Ogłoszenie i brązowy ptak.
Japońska decyzja rządowa wydana w marcu 1876 roku oraz dwanaście miedzianych gołębi wystawionych w Chicago w 1893 roku należą do tej samej historii. Pierwsza zmiana dotyczyła tego, kto mógł publicznie nosić miecz. Druga pokazała międzynarodowemu odbiorcy, co japońscy kowale potrafili osiągnąć, wykorzystując powierzchnię piór, fakturę stóp i unikalność ptaka w spoczynku. Między tymi dwoma wydarzeniami znajdowało się siedemnaście lat decyzji ze strony artystów, mecenasów, urzędników i wystawców. Samo ogłoszenie nie powie nam, gdzie grafik znalazł pracę następnej zimy. Same ptaki nie powiedzą nam, jakie zawody zniknęły przed międzynarodowymi wystawcami, kiedykolwiek zobacili je.
Ostrze, na którym widnieje sygnatura wykonana w Osace w grudniu 1894 roku, stanowi cenne trzecie źródło informacji. Jego twórca, Gassan Sadakazu, przyznał się do wykonania zarówno ostrza, jak i rzeźbienia na nim. Wykonał je po wydaniu odpowiedniego dekreta, ale przed otrzymaniem mianowania na Artystę Dworu Cesarskiego. Jego kariera podważa tym samym dwa powszechne, choć błędne, założenia dotyczące tego okresu w historii Japonii. Produkcja mieczy kontynuowana była nawet po tym, jak noszenie mieczy przestało być zwykłym przywilejem zarezerwowanym dla osób o wysokim statusie. Kontynuowana była również w latach poprzedzających formalne uznanie przez dwór dwóch obecnie najbardziej znanych mistrzów, których działalność przyczyniła się do przetrwania tego rzemiosła.
Natychmiastne pytanie w 1876 roku dotyczy stroju, odpowiedniego do życia publicznego. Krótki akt prawny mógł mieć daleko idące konsekwencje dla osób, których autorzy nigdy nie wymieniali. Każdy miecz noszony z odpowiednim strojem wiązał w sobie pracę kowala, polerującego, twórcy scyzory i osób zajmujących się lakierowaniem, sznurów i metalu. Artysta odpowiedzialny jedynie za niewielki metalowy kapok na końcu szabl, mógł przekazać całe życie specjalistycznej wiedzy projektowej. Zmiana w tym, co klienci nosili, była zatem również zmianą na rynku przedmiotów, których wielu obserwatorów ledwo potrafiło zidentyfikować indywidualnie.
Rok 1871 dał ludziom wybór.
Narodowe Archiwa Japonii zachowują różnicę, która łatwo umyka uwadze, gdy zmiany okresu Meiji są przedstawione w ramach pojedynczej decyzji. W 1871 roku ogłoszenie dało ludziom swobodę, by obciąć włosy i porzucić miecze, w kontekście zmieniających się konwencji dotyczących stroju. Ważne jest użycie języka zezwolenia. Osoba mogła przyjąć inny wygląd z oficjalnym pozwoleniem. Osoba, która kontynuowała ugruntowaną praktykę, nie spotkała się z bardziej restrykcyjnymi regulacjami wydanymi pięć lat później. Przekład obu tych regulacji jako natychmiastowego rozkazu porzucenia mieczy pomija ten okres wyboru.
Publiczne występy wyróżniały się w społeczeństwie, w którym ubiór od dawna wskazywał na pozycję społeczną i przynależność. Obserwator ulicy mógł wyciągać wnioski na temat danej osoby na podstawie stroju w pasie, tak jak mógłby na podstawie fryzury lub kroju ubrania. Zmiana zasad dotyczących tych widocznych różnic wpływała zarówno na noszącego, jak i na osoby, które je interpretowały. Krótki dokument na temat stroju jest częścią tej samej transformacji politycznej, co zmiany w urzędach i statusie społecznym. Jego szczególne zainteresowanie dla historyka rzemiosła leży w tym, jak państwo mogło bezpośrednio wpływać na popyt, zmieniając znak społeczny.
