Płatnerze Myōchin: żelazne dzwony hełmów kabuto, repusowanie i tsuby

Dwa nazwiska na kasku Cambridge

Kask w Muzeum Fitzwilliam nosi jedną nazwę Myōchin na wierzchołku, a drugą na grzbiecie odłączonej ozdoby. Nazwa Muneakira należy do szczytu. Munesuke pojawia się na grzbiecie herbu przedstawiającego buddyjskiego bóstwa Fudō Myōō. Katalog opisuje grzebień jako związany z miską. Czytelnik spoglądający w hełm przez nazwisko jednego producenta może nigdy nie odkryć drugiego napisu. Czytelnik zaczynający od figury bóstwa może nigdy nie zauważyć ozdobionego szwu pomiędzy dwoma kawałkami żelaza, które tworzą miskę pod nim.

Ten przedmiot oferuje lepszy wstęp do warsztatu Myōchin niż długa lista przypuszczalnych przodków. Pojedyncza zbroja może przechowywać wiele aktów wytworzenia, wiele nazw, zmiany w jej konstrukcji oraz historię zbierania. Tsuba z inej kolekcji może być opisane jedynie jako typowe dla Myōchin. Artykulowany smok w japojskim muzeum może dostarczać dowody na szerszą historię tej samej rodziny kowarzy, nawet jeśli należy do zupełnie innej kategorii przedmiotu. Zadaniem jest ustalenie, co każdy rodzaj dowodu w rzeczywistości nam mówi o ludziach, którzy zdobyli reputację dzięki żeliwom.

Zacznijmy od rozróżnienia między kabuto, japońskim hełmem, a jego hachi, czyli miski. Muzeum może posiadać kompletny hełm z ozdobami, osłonę na szyję i tkaniny, albo miskę z bardzo niewielkim dodatkiem. W języku angielskim, Fitzwilliam nazywa swój eksponat „hełm – czaszkę”. Termin ten identyfikuje główny obiekt w zbiorze i pomaga wyjaśnić, dlaczego ozdoby i miska są opisane oddzielnie. Słowo „hełm” może skłaniać autora do traktowania wszystkich elementów widocznych razem na fotografii jako produkt jednego twórcy, w jednym roku. W takim przypadku katalog daje czytelnikowi powód, by zwolnić i dokładnie przeanalizować.

Ryby, gwiazdy i rytm miski

Obłokształtna, falbowa czapa posiada wzór, który jest widoczny w całym pomieszczeniu. Pionowe linie prowadzą ku górnej części, tworząc rytm, który zmienia się wraz z ruchem wzroku wokół kopki. „Suji-bachi” to tradycyjne określenie na miski, w których takie fale są wyraźnie widoczne. W „hoshi-bachi”, zaokrąglone głowy śróbek tworzą szeregi wystających punktów. „Hoshi” często tłumaczone jest na „gwiazda” po angielsku. Termin ten pomaga czytelnikowi zapamiętać, na co zwrócić uwagę, choć kopka widziana pod równomiernym światłem może wydawać się mniej „gwiaździsta” niż obraz stworzony przy padającym świetle.

Te dwa określenia opisują cechy hutnictwa żelaza. Nie dostarczają nazwisk artystów. Miska może mieć przekonujący układ żeber podczas pozostawania bez podpisu, a nazwany kowal może być związany z obiektami o bardzo różnych wyglądach. Wystawa, która identyfikuje miskę jako konkretny typ już powiedział coś wartego wiedzy, nawet jeśli nie następuje przypisanie. Z drugiej strony, odwiedzający, który uczy się nazwy Myōchin, zyskuje niewiele, przyłączając go niedyskryminująco do każdego żelaza hełm z widocznymi szwami. Słownictwo opisowe stanowi doskonały punkt wyjścia, ponieważ pozwala kilku ludziom porównać to, co widzą przed próbą zidentyfikowania tego, kto go stworzył.

Hełm z chryzantemami — Myōchin Yoshiomi, Walters Art Museum, 51.618
Hełm z chryzantemami — Myōchin Yoshiomi, Walters Art Museum, 51.618. Myochin Yoshiomi (Japonia) (źródło — Wikimedia Commons).

