Najbardziej osobliwą cechą wczesnej fotografii Sali Uzbrojenia w Metropolitan Museum może być powierzchnia podłogi przydzielona przeszklonej gablocie z przodu. Rozciąga się ona w poprzek pierwszego planu niczym niski stół. Poza nią poszczególne obiekty lśnią w wysokich, ciemnych wnękach przy ścianie. Zwiedzający stojący w miejscu, w którym stał fotograf, nie mógłby odczytać podpisu po drugiej stronie sali. Czytelnik stojący w miejscu, w którym my stoimy, może powiększyć obraz, ale nie może przejść obok gabloty. Ta niewielka różnica w tym, na co pozwala się ciałom, otwiera historię tego, jak postrzegano muzeum i co przetrwało, gdy galeria została zdemontowana.
Fotografia pochodzi ze szklanego negatywu z kolekcji Detroit Publishing Company w Bibliotece Kongresu. Katalog datuje ją na około 1907 rok i przypisuje jej cyfrowy identyfikator kończący się na 4a22226. Jej tytuł określa salę w Nowym Jorku. Jej rekord znajduje się w Waszyngtonie. Uzbrojenie ma własne historie w Met, podczas gdy negatyw fotograficzny ma osobne życie w innej instytucji. Obraz online łączy te dwie historie z taką łatwością, że łatwo przeoczyć ich rozdzielenie. Istnieje tu również trzecia historia: kolejne przeprojektowania, które sprawiły, że późniejszy zwiedzający nie mógłby zobaczyć dokładnie tej sali bez fotografii.

Niska gablota i wysoka ściana
Zacznij od pierwszego planu, zamiast szukać słynnego obiektu. Niski ekspozytor zachęca stojącego zwiedzającego do spojrzenia w dół. Gabloty ścienne wymagają od zwiedzającego uniesienia wzroku. Ponad obiektami dekoracja architektoniczna ciągnie się przez całą salę. Te trzy pasy wymagają różnych kątów uwagi. Inwentarz kuratorski zorganizowany według typów obiektów miałby niewiele powodów, by odnotować którykolwiek z nich. Fotografia zrobiona z dalekiego kąta mogłaby ułożyć te same pasy inaczej. To, co negatyw z Detroit zachowuje szczególnie dobrze, to relacja między wysokościami wraz z fragmentem otwartej podłogi niezbędnym do przejścia od jednego rodzaju patrzenia do drugiego.
Samo muzeum opublikowało wyjątkowo dobry opis zmian we wczesnej ekspozycji broni. W swoim opracowaniu kolekcji Duc de Dino w Metropolitan Museum Journal Stuart W. Pyhrr omawia fotografię instalacji z 1907 roku oraz inną aranżację wykonaną przez Bashforda Deana w 1909 roku. Lustrzane gabloty, gęsto zestawione hełmy i broń zaaranżowana nad nimi pojawiają się w opisie wcześniejszej galerii. Późniejsza fotografia przyznaje postaci na koniu wyrazistą pozycję. Zamiast utożsamiać każdy ciemny kształt z negatywu z Detroit z jednym z numerowanych obiektów w czasopiśmie, warto zestawić ze sobą te dwie publikacje. Czasopismo dostarcza informacji o kolekcji. Druga fotografia niezależnie zachowuje wygląd sali.
Nawet oczywiste odbicie powinno dać czytelnikowi do myślenia. Lustrzane tło może pozwolić osobie w sali zobaczyć drugą stronę eksponatu. Dla późniejszego czytelnika pracującego na podstawie pojedynczej fotografii to samo ułatwienie może sprawić, że gablota wydaje się gęściej wypełniona niż w rzeczywistości. Liczenie każdej lśniącej sylwetki w próbie odtworzenia inwentarza jest niebezpiecznym sposobem postępowania. Jednak sylwetka nie musi być odrzucana jako dowód. Pokazuje coś z doświadczenia obfitości, z którym zetknął się zwiedzający. Fotografia może być doskonałym świadkiem efektu instalacji, nawet tam, gdzie jest zawodnym źródłem wiedzy o jej arytmetyce.
Po drugiej stronie klatki schodowej
Druga fotografia z Detroit zmienia skalę. Biblioteka nazywa ją główną klatką schodową i podaje przedział między 1902 a 1910 rokiem. Patrzy ona w stronę kolumnowego otworu i górnego poziomu ujętego łukiem. Posągi są wkomponowane w kompozycję architektoniczną. Tytuł taki jak Główna klatka schodowa może skłonić badacza szukającego broni i zbroi do odrzucenia go przed otwarciem pliku. W środku kadru nie ma oczywistej gabloty z japońskimi głowniami. Jednak względne poziomy budynku są właśnie tą informacją, której odizolowana fotografia pełnej gabloty ekspozycyjnej nie zawiera.

Opracowanie Met na temat japońskiej kolekcji Bashforda Deana wyjaśnia, dlaczego klatka schodowa należy do opisu galerii mieczy. Wczesna ekspozycja zajmowała trzydzieści osiem gablot na północnym balkonie u szczytu reprezentacyjnych schodów. Dean odnotowywał pomysły na aranżację w notesie. Dwie strony pokazują rozważaną reorganizację w 1907 roku. Fotografia z 1909 roku dostarcza muzeum widoku odpowiedniej gabloty po zainstalowaniu. Fotografia schodów z Detroit, notes Deana i fotografia balkonu z muzeum odpowiadają na trzy różne pytania. Jedna nadaje budynkowi czytelną skalę, druga przedstawia proponowaną aranżację, a trzecia pozwala zobaczyć rezultat. Nie należy ich łączyć w trzy fotografie tego samego wydarzenia.
Należy wziąć pod uwagę w szczególności czas sugerowany przez szkic. Jeśli obiekt jest nazwany obok obrysu na stronie notesu, notatka jest mocnym dowodem na to, że jego obecność była rozważana w momencie sporządzania notatki. Mogły nastąpić zmiany między planem a dniem fotografowania. Nawet późniejszy widok zamontowanej ekspozycji nie może dowieść, że gablota pozostała w takim stanie, jak pokazano, w każdym dniu między dwiema odnotowanymi datami. Jest to elementarna uwaga dotycząca godzin otwarcia i upływu czasu, ale niezwykle istotna dla obiektu wypożyczonego przez prywatnego kolekcjonera. Ustalenie, że wypożyczenie stało się własnością muzeum, wymaga rekordu nabytków, a nie tylko wyraźniejszej reprodukcji gabloty.
Kolekcjoner po obu stronach szyby
Dean odgrywał kilka ról w tej historii. Jego zainteresowania historią naturalną zaprowadziły go do Japonii. Zgromadził prywatną kolekcję, wypożyczał obiekty do Met i przygotował katalog wypożyczeń z 1903 roku. Zaprojektował również ekspozycję. Muzeum kupiło tę kolekcję po kosztach własnych w 1904 roku; późniejsza grupa trafiła jako jego dar w 1914 roku. Etykieta z napisem wypożyczone przez Deana i wpis w kolekcji z napisem dar Deana nie muszą zatem być ze sobą sprzeczne. Mogą opisywać dwa momenty w życiu jednego eksponatu. Przed połączeniem tych dwóch faktów badacz wciąż jednak potrzebuje identyfikacji dokładniejszej niż sylwetka oznaczona po prostu jako zbroja na starej fotografii.
Opracowanie muzeum ilustruje ten problem za pomocą autentycznych dokumentów. Obiekty zidentyfikowane jako wypożyczenia Deana w notesie z 1907 roku stały się później częścią jego daru. Obiekty te były już widoczne dla zwiedzających przed zmianą własności. Zwykły zwiedzający mógł nie zauważyć żadnej różnicy w przestrzeni w dniu, w którym zmienił się status prawny lub administracyjny. W księdze muzealnej istnieje znacząca różnica między tymi dwiema datami. Fotografia jest dowodem na to, że historie publiczne i administracyjne się przecinają. Jeśli historyk datuje galerię po prostu poprzez sprawdzenie roku darowizny każdego widocznego obiektu, istnieje realne ryzyko zbyt późnego datowania całej fotografii.
Istnieje inna ujawniająca data, która należy raczej do podróży niż do galerii. Dean zorganizował wymianę materiałów z Muzeum Cesarskim w Tokio. Met datuje ustalenia na 1905 rok, a oficjalną wymianę na 1906 rok. Historia muzeum identyfikuje wczesną tsubę z kurhanu w Shioda jako część tej wymiany. Niezwykłą cechą tego epizodu jest to, że łączy on obiekt, który nowojorski zwiedzający mógłby kojarzyć z Japonią, z zabytkami egipskimi podróżującymi w drugim kierunku. Żadna fotografia ekspozycji nie może pokazać obu końców tej transakcji. Wpis w księdze nabytków i historyczne opracowanie muzeum odzyskują część międzynarodowego życia instytucji, którą uporządkowana szklana gablota pomija.
Dlaczego fotografia nefrytu ma znaczenie
Trzeci negatyw z Detroit przedstawia Salę Nefrytową, którą biblioteka datuje na około 1903 rok. Jej zdobiony sufit i odbijające światło powierzchnie mogłyby z łatwością zmonopolizować uwagę widza. Na poziomie podłogi osobne gabloty wyznaczają trasę przez przestrzeń. W pobliżu widza znajdują się niskie poziome powierzchnie i kilka możliwości skrętu lub zatrzymania się. Fotografia pojedynczego obiektu z nefrytu na neutralnym tle pozwoliłaby na dokładniejsze zbadanie koloru i przezroczystości. Ten monochromatyczny widok sali zachowuje względne znaczenie sufitu, postumentów i osi centralnej. Sprawia, że te wybory instalacyjne są dostępne do porównania z Salą Uzbrojenia, nie sugerując, że te dwie kolekcje zajmowały kiedyś jedną przestrzeń.

Przeczytaj daty biblioteczne, zanim potraktujesz fotografie jak spacer odbyty pewnego popołudnia. Rekord Sali Nefrytowej jest datowany w przybliżeniu; rekord Sali Uzbrojenia podaje przybliżony rok praw autorskich; klatka schodowa ma podany przedział czasu. Sąsiadujące ze sobą numery cyfrowe mogą sprawić, że będą one sprawiać wrażenie kolejnych kadrów naświetlonych przez jednego fotografa podczas jednej wizyty. Numery są potężnymi narzędziami wyszukiwania, a obiekty wyraźnie należą do tego samego muzeum. Żaden z tych faktów nie datuje momentu naświetlenia. Projektant wystawy mógłby zaaranżować reprodukcje tych obrazów w zrozumiałą trasę zwiedzania, pod warunkiem że ekspozycja uczyniłaby różne daty czytelnymi. Historyk, który chciałby ustalić rzeczywistą trasę zwiedzającego, potrzebowałby współczesnych planów i dowodów na dostępność dla publiczności w tamtym czasie.
Użytecznym detalem jest to, co szkło robi z granicą między jedną ekspozycją a drugą. W Sali Nefrytowej niektóre powierzchnie obramowują rzędy obiektów, inne łapią odblaski, które utrudniają rozróżnienie zawartości. W Sali Uzbrojenia ciemne tyły wyższych gablot zapewniają metalicznym kształtom większą separację. Widziane obok siebie, dwa obrazy pokazują, jak powierzchnia ekspozycyjna może albo izolować, albo łączyć obiekty. Nie mówi nam to nic pewnego o codziennych warunkach oświetleniowych. Naświetlenie, reprodukcja, przeszklenie i kierunek, z którego zrobiono zdjęcie – wszystko to wpływa na obraz. Mówi nam to całkiem sporo o praktycznych trudnościach w rozpoznawaniu obiektów wyłącznie na podstawie wczesnych fotografii galerii.
Sala sfotografowana z ludźmi
Czwarta płyta przedstawia Salę Rzeźby. Biblioteka podaje datę około 1907 roku. Rzeźby ciągną się wzdłuż dłuższego boku, postaci zajmują centralną przestrzeń, a architektura prowadzi wzrok w głąb obrazu. Postaci ludzkie nadają sali coś w rodzaju skali. Podważają również pochopną tezę, że wczesna fotografia muzealna zawsze wykluczała zwiedzających. Osoba może być obecna na fotografii galerii, nie będąc jej zamierzonym tematem. Zwiedzający w oddali może zaświadczyć, że sala była zajęta, a mimo to powiedzieć nam bardzo niewiele o tłumie w zwykły dzień powszedni. Aparat obecny przez kilka chwil jest powszechnie znanym słabym świadkiem średnich wartości.