Restauracja Meiji jest tradycyjnie datowana na rok 1868. Używanie terminu „Meiji” może skompresować ponad cztery dekady w jednym okresie panowania. W tym przypadku, zmiana dat zmienia argumentację. Obraz datowany na 1873 rok należy do okresu po upoważnieniu do porzucenia mieczy, ale przed wprowadzeniem restrykcyjnych rozporządzeń. Praca wykonana w 1880 roku należy do okresu po obu tych wydarzeniach. Aby dokładnie umiejscowić te przedmioty, potrzebne są daty podejmowanych decyzji, a także szerszy kontekst polityczny. Pozostający przedmiot może dokumentować pracę artysty podczas przejściowych zmian, nawet jeśli artysta nie pozostawił dziennika, wyjaśniającego, jak nowe konwencje dotyczące stroju wpłynęły na jego dochody.
Co stwierdzało rozporządzenie z 18 marca 1876 roku.
28 marca 1876 roku, Dajōkan, rządowa rada, wydała Ogłoszenie Licz. 38. Archiwa Narodowe podsumowują jego treść jako kwestię noszenia mieczy. Wyjątki obejmowały oficjalne stroje sądowe oraz członków określonych służb lub urzędów, podczas noszenia munduru. Warunki związane z tymi wyjątkami są równie istotne, jak ogólna zasada. Ubranie publiczne nadal mogło wskazywać na władzę. Władza, którą wskazywało, coraz częściej definiowana była przez urząd, mundur lub określone okoliczności. Szerokie stwierdzenie, że zasada zakazuje wszelkich cywilnych przedmiotów lub zamyka wszystkie warsztaty, pomija rzeczywisty cel tekstu.
Haitōrei to jest powszechnie używana historyczna nazwa. W języku angielskim fraza „zakaz posiadania miecza” jest wygodna do wyszukiwania, jednak pomija czasownik, który nadaje tej koncepcji oryginalne znaczenie. Opublikowane archiwalne opisy odnoszą się do noszenia. Nie mogą ustalić, że wszystkie stare miecze zostały skonfiskowane, że każda kolekcja w muzeum ma swoje korzenie w tym roku, ani że cała produkcja była nielegalna. To są oddzielne stwierdzenia historyczne. Dowody na przekazanie miecza kolekcjonerowi mogą przetrwać w korespondencji lub księdze przyjęć. Dowody na produkcję po ogłoszeniu można znaleźć w podpisanych pracach, takich jak Sadakazu. Dokładne określenie czasownika otwiera inne ścieżki badawcze.

Wpływ na widoczne stroje również pomaga wyjaśnić pozorną paradoks w zbiorach. Im mniej osób mogło zamówić kompletny strój przeznaczony na codzienne użytkowanie, tym bardziej wartościowe może stać się indywidualne dopasowanie, gdy jest prezentowane samodzielnie. Prezentacja w muzeum pozwala zwiedzającym zobaczyć najdrobniejsze detale, bez przesłaniania ich przez resztę stroju. Z kolei album rysunków i projektów, zachowuje kompozycję oddzielnie od podłoża, na którym pierwotnie się pojawiła. Takie zapisy dają dostęp do słownictwa pracy, które może przeniknąć do innej gałęzi sztuki.
Życie może ulec zmianie, bez zostawienia śladu.
Miasto Seki oferuje przemysłową historię, która znacząco różni się od tej, którą można znaleźć u urzędów rządowych Japonii. Lokalne produkcje rozwinęły się, obejmując artykuły gospodarstwa domowego, takie jak naczynia kuchenne i noże. W tym kontekście, ciągłość opiera się częściowo na społeczności pracowników i ich relacjach handlowych. Rodzina, która przez lata produkowała różnorodne użyteczne przedmioty gospodarstwa domowego, pozostawiła wyraźne ślady w dokumentach firmowych, a w wystawie muzeum poświęconej słynnym mieczom – praktycznie żadnych. Zatem historia tej transformacji różni się w zależności od tego, czy zaczynamy od kolekcji cennych dzieł, czy od przemysłowej historii miasta.
Noży, narzędzia wykorzystywane w rolnictwie oraz inne urządzenia, często są wymieniane razem w relacjach przesiedlonych rzemieślników. Dostępne lokalne dowody muszą potwierdzać każde stwierdzenie. Zapisany trend w produkcji noży w Seki nie mówi nam o zajęciach wszystkich byłych kowali z Osaki i Tottori. Podobnie, prezentacja najukochańszych dzieł artystycznych nie daje nam pełnego obrazu liczby osób, które musiały podjąć nowe zawody. Szacowanie liczby dotkniętych osób wymaga określenia geograficznego, daty oraz definicji zawodów, które są liczone. Przedstawione tutaj przedmioty pozwalają na dokładniejsze udokumentowanie indywidualnych karier i regionalnych zmian, w porównaniu z pojedynczym, ogólnokrajowym statystyką.
Wiele pracy, która uległa najbardziej znaczącym zmianom, koncentrowała się na materiałach innych niż żelazo. Detale miecza dostarczyły rzeźbiarzom niewielkie powierzchnie, na których mogli umieścić motyw ptaka, rozkwitający gałąź lub scenę narracyjną. Nauczyli się tworzyć obrazy, które były czytelne dzięki różnicom w kolorze metalu oraz poprzez zmiany w fakturze. Oglądając niewielki ornament na trzymaczu miecza, przedstawiający uprawę ryżu – jak jest widoczny na ilustracji – można dostrzec wyzwanie polegające na tym, że projekt musiał być spójny i zrozumiały na elementu o wymiarach kilku centymetrów. Jego artystyczne wartości przetrwały, nawet gdy mniej osób potrzebowało kompletnego zestawu detali do stroju.

Artysta, klasa i nowy rodzaj klienta.
Rozważmy obraz kulturowych wymian, ukazany w kontekście tej transformacji. „Wieczór kaligrafii i malarstwa” w Muzeum Sztuki w Cleveland pochodzi z 1880 roku. Muzeum identyfikuje Kawanabe Kyōsai jako artystę, który stworzył postacie i elementy, a dziesięciu artystów literati ukończyło prace w przedstawionej scenie. Do twórców należał również lekarz, który jednocześnie zajmował się kaligrafią. To obraz ludzi tworzących i reagujących na sztukę dla mecenasów. Stanowi on dowód na świat, w którym autorstwo, wiedza i mecenat były dzielone, bez intencji przedstawienia konkretnej spotkania, podczas którego określony rzemieślnik otrzymał zamówienie.
To utrzymanie tej różnic jest warte, ponieważ obraz stanowi współczesne odniesienie do oficjalnych dokumentów. Ogłoszenie rady prezentuje decyzję, która już została podjęta. Współpraca przy tworzeniu obrazu ujawnia grupę ludzi z nakładającymi się umiejętnościami, ambicjami i powiązaniami społecznymi. Rzemieślnicy poszukujący pracy w szybko zmieniającej się gospodarce byli częścią takiego świata. Przydział do nowej szkoły mógł zależeć od pozycji nauczyciela, ale także od umiejętności twórczych. Ekspozycja wymagała, aby ktoś wyobraził sobie, co publiczność za granicą mogłaby zrozumieć, a ktoś inny, aby pomógł ukończyć trudną pracę.
Kariera Kanō Natsuo łączy wiele z tych ścieżek. Urodzony w 1828 roku, zdobył sławę dzięki pracy z metalem, w szczególności w obiegach miecza. W 1890 roku został jednym z pierwszych artystów Pałacowych. Ponadto, uczył metaloplastyki w Szkole Sztuk Finezji w Tokio. Historia wystaw prowadzona przez Muzeum Kiyomizu Sannenzaka podkreśla jego rolę jako profesora. Urządowany tytuł honorowy świadczy o uznaniu dla wybitnej osoby. Przydział na stanowisko nauczycielskie może mieć wpływ, który wykracza daleko poza dzieła, które noszą znaki tego, kto je stworzył, ponieważ uczniowie przenoszą wiedzę zdobytą w różnych warsztatach i kategoriach przedmiotów.