Helmet Baltimore od Myōchina Yoshiomi stanowi dobry powód, by spojrzeć na ten obiekt poza oczywistym widokiem z przodu. Muzeum Walters rozpoznaje, że przednia płyta przypomina dziobek ptaka. Na fotografii ten dziobek może przyciągać uwagę, zanim widza uderzy fakt, że należy on do całości. Muzeum identyfikuje żelazo, lakier i jedwab jako materiały, z których wykonana jest cała konstrukcja. Metal nie musi sam przenosić całego efektu wizualnego. Różne reakcje jego powierzchni na światło są integralną częścią projektu, tak samo jak ciemne przestrzenie pod jednym elementem i nad kolejnym.

Katalog podaje Mito jako miejsce pochodzenia i datuje utwór w latach 1829-1860. Przepisuje znak identyfikujący Yoshiomi jako rezydenta w Mito. Nazwa w nowoczesnym polu artysty łączy w ten sposób informacje, które mogą być rozprowadzane w inny sposób w rzeczywistej inskrypcji. Czytelnik może dokładnie zidentyfikować przynależność muzeum do Myōchin Yoshiomi, zauważając jednocześnie, że zapisane brzmienie znaku nie powtarza się po prostu w pełnym nagłówku angielskim. Związek między nazwą na metalu a bazą danych kolekcji jest małym kawałkiem badań historycznych, nawet dla obiektu z niezwykle dobrymi opublikowanymi informacjami.

Żelazo zwiększone jako obraz

Francuskie słowo „repoussé” jest używane w angielskich katalogach, aby opisać technikę, w której wzory są wyrywane na cienkich blachach, pracując od spodu. „Chasing” odnosi się do pracy nad detalami z przodu. Obie te nazwy mogą występować w opisach tego samego przedmiotu, jednak pojedyncza fotografia przedstawiająca wyprofilowany element nie zawsze wystarczy, aby ustalić pełną historię jego wytworzenia. Oddzielnie przytwierdzony ornament, relief integralnie częścią blachy oraz powierzchnia zaznaczona rytováním, mogą dawać niezwykle podobne ciemne kontury w niewielkiej reprodukcji. Katalog, który wymienia użyty materiał i opisuje relief, nie precyzując wszystkich zastosowanych procesów, może odzwierciedlać ograniczenia dostępnych informacji.

Cambridge' – ten, co sprawia, że ta różnica jest bardzo cenna. Okoniałe skorupy są wygrawione na boku. Wznosząca się linia oddziela główne elementy, a towarzyszy jej wygrawnowy płomień. Na szczycie, brwi wystają ponad twarz osoby noszącej. W bardzo małej przestrzeni współistnieją trzy rodzaje wizualnych analogii: skorupa morskiego zwierzęcia, ruch ognia oraz wyraz ludzkiej twarzy. Z daleka, hełm może wydawać się poważny. Przy bliższym oglądzie, żel jest wykorzystywany, aby wywołać rzeczy o radywnie odmiennych fakturach i skojarzeniach. Zapisane detale warto dokładnie zbadać przed jakąkolwiek próbą umiejscowienia go w linii pokoleniowej.

Muzeum Fitzwilliams przypisuje temu obiektowi datę 1719 oraz lokalizację inskrypcji na szczycie. Numer accession, HEN.M.467-1933, przenosi historię muzeum w zupełnie nowy wiek. Te cyfry występują blisko siebie w bazie danych, jednak pełnią różne funkcje. Jedna dotyczy rzemiosła z XVIII wieku, w szerszym kontekście tradycji, a druga identyfikuje accession po przekazaniu z XX wieku. W pełni możliwe jest znalezienie właściwego obiektu, wpisując błędną wiek w odpowiednim polu. Oznaczanie, które numer należy do obiektu, a który do kolekcji, pomaga odróżnić historię tworzenia od historii posiadania.

Ptak w pustej przestrzeni jelca

Tsuba z późno-osmiańskiego okresu w Muzeum Sztuki w Cleveland zmienia dyskusję z dużego, otaczającego kształtu na mały, stosunkowo płaski dysk. W opisie muzeum widoczny jest ptak siedzący na toporze w otwartej przestrzeni po jednej stronie. Ptak jest widoczny, ponieważ wzrok dostarcza figurę przez otwór. Innym razem muzeum opisuje formy kwiatowe, które zostały wytłoczone, oraz zmieniającą się fakturę ciemnej powierzchni. Efekt ten zależy równie mocno od tego, co brakuje w żelziu, jak i od tego, co pozostaje. Mała fotografia, w której otwór jest wypełniony ciemnym tłem, może łatwo zamaskować istotę projektu.