Spójrz ponownie na Salę Uzbrojenia po przestudiowaniu tej sali. Otwarta podłoga wydaje się teraz bardziej znacząca. Jej widoczna pustka mogła wynikać z wyboru pozycji przez fotografa, czasu naświetlania lub tematu zamówionego zdjęcia. Fotografia nie odnotowuje tego, co zwiedzający myślał o instalacji. Nie może nam powiedzieć, czy niska gablota przyciągała więcej uwagi niż ekspozycje ścienne. Aby odpowiedzieć na te pytania, można przeszukać dzienniki, przewodniki lub relacje zwiedzających, pytając, czy każdy autor opisywał pierwsze spotkanie, czy znaną mu salę. Fotografia wnosi coś konkretnego do takich poszukiwań: dostarcza rzeczywistych odległości i linii wzroku, z którymi można zweryfikować wspomnienia, nawet gdy dokładne pomiary są niedostępne.
Różnica między zamontowaną rzeźbą a przedstawioną osobą jest szczególnie ważna w tej grupie zdjęć. Mały, jasny kształt w oddali czarno-białego obrazu może być czytelny jako postać, nie ujawniając od razu, jakiego rodzaju jest to postać. Pokusa polega na dopowiedzeniu tego, czego wymaga argumentacja: zwiedzającego w przypadku liczenia publiczności lub obiektu w przypadku szacowania gęstości. Powiększenie tego obszaru czasami rozstrzyga sprawę. Gdy tak się nie dzieje, to, gdzie kształt stoi w relacji do cokołów, sąsiednich posągów i granic podłogi, może przemawiać za bardziej powściągliwym opisem. Fotografia może być uważnie czytana, a mimo to zawierać niezidentyfikowaną postać.
Kiedy wystawa nauczyła się poruszać
Met otworzyło nową serię galerii broni i zbroi w 1915 roku. Dwie galerie zostały wyposażone dla materiałów japońskich. Opublikowana przez muzeum fotografia nowej instalacji stanowi cenną weryfikację wszelkiego wrażenia, że balkon Deana pozostał stałą oprawą dla tych obiektów. Wprowadza również problem znany każdemu, kto próbował dopasować starą pocztówkę do dzisiejszej sali. Nazwa muzeum może trwać, podczas gdy sale zajmowane przez dział się zmieniają. Opis skatalogowany wyłącznie według muzeum i miasta rzadko wystarcza do zrekonstruowania historii ekspozycji. Nazwy galerii, poziomy w budynku i zmiany dat są częścią identyfikacji.
Dwa filmy dają czytelnikowi dodatkowe sposoby testowania fotografii statycznych. Film Met z 1924 roku o galeriach uzbrojenia prowadzi widza przez prezentację ukształtowaną pod kątem kamery. Scena następuje po scenie w wybranej kolejności. Kamera może podkreślić detal, obok którego osoba w galerii mogłaby przejść obojętnie. Film z 1928 roku o zapleczu muzeum otwiera zupełnie inny temat: pracowników i procesy, które podtrzymują pozornie bezwysiłkową ekspozycję publiczną. Oba przetrwały w archiwum filmowym muzeum. Odtworzenie obu razem uwidacznia różnicę między oferowaniem widoku eksponowanej kolekcji a czynieniem pracy instytucji tematem filmu.
Ruchomy obraz nie dostarcza automatycznie brakującej prawdy statycznego kadru. Produkcja z 1924 roku miała własną publiczność i układ scen zupełnie inny niż ciągły zapis zwykłego dnia. Jako źródło historyczne może dokumentować to, na co muzeum chciało, aby widzowie tej produkcji zwrócili uwagę. Może ujawniać relacje między eksponatami a przestrzeniami tam, gdzie sekwencja rzeczywiście je pokazuje. Z kolei produkcja z 1928 roku może włączyć konserwację i czyszczenie do historii zbyt często opowiadanej wyłącznie przez spektakularne nabytki. Ich daty są częścią ich atrakcyjności. Oba filmy są późniejsze niż zdjęcia z balkonu i żaden nie może służyć jako materiał filmowy z niezarejestrowanego momentu, gdy Dean rysował swój szkic w notesie.
Wydobywanie utraconej sali na pierwszy plan
Na potrzeby małej wystawy badawczej cztery zdjęcia z Biblioteki Kongresu można by zamontować obok reprodukcji notesu z projektami i własnych datowanych widoków galerii muzeum. Pod każdym obrazem można by podać instytucję posiadającą negatyw, przedstawiony budynek, rodzaj daty podanej w katalogu i jedno proste twierdzenie wspierane przez fotografię. Wykonanie tej pracy z wyprzedzeniem zapobiega zaskakująco dużym błędom w tekstach na ścianach. Sala z nefrytem należy do porównania, ponieważ pokazuje współczesną alternatywę dla eksponowania małych obiektów. Klatka schodowa należy, ponieważ historia japońskiej ekspozycji wyraźnie wspomina o balkonie u jej szczytu. Żadne z tych zdjęć nie wymaga wymyślonej identyfikacji miecza, aby zasłużyć na swoje miejsce.
Najbardziej poruszającą częścią negatywu Sali Uzbrojenia jest wciąż pierwszy plan. Stół ekspozycyjny zajmuje realną przestrzeń, a jego bliska krawędź przecina drogę zwiedzającego. W dzisiejszym muzeum zwiedzający może zazwyczaj zmienić pozycję, aby uniknąć odbicia światła, podjąć krok bliżej podpisu lub spojrzeć wstecz z drzwi. Wszystkie te drobne decyzje zostały nam odebrane w tym jednym widoku. W zamian możemy zestawić go z wcześniejszym planem, późniejszą fotografią, datowanym wpisem o nabytku i dwoma filmami w sposób, w jaki niewielu pierwotnych zwiedzających mogłoby to zrobić. Gablota przetrwała jako relacja historyczna między tymi rekordami. Dbanie o tę relację jest wartościową formą pracy muzealnej samej w sobie.
Pytania o archiwum
Kto posiada cztery historyczne fotografie galerii zreprodukowane tutaj?
Biblioteka Kongresu posiada negatywy Detroit Publishing Company. Przedstawiony budynek to Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Identyfikatory cyfrowe pojawiają się w podpisach, dzięki czemu cztery rekordy fotograficzne można wyszukać osobno.
Czy te cztery fotografie zostały zrobione tego samego dnia?
Katalog podaje różne dowody dotyczące datowania. Sala Nefrytowa jest datowana na około 1903 rok, główna klatka schodowa między 1902 a 1910 rokiem, a Sala Uzbrojenia i Sala Rzeźby na około 1907 rok. Bliskie numery cyfrowe nie świadczą o jednej sesji fotograficznej.
Gdzie znajdowała się wczesna japońska instalacja Deana?
Met lokuje swoje trzydzieści osiem gablot na północnym balkonie u szczytu reprezentacyjnych schodów. Opublikowany notes i fotografia balkonu dokumentują japońską ekspozycję bardziej bezpośrednio niż ogólny negatyw schodów z Detroit.
Dlaczego etykieta wypożyczenia może wyprzedzać datę wpisu do inwentarza muzeum?
Obiekt może być wystawiony na widok publiczny, będąc nadal własnością prywatną. Met identyfikuje wypożyczenia odnotowane w notesie Deana z 1907 roku wśród obiektów podarowanych później w 1914 roku. Datowany widok i rekord daru muzealnego mogą zatem opisywać różne wydarzenia.
Kiedy japońska ekspozycja przeniosła się do nowych galerii?
Met datuje przenosiny do nowej serii galerii na 1915 rok. Dwie galerie zostały urządzone dla kolekcji japońskiej. Fotografię późniejszej instalacji należy odróżnić od wcześniejszego widoku z balkonu.
Co wnoszą dwa wczesne filmy muzealne?
Produkcja z 1924 roku przedstawia galerie uzbrojenia poprzez sekwencję zaprojektowaną dla widza. Film z 1928 roku odnotowuje zaplecze muzeum, w tym aspekty opieki nad ekspozycjami. Żaden z nich nie jest współczesnym materiałem filmowym z momentu rysowania przez Deana planu z 1907 roku.
Filmy muzealne
The Met — Wizyta w Galeriach Zbroi, 1924 | Ze skarbców
The Met — Za kulisami: kulisy pracy muzeum, 1928 | Ze skarbców
Rekordy kolekcji i dalsza lektura
- Bashford Dean i japońska broń oraz zbroje
- Stuart W. Pyhrr, Zbroja dla Ameryki: Kolekcja księcia de Dino
- Smithsonian Libraries: Notatki Deana o broni i zbrojach z 1916 roku
- The Met: wystawa o Deanie i powstaniu działu
- Archiwum Filmowe Met: Zaplecze muzeum
- Czytanie katalogu wystawy mieczy japońskich: daty, ery i sprostowania