Rok powołania w Natsuo zasługuje na ponowne rozważenie. Minęły już czternaście lat od ogłoszenia o zakazie noszenia mieczy. System „Imperial Household Artist” został stworzony w tym późniejszym okresie, aby wspierać i zachęcać wybitne sztuki i rzemiosło. Jego zakres obejmował znacznie więcej niż tylko produkcję mieczy. Artystów pracujących z metalem, farbami i innymi mediami, można było uznawać w ramach systemu patronatu królewskiego. Kiedy angielski opis artysty określa go jako „imperialny”, warto zastanowić się, co to słowo modyfikuje. „Imperialny” artysta mógł tworzyć dzieła dla różnych środowisk. Samo tytuł nie pozwala na jednoznaczne określenie, dla kogo dokładnie przeznaczone są wszystkie zachowane utwory.

Dwanaście ptaków na paryskim targowisku.
Rzeźby Suzuki Chōkichi „Dwanaście miedzianich falków” zostały wykonane na Wystawę Kolumbijską w Chicago w 1893 roku. Narodowe Muzeum Rzemiosła i Sztuki uznaje tę grupę za wyjątkowy przykład japońskiej pracy metaloplastycznej z okresu Meiji. Japoński opis wskazuje na inicjatywę dealera i organizatora Hayashi Tadamasa, a także na kierowanie i wykonanie dzieła przez Suzuki. Nawet ten krótki opis zawiera wiele postaci. Koncepcja grupy, która mogła przyciągnąć międzynarodową publiczność, materialne wykonanie dwunastu indywidualnych ptaków oraz przygotowanie do wystawy stanowiły różne osiągnięcia. Umieszczenie imienia artysty na początku nie musi powodować, że pozostałe postacie znikną.
Ptaki stanowią wyjątkowo wymagające tematy dla kogoś, kto obserwuje pracę wykonaną w kolorowych metalach. Oglądalec oczekuje, że dostrzeże żywą osobę – poprzez niewielkie nachylenie głowy lub różnicę między gęstymi piórami a piórami lotnymi. Powtórzenie w dwanaściu miejscach mógł sprawić, że dwanaście figur stały się niemal identyczne i monotonne. Zamiast tego, grupa zachęciła swoją publiczność do przemieszczania się pomiędzy kolejnymi miejscami. Zmiana skali – od widoku przedmiotu w dłoni, po grupę przygotowaną do wystawy – zmieniła sposób, w jaki widzowie spostrzegali detale. Techniki powierzchniowe znane z wcześniejszych prac, mogły być wykorzystane w większej kompozycji, mającej być prezentowana publicznie.
Międzynarodowa wystawa również wpłynęła na dokumentację towarzczącą dzieło. Lokalna komisja mogła zachować informacje dzięki inkrustacjom, rodzinnej dokumentacji oraz samej pracy. Dzieło wysłane do Chicago mogło również pojawić się w katalogu wystawy, opisie dla zwiedzających, fotografii, relacji prasowej oraz późniejszych badań muzealnych. Historia falek właśnie charakteryzuje się tym drugim rodzajem dokumentacji. Pozwala ona współczesnemu czytelnikowi na rekonstrukcję widowni wystawy, bez założenia, że każdy zagraniczny nabywca w okresie Meiji szukał tej samej formy japońskiej sztuki. Wystawa była miejscem nie tylko zorganizowanej prezentacji, ale także wymiany.
W wystawie poświęconej tradycji Mito, Muzeum Kiyomizu Sannenzaka przedstawiło kolejną ścieżkę analizy. Wybór eksponatów obejmował miecze, naczynia do palenia oraz wazony pochodzące z warsztatów z okresów Edo i Meiji. Obserwowanie powtarzających się artystów i motywów w różnych kategoriach stanowi cenną wskazówkę. Niektórzy specjaliści kontynuowali produkcję ozdób, podczas gdy inni skupiali się na pozyskiwaniu klientów z zagranicy lub tworzyli przedmioty przeznaczone do meblowania. Kategoria, taka jak „eksportowe metalowe wyroby”, pozwala określić miejsce, w którym dany przedmiot był sprzedawany. Jednak sama, nie pozwala na ustalenie wcześniejszej edukacji twórcy, ani na opisanie innych przedmiotów wytworzonych w tym samym warsztacie.
Dwoje kowarów wezwało na sąd.
Imperialne mianowania Gassana Sadakazu i Miyamoto Kanenori miały miejsce w 1906 roku. Ważna jest kolejność wydarzeń, tak jak i prestiż. Trzydzieści lat oddzielało ich mianowanie od ogłoszenia z 1876 roku. Pierwsza grupa artystów Pałacowych została ustanowiona aż osiemnaście lat wcześniej. Sadakazu’s broń z 1894 roku znajduje się pomiędzy tymi dwoma ważnymi datami instytucjonalnymi, co pokazuje, że kariera mogła być aktywna przed najbardziej prestiżowym oficjalnym uznaniem. Można doceniać rolę instytucji w zachowywaniu rzemiosła, jednocześnie zauważając ciężką pracę, która umożliwiła takie uznanie.
Wpis datowany „Sadakazu” oferuje coś, czego nie dałby ogólny opis konserwacji. Określa konkretną osobę w Osace, pracującą nad konkretnym obiektem w określonym miesiącu. Jego roszczenie dotyczące rzeźby integruje kolejny element dzieła w ramach tego samego dokumentacyjnego kontekstu. Późniejszy właściciel może zmienić sposób prezentacji lub dodać inskrypcję z przechowywania, jednak historyczna informacja na temat ostrza będzie nadal odnosić się do dzieła z roku 1894. Archiwa muzeum mają tu przewagę nad portretami, które celebrują pracę sławnego artysty, ponieważ mogą ujawnić istotną ciągłość w dziesięcioleciach przed tym, gdy model portretu otrzymał oficjalne tytulację.
Historia Kanenori również ma wyraźnie określone, regionalne tło. Programy muzeum w Kurayoshi połączyły go z Misazą w prefekturze Tottori, a „Towarzystwo na rzecz Promocji Kultury Japońskiego Miecza” umieściło go obok Sadakazu w swoim opracowaniu dotyczących powołań. Włączenie go do historii pozwala na bardziej precyzyjny obraz tego, co uznano za wsparcie cesarskie. Dwa kariery, z różnymi regionalnymi powiązaniami i historią pracy, otrzymały tę samą nagrodę w tym samym roku. Tytuł dodał kolejny rozdział do obu biografii, nie zabierając ze sobą lokalnych społeczności rzemieślniczych, w których ich praca wcześniej nabrała znaczenia przed uwzględnieniem przez dwór.

Co może wykazać przetrwała rzecz
Pokryta naczynie na kadzidło z Cleveland, pochodzące z późnej XIX. wieku, ilustruje różnorodność przedmiotów, które mogły znajdować się w wnętrzach okresu Meiji. Powinno być umieszczone obok dokumentów dotyczących mebli i wystawy w Chicago, jako punkt porównawczy. Nie trzeba się odwoływać do nazw sławnego kowala, aby ten porównanie było wartościowe. Kształt naczynia, miejsce, z którego miało być oglądane, oraz jego relacja z pod nim umieszczonym stołem lub podstawą, stawiały przed jego twórcą różne wyzwania. Muzeum może udostępnić zwiedzającym możliwość dostrzeżenia tych różnic, bez przypisywania wszystkich rzemiosł Meiji do jednej, instytucjonalnej historii.
Produktowa wizyta na wystawie poświęconej temu tematowi może rozpocząć się od prostego podziału dowodów. W jednej kolumnie umieść dokumenty, które zmieniły to, co ludzie mogli robić, np. ogłoszenia dotyczące stroju publicznego. W drugiej kolumnie umieść datowane dowody na to, co konkretne osoby faktycznie robiły, np. inskrypcję z Osaki lub powołanie Natsuo. W trzeciej kolumnie umieść dowody dotyczące publiczności, w tym pokaz w Chicago i rejestr japojskiej kolekcji, która obecnie dba o ptaki. Twierdzenia stają się bardziej interesujące, gdy jasno wyjdzie, która z tych kolumn je potwierdza, a która nadal wymaga dalszych badań.