Żelazna tsuba typu Myōchin, Cleveland Museum of Art, 1919.429
Żelazna tsuba typu Myōchin, Cleveland Museum of Art, 1919.429. Twórca nieodnotowany (źródło — Wikimedia Commons). Licencja na wykorzystanie.

Cleveland rejestruje materiał jako żelazo typu Myōchin i podaje numer przystąpienia 1919.429. Rozróżnienie między typem a wymienioną osobą jest szczególnie istotne dla jelców. Rozprzestrzeniają się one oddzielnie od kompletnych wierzchołków, często w zbiorach organizowanych przez materiały, szkołę lub motyw. Muzeum może mieć wystarczające dowody porównawcze, aby umieścić kawałek w rozpoznawalnej grupie, unikając jednocześnie roszczeń o jego autora. Wpis w katalogu, który mówi, że typ Myōchin już wykonał ten osąd. Promowanie przymiotnika do podpisu osobistego dla wygody krótkiego napisu odrzuciłoby informacje na temat sposobu identyfikacji.

The Metropolitan Museum of Sztuki oferuje użyteczne porównanie dzięki katalogowi tsuba, w którym znajduje się inskrypcja wymieniająca Nobuiye. Opis ten umieszcza Nobuiye wśród wczesnych twórców, którzy znakowali żelowe tsuba. To okoliczność pomaga wyjaśnić znaczenie tej wpisy, bez konieczności zakładania, że wszystkie tsuba z podobnym powierzchnią zostały wykonane przez tę samą osobę. Porównaj pytania, które historyk może zadać w oparciu o te dwa zapisy. W przypadku eksponatu z Met, jak muzeum zidentyfikowało inskrypcję i umieściło ją w historii znakowanych dzieł? A co do tsuba z Cleveland, jakie cechy powierzchni doprowadziły do grupowania opisowego? Odpowiedzi mogą w końcu wzajemnie wyjaśniać, ale zaczynają się od różnych źródeł.

Płaska tsuba również zachęca do innego sposobu patrzenia na skorup hełmu. Okraj może tworzyć motyw, a centralne otwory określają, gdzie artysta może umieścić obraz, podczas gdy mniejsze otwory mogą stać się elementami kompozycji. Ptak widoczny dzięki kształtowi wycięcia ma związek z otoczeniem, którego nie posiada samodzielny herb. Dla kowala, przyzwyczajonego do rozważania metalu w sylwetce, takie problemy były zrozumiałe artystycznie w wielu skalach. To jest prawdopodobne połączenie dwóch rodzajów pracy, bez dowodu, że konkretny twórca hełmów wykonał hełm Cleveland.

Zdejmowany klejnot a tożsamość całego hełmu

Helmen Walters, ozdobiony motylami i mieczami, stanowi szczególnie wyraźne porównanie z egzemplarzem z Cambridge. Połączenie ornamentów jest integralną częścią jego współczesnej prezentacji w muzeum. Osoba szukająca w kolekcji słowem „motyl” znajdzie cały helem, a nie tylko oddzielny obraz ptaka. Muzeum umieszcza go pod nazwą „Myōchin” i przypisuje mu numer 51.609. W sąsiednim zapisie w tym samym muzeum, twórca helema z chryzantem jest precyzyjnie określony jako Yoshiomi. Różnica w stopniu identyfikacji jest równie istotna, jak oczywiste różnice między oboma sylwetkami.

Hełm z ozdobami w kształcie feniksa i topora bojowego — Walters Art Museum, 51.609
Hełm z ozdobami w kształcie feniksa i topora bojowego — Walters Art Museum, 51.609. Myochin (źródło — Wikimedia Commons).

Obecność postaci religijnej na cmentarzu Cambridge wprowadza kolejny rodzaj interpretacji. Bóstwo jest rozpoznawalne w opisie muzeum z atrybutów i otoczenia płomieni. Ta ikonografia należy do szerszej historii obrazów religijnych. Może być badany niezależnie od tego, kto zrobił żeliwną miskę, a nawet niezależnie od tego, czy ten konkretny grzebień był pierwszy przeznaczony do niej. Wybór właściciela, aby połączyć obraz i hełm, za każdym razem, gdy to się stało, dał zespołowi znaczenie. Separacja etapów montażu w katalogu nie rozpuszcza tego znaczenia. To sprawia, że historyczne pytanie ze stowarzyszenia wizualnego zdjęcie może w przeciwnym razie wziąć za pewnik.

Jeden Fitzwilliam detal jest tutaj szczