2.54
- The Walters Art Museum, geschiedenis van de oprichters
- Journal of the Walters Art Museum, deel 59
- Japanse kunst ontdekken: Amerikaanse verzamelaars en The Met
- Dolk met een voorbehoud bij de datering, 91.2.31
- De Gotō-familie door de generaties heen: Een Tokugawa daishō als archief
