De museumvitrine vóór de digitale galerij: Een geschiedenis verteld in opstellingsfoto's

Het vreemdste kenmerk van een vroege foto van de Armor Room van het Metropolitan Museum is misschien wel de hoeveelheid vloeroppervlak die is toegewezen aan de glazen vitrine aan de voorkant. Deze strekt zich over de voorgrond uit als een lage tafel. Daarachter schitteren individuele stukken in hoge, donkere nissen tegen de muur. Een bezoeker die stond waar de fotograaf stond, had een etiket aan de andere kant van de ruimte niet kunnen lezen. Een lezer die staat waar wij staan, kan het beeld vergroten maar kan niet langs de vitrine lopen. Dat kleine verschil in wat lichamen mogen doen, opent een geschiedenis van hoe het museum werd gezien, en van wat er overbleef toen een galerij werd ontmanteld.

De foto is afkomstig van een glasnegatief uit de Detroit Publishing Company-collectie in de Library of Congress. De catalogus dateert deze op circa 1907 en wijst er de digitale identificatie eindigend op 4a22226 aan toe. De titel noemt de zaal in New York. Het record bevindt zich in Washington. De wapens hebben hun eigen geschiedenis in het Met, terwijl het fotonegatief een afzonderlijk leven leidt in een andere instelling. Een online afbeelding brengt deze twee geschiedenissen met zo'n gemak samen dat hun scheiding gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. Er is hier ook een derde geschiedenis: de opeenvolgende herontwerpen die het voor een latere bezoeker onmogelijk maakten om exact deze zaal te zien zonder een foto.

Donkere wandvitrines en een lage beglaasde tafel in de Armor Room
Armor Room, circa 1907, negatief 4a22226. De lage beglaasde vitrine beslaat de voorgrond. Bron: Library of Congress, Afdeling Prenten en Foto's, collectie Detroit Publishing Company. Geen bekende beperkingen op publicatie..

De lage vitrine en de hoge muur

Begin op de voorgrond in plaats van te zoeken naar een beroemd object. De lage opstelling nodigt een staande bezoeker uit om erin neer te kijken. De wandvitrines vragen de bezoeker de ogen op te slaan. Boven de objecten zet de architectonische decoratie zich voort over de zaal. Die drie banden vereisen verschillende kijkhoeken. Een conservatorenbestand of inventaris georganiseerd op objecttype zou weinig reden hebben om ze vast te leggen. Een foto genomen vanuit de verste hoek zou dezelfde banden anders kunnen rangschikken. Wat het Detroit-negatief bijzonder goed bewaart, is een verhouding tussen hoogtes, samen met het stukje open vloer dat nodig is om van het ene type kijken naar het volgende te gaan.

Het museum zelf heeft een ongewoon goed verslag gepubliceerd van veranderingen in een vroege wapenopstelling. In zijn studie over de Duc de Dino-collectie in het Metropolitan Museum Journal bespreekt Stuart W. Pyhrr een foto uit 1907 van de opstelling en een andere rangschikking gemaakt door Bashford Dean in 1909. Gespiegelde vitrines, dicht op elkaar gemonteerde helmen en daarboven geschikte wapens verschijnen in het verslag van de eerdere galerij. De latere foto geeft een bereden figuur een nadrukkelijke positie. In plaats van elke donkere vorm in het Detroit-negatief te identificeren met een van de genummerde stukken in het tijdschrift, legt u de twee publicaties naast elkaar. Het tijdschrift biedt informatie over een collectie. De andere foto bewaart onafhankelijk het aanzicht van een zaal.

Zelfs een voor de hand liggende spiegeling zou een lezer tot nadenken moeten stemmen. Een gespiegelde achterwand kan iemand in de ruimte de achterkant van een opstelling laten zien. Voor een latere lezer die werkt op basis van een enkele foto, kan hetzelfde gemak een vitrine er voller bezet laten uitzien dan deze was. Het tellen van elk glanzend silhouet in een poging om een inventaris te reconstrueren is een gevaarlijke werkwijze. Toch hoeft het silhouet niet als bewijsmateriaal te worden verworpen. Het toont iets over de ervaring van overvloed die de bezoeker aantrof. Een foto kan een uitstekende getuige zijn van het effect van een opstelling, zelfs waar het een onbetrouwbare bron is voor de rekenkunde ervan.