Słowo „przetrwanie” może sprawić, że historia wydaje się mniej aktywna niż zasługują na to przedmioty. Rzemieślnik, który dostosował swoją pracę do nowych, domowych klientów, nauczyciel, który stworzył kurs obrzuszenia, oraz rzeźbiarz, który zaprojektował dwanaście różnych ptaków – wszyscy oni podejmowali decyzje o tym, co warto kontynuować. Muzeum może zachować te różne wybory w sąsiednich eksponach. Dzień, w którym państwo ograniczyło, co ludzie mogli nosić, pozostaje kluczowym punktem w kronologii. Kolejne dziesięciolecia należą równie dobrze do osób, które znalazły inne miejsca, gdzie mogły wykorzystać swoją wiedzę, uczyć i ją wdrażać.
Często zadawane pytania
Kiedy w Japonii zostały zakazane miecze, zgodnie z edyktem Haitōrei?
Ogłoszenie z dnia 28 marca 1876 roku ograniczało noszenie mieczy. Określało wyjątki dla oficjalnych stroju sądowego oraz dla osób w mundurach.
Dlaczego miecze samurajskie zostały zakazane do codziennego użytku?
Ograniczenie było częścią szerszej reorganizacji systemu dziedziczenia i władzy publicnej. Wyjątki wiązały stroje publiczne z urzędami państwowymi i mundorem.
Jaki był wpływ Restauracji Meiji na rzemieślników zajmujących się kowalstwem miecza?
Polityczna transformacja, rozpoczęta w 1868 roku, zmieniła osoby i instytucje, które ją podtrzymywały. W późniejszym czasie, wystawy, szkoły i cesarskie komisje oferowały możliwości dla niektórych twórców.
Jaki był okres Meiji dla artystów, takich jak Kanō Natsuo?
Podczas okresu Meiji (1868–1912), Natsuo wykorzystał swoją wiedzę na temat ozdobnych elementów mieczy do kształcenia artystycznego i w 1890 roku został jednym z pierwszych artystów Pałacu Cesarskiego.
Co to jest wystawa światowa, i jaki eksponat z meblarskiej sztuki okresu Meiji został zaprezentowany na wystawie w Chicago?
Światowa wystawa połączyła wystawców z wielu krajów. „Dwanaście brązowych falków” Suzuki Chōkichi zostały stworzone dla Wystawy Kolumbijskiej w Chicago w 1893 roku.
Jaka rola przypada na cesarzu Meidzi w historii wspierania imperialnego rzemiosła?
Był panem Japonii podczas ustanowienia systemu Imperialnego Artysty, w którym wybrane żyjące artyści i rzemieślnicy zostali powołani do dworu.
Filmy i wykłady
The Met — Ochrona japońskich dzieł sztaki w zagranicznych kolekcjach
【Świat mieczy】Miecze, japońskie miecze, miecze – filmy na YouTube — 【Świat mieczy】 „Muzeum mieczy”: Miecz do zobaczenia | Wykład mieczy w muzeum, filmy na YouTube
Rejestry zbiórki i dalsze czytanie
- Archiwa Narodowe Japonii – stroje i proclama z 1871 roku
- Archiwa Narodowe Japonii, proclamaacja z 18 marca 1876 roku
- Kultura i Dziedzictwo Online, Gassan Sadakazu
- Kurayoshi, Miyamoto Kanenori i Misasa
- Dyrektor Muzeum Sztuki Uniwersyteckiej omawia dzieła metaloplastyki Meiji i Natsuo.
- Muzeum Narodowych Rzemiosł, Dwanaście Złotych Foki
- Art Platform Japan, Suzuki Chōkichi.
- Towarzystwo na rzecz Promocji Kultury Japońskich Broni, Cesarz Meiji i Japońskie Bronie
- Japoński rząd, Seki i sztućce domowe
- Co to jest Shirasaya? – Podwyciągi z drzew Honoki Magnolia, konstrukcja z pasty ryżowej oraz mit o Shikomizue.