Aan de overkant van het trappenhuis

De tweede Detroit-foto verandert de schaal. De bibliotheek noemt het de hoofdtrap en geeft een bereik tussen 1902 en 1910. De foto kijkt uit op een opening met zuilen en een bovenverdieping ingelijst door een boog. Beelden zijn geplaatst in de architectonische compositie. Een titel als Main Stairway kan een onderzoeker die op zoek is naar wapens en harnassen ertoe brengen het bestand te verwerpen voordat het geopend wordt. Er is geen duidelijke vitrine met Japanse klingen in het midden van het beeld. Toch zijn de relatieve niveaus van het gebouw precies het gegeven dat een geïsoleerde foto van een volledige vitrine niet overbrengt.

Hoofdtrap tegenover een zuilengalerij onder een hoge boog
Hoofdtrap, 1902–1910, negatief 4a22227. De foto legt de architectonische setting vast; het afzonderlijke Met-notitieboek registreert de Japanse opstelling. Bron: Library of Congress, Afdeling Prenten en Foto's, collectie Detroit Publishing Company. Geen bekende beperkingen op publicatie..

De geschiedenis van het Met over de Japanse collectie van Bashford Dean legt uit waarom het trappenhuis thuishoort in een verslag over zwaardgalerijen. De vroege opstelling besloeg achtendertig vitrines op het noordelijke balkon aan het hoofd van de grote trap. Dean legde ideeën voor de rangschikking vast in een notitieboek. Twee pagina's tonen een beoogde herinrichting in 1907. Een foto uit 1909 biedt het museum een zicht op de overeenkomstige vitrine zoals geïnstalleerd. De Detroit-foto van de trap, Deans notitieboek en de balkonfoto van het museum beantwoorden drie verschillende vragen. De ene geeft het gebouw een leesbare schaal, de andere geeft een voorgestelde rangschikking, en de derde maakt het mogelijk om een resultaat te zien. Ze moeten niet worden samengevoegd tot drie foto's van dezelfde gebeurtenis.

Overweeg in het bijzonder de tijd die door een schets wordt geïmpliceerd. Als een object naast een omtrek op een pagina in een notitieboek wordt genoemd, is de notitie een sterk bewijs dat de aanwezigheid ervan werd overwogen toen de notitie werd gemaakt. Er kunnen veranderingen zijn geweest tussen het plan en de dag van de fotografie. Zelfs een later geïnstalleerd aanzicht kan niet aantonen dat de vitrine op elke dag tussen twee vastgelegde datums bleef zoals getoond. Dit is een elementair punt over openingstijden en het verstrijken van de tijd, maar een vrij ingrijpend punt voor een object dat door een particuliere verzamelaar is uitgeleend. Om vast te stellen dat een bruikleen een museale verwerving werd, is een aanwinstenrecord nodig, niet slechts een scherpere reproductie van de vitrine.

De verzamelaar aan weerszijden van het glas

Dean vervulde verschillende rollen in dit verhaal. Zijn interesse in de natuurlijke historie bracht hem naar Japan. Hij stelde een particuliere collectie samen, leende objecten uit aan het Met en bereidde de bruikleencatalogus van 1903 voor. Hij ontwierp ook de opstelling. Het museum kocht die collectie tegen kostprijs in 1904; een latere groep kwam als zijn schenking in 1914. Een etiket waarop staat lent by Dean en een collectie-ingang waarop staat gift of Dean hoeven elkaar daarom niet tegen te spreken. Ze zouden twee momenten in het leven van één opstelling kunnen beschrijven. Voordat de onderzoeker de twee samenvoegt, heeft deze echter nog steeds een identificatie nodig die nauwkeuriger is dan een silhouet dat simpelweg is aangeduid als armor op een oude foto.

Het verslag van het museum illustreert dat probleem met daadwerkelijke documenten. Items die in het notitieboek van 1907 als bruiklenen van Dean zijn geïdentificeerd, zouden later deel uitmaken van zijn schenking. De stukken waren al zichtbaar voor bezoekers voordat de eigendomssituatie veranderde. Een gewone bezoeker heeft op de dag dat de juridische of administratieve status veranderde mogelijk geen verschil opgemerkt in de ruimte. In een museumregister is er een aanzienlijk verschil tussen deze twee datums. De foto is het bewijs dat de publieke en administratieve geschiedenis elkaar kruisen. Als een historicus een galerij dateert door simpelweg het schenkingsjaar van elk zichtbaar object op te zoeken, bestaat er een heel reëel risico dat de hele foto te laat wordt gedateerd.

Er is nog een onthullende datum die bij een reis hoort in plaats van bij een galerij. Dean regelde een uitwisseling van materiaal met het Keizerlijk Museum in Tokio. Het Met dateert de regelingen op 1905 en de officiële uitwisseling op 1906. De geschiedenis ervan identificeert een vroege zwaardstootplaat (tsuba) uit een grafheuvel bij Shioda als onderdeel van de uitwisseling. Het ongebruikelijke kenmerk van de episode is dat het een object dat een bezoeker in New York met Japan zou associëren, verbindt met Egyptische oudheden die in de tegenovergestelde richting reizen. Geen enkele tentoonstellingsfoto kan beide uiteinden van die transactie tonen. De verwervingsvermelding en het historische verslag van het museum herstellen een deel van het internationale leven van de instelling dat de ordelijke glazen vitrine buiten beschouwing laat.

Waarom de jadefoto van belang is

Een derde Detroit-negatief toont de Jade Room, die de bibliotheek dateert op circa 1903. Het gedecoreerde plafond en de reflecterende oppervlakken zouden gemakkelijk de aandacht van een kijker kunnen monopoliseren. Beneden op vloerniveau beschrijven afzonderlijke vitrines een route door de ruimte. Er zijn lage horizontale oppervlakken dicht bij de kijker en verschillende mogelijkheden om af te slaan of te stoppen. Een foto van een enkel jade-object tegen een neutrale achtergrond zou een nauwkeuriger onderzoek van kleur en translucentie mogelijk maken. Deze monochrome zaalweergave bewaart het relatieve belang van het plafond, de voetstukken en de centrale as. Het maakt die inrichtingskeuzes beschikbaar voor vergelijking met de Armor Room, zonder te suggereren dat de twee collecties ooit één ruimte hebben bezet.

Een kroonluchter boven rijen vitrines in de Jade Room
Jade Room, circa 1903, negatief 4a22224. Een vergelijking voor de architectuur van glazen vitrines. Bron: Library of Congress, Afdeling Prenten en Foto's, collectie Detroit Publishing Company. Geen bekende beperkingen op publicatie..

Lees de datums van de bibliotheek voordat u de foto's beschouwt als een wandeling die op een middag is gemaakt. Het record van de Jade Room is bij benadering gedateerd; het record van de Armor Room geeft een geschat auteursrechtjaar; de trap heeft een tijdsinterval. De nabijgelegen digitale nummers kunnen ze doen voelen als opeenvolgende beelden die door een enkele fotograaf tijdens een enkel bezoek zijn gemaakt. De nummers zijn krachtige instrumenten voor het terugvinden van gegevens, en de onderwerpen behoren duidelijk tot hetzelfde museum. Geen van beide feiten dateert een opname. Een tentoonstellingsontwerper zou reproducties van deze beelden kunnen rangschikken in een begrijpelijke wandelroute, mits de opstelling de verschillende datums leesbaar maakt. Een historicus die de werkelijke route van een bezoeker wilde vaststellen, zou eigentijdse plattegronden nodig hebben en enig bewijs van publieke toegang uit die tijd.

Een nuttig detail is wat het glas doet met de grens tussen de ene opstelling en de volgende. In de Jade Room omlijsten sommige oppervlakken rijen objecten, terwijl andere een schittering opvangen die de inhoud moeilijk te onderscheiden maakt. In de Armor Room geven de donkere achterkanten van de hogere vitrines de metalen vormen meer scheiding. Naast elkaar gezien tonen de twee beelden hoe een tentoonstellingsoppervlak dingen kan isoleren of samenvoegen. Dit vertelt ons niets zekers over de dagelijkse belichtingsomstandigheden. Belichting, reproductie, beglazing en de richting van waaruit de foto is genomen spelen allemaal een rol. Het vertelt ons vrij veel over de praktische moeilijkheid om objecten te herkennen aan de hand van alleen vroege galerijfoto's.

Een zaal gefotografeerd met mensen erin

De vierde plaat is Statuary Hall. De bibliotheek geeft een datum van circa 1907. Beeldhouwwerken staan langs de lange as, figuren bezetten de centrale ruimte en de architectuur trekt het oog naar de diepte van het beeld. De menselijke figuren geven zoiets als een schaal aan de zaal. Ze weerleggen ook de makkelijke bewering dat vroege museumfotografie bezoekers altijd uitsloot. Een persoon kan aanwezig zijn op een galerijfoto zonder het beoogde onderwerp te zijn. Een bezoeker in de verte kan vaststellen dat de zaal bezet was en ons toch heel weinig vertellen over de drukte op een typische weekdag. Een camera die enkele ogenblikken aanwezig is, is een notoir slechte getuige voor gemiddelden.

Statuary Hall met bezoekers en beeldhouwwerken onder hoge bogen
Statuary Hall, circa 1907, negatief 4a22228. Mensen en beeldhouwwerken delen de centrale ruimte. Bron: Library of Congress, Afdeling Prenten en Foto's, collectie Detroit Publishing Company. Geen bekende beperkingen op publicatie..

Kijk na het bestuderen van deze zaal opnieuw naar de Armor Room. De open vloer lijkt nu van groter belang. De schijnbare leegte kan het gevolg zijn van de positiekeuze van de fotograaf, de timing van de opname of het onderwerp dat voor de foto is gecontracteerd. De foto legt niet vast wat een bezoeker van de opstelling vond. Het kan ons niet vertellen of de lage vitrine meer aandacht trok dan de wandopstellingen. Om die vragen te beantwoorden zou men dagboeken, reisgidsen of bezoekersverslagen kunnen doorzoeken, met de vraag of elke auteur een eerste ontmoeting of een vertrouwde zaal beschreef. De foto draagt wel iets specifieks bij aan zo'n zoektocht: het levert daadwerkelijke afstanden en zichtlijnen waartegen een herinnering kan worden gecontroleerd, zelfs wanneer exacte metingen niet beschikbaar zijn.

Het verschil tussen een opgesteld beeldhouwwerk en een afgebeelde persoon is bijzonder belangrijk in deze groep foto's. Een kleine lichte vorm in de verte van een zwart-witbeeld kan leesbaar zijn als een figuur zonder onmiddellijk te onthullen om welk type figuur het gaat. De verleiding is om te leveren wat het argument vereist: een bezoeker als men een publiek telt, of een object als men de dichtheid schat. Het vergroten van dat gebied lost de zaak soms op. Wanneer dat niet zo is, kan de plek waar de vorm staat in relatie tot sokkels, naburige beelden en de grenzen van de vloer een bescheidener beschrijving ondersteunen. Een foto kan zorgvuldig worden gelezen en nog steeds een niet-geïdentificeerde figuur bevatten.

Toen een tentoonstelling leerde bewegen

Het Met opende in 1915 een nieuwe reeks galerijen voor wapens en harnassen. Twee galerijen werden ingericht voor het Japanse materiaal. De door het museum gepubliceerde foto van de nieuwe opstelling biedt een waardevolle controle op de indruk dat Deans balkon de permanente setting voor deze objecten bleef. Het introduceert ook een probleem dat bekend is bij iedereen die heeft geprobeerd een oude prentbriefkaart te koppelen aan een zaal van vandaag. Een museumnaam kan blijven bestaan terwijl de zalen die door een afdeling worden gebruikt veranderen. Een beschrijving die alleen op museum en stad is geïndexeerd, is zelden voldoende om de geschiedenis van een opstelling te reconstrueren. Galerijnamen, verdiepingen in het gebouw en datumwijzigingen maken deel uit van de identificatie.

Twee films bieden de lezer verdere manieren om de stilstaande foto's te testen. De film van het Met uit 1924 over zijn harnassengalerijen beweegt de kijker door een presentatie die is gevormd voor een camera. Scène volgt op scène in een gekozen volgorde. De camera kan een detail benadrukken waar een persoon in de galerij voorbij zou zijn gelopen. De film uit 1928 over de werkende kant van het museum opent een geheel ander onderwerp: de werknemers en processen die een schijnbaar moeiteloze publieke presentatie in stand houden. Beide blijven bewaard in het filmarchief van het museum. Door de twee samen af te spelen wordt het verschil zichtbaar tussen het bieden van een blik op een tentoongestelde collectie en het maken van het werk van de instelling tot het onderwerp van een film.

Een bewegend beeld levert niet automatisch de ontbrekende waarheid van een stilstaand beeld. De productie uit 1924 had een eigen publiek en een rangschikking van scènes die heel anders was dan een continue registratie van een gewone dag. Als historische bron kan het documenteren waar het museum de aandacht van de kijkers van die productie op wilde vestigen. Het kan relaties onthullen tussen exposities en ruimtes waar de sequentie deze daadwerkelijk toont. De productie uit 1928 kan op haar beurt conservatie en reiniging een plaats geven in een geschiedenis die te vaak geheel wordt verteld aan de hand van spectaculaire aanwinsten. Hun datums maken deel uit van hun aantrekkingskracht. Beide films zijn van na de balkonfoto's en geen van beide kan dienen als bewegend beeldmateriaal van het niet-vastgelegde moment waarop Dean zijn schets in zijn notitieboek maakte.

Een verloren gegane zaal scherpstellen

Voor een kleine onderzoekstentoonstelling zouden de vier foto's van de Library of Congress gemonteerd kunnen worden naast reproducties van het ontwerpschetsboek en de eigen gedateerde galerijoverzichten van het museum. Onder elk beeld zou men de instelling die het negatief beheert, het afgebeelde gebouw, het type datum dat door de catalogus wordt verstrekt en één eenvoudige bewering die de foto ondersteunt kunnen geven. Door dat werk vooraf te doen, worden verrassend grote fouten in zaalteksten voorkomen. De zaal met jade hoort thuis in de vergelijking omdat het een eigentijds alternatief toont voor het tentoonstellen van kleine objecten. Het trappenhuis hoort erbij omdat de geschiedenis van de Japanse opstelling expliciet een balkon aan het hoofd ervan vermeldt. Geen van beide beelden vereist een verzonnen identificatie van een zwaard om zijn plaats te verdienen.

Het meest aangrijpende deel van het negatief van de Armor Room is nog steeds de voorgrond. De presentatietafel neemt echte ruimte in beslag, waarvan de nabije rand de benadering van de bezoeker doorkruist. In een hedendaags museum kan een bezoeker gewoonlijk van positie veranderen om een weerspiegeling te vermijden, dichter bij een bijschrift gaan staan, of terugkijken vanuit de deuropening. Al die kleine beslissingen zijn ons in dit ene aanzicht ontnomen. Ter compensatie kunnen we het naast een eerder plan, een latere foto, een gedateerde aanwinstennotitie en twee films plaatsen op een manier die weinig oorspronkelijke bezoekers hadden kunnen doen. De vitrine is overgeleverd als een historische relatie tussen die archieven. Het verzorgen van die relatie is op zichzelf al een waardevolle vorm van museumwerk.

Vragen over het archief

Wie beheert de vier historische galerijfoto's die hier zijn gereproduceerd?

De Library of Congress beheert de negatieven van de Detroit Publishing Company. Het afgebeelde gebouw is het Metropolitan Museum of Art in New York. De digitale identificaties verschijnen in de bijschriften, zodat de vier fotografische records afzonderlijk kunnen worden opgehaald.

Zijn deze vier foto's op dezelfde dag genomen?

De catalogus geeft verschillende datumbewijzen. De Jade Room is gedateerd op circa 1903, de hoofdtrap tussen 1902 en 1910, en de Armor Room en Statuary Hall op circa 1907. Nabijgelegen digitale nummers tonen geen enkele fotografische sessie aan.

Waar stond Deans vroege Japanse opstelling?

Het Met plaatst de achtendertig vitrines op het noordelijke balkon aan het hoofd van de grote trap. Het gepubliceerde notitieboek en de balkonfoto documenteren de Japanse opstelling directer dan het algemene Detroit-negatief van de trap.

Waarom kan een bruikleenetiket voorafgaan aan de inventarisdatum van het museum?

Een object kan openbaar te zien zijn terwijl het nog steeds particulier eigendom is. Het Met identificeert bruiklenen die zijn genoteerd in Deans notitieboek uit 1907 tussen objecten die later in 1914 zijn geschonken. Een gedateerde weergave en een museumschenkingsrecord kunnen daarom verschillende gebeurtenissen beschrijven.

Wanneer verhuisde de Japanse opstelling naar de nieuwe galerijen?

Het Met dateert de verhuizing naar de nieuwe reeks galerijen op 1915. Twee galerijen werden ingericht voor de Japanse collectie. De foto van de latere opstelling moet worden onderscheiden van het eerdere balkonaanzicht.

Wat voegen de twee vroege museumfilms toe?

De productie uit 1924 presenteert de harnassengalerijen via een sequentie die is ontworpen voor een kijker. De film uit 1928 registreert de werkende kant van het museum, inclusief aspecten van de zorg voor de opstellingen. Geen van beide is eigentijds beeldmateriaal van Dean die het plan uit 1907 tekent.

Museumfilms

The Met — Een bezoek aan de harnassengalerijen, 1924 | Uit de archieven

The Met — Achter de schermen: de werkzijde van het museum, 1928 | Uit de archieven

Collectiegegevens en literatuur

gerelateerde artikelen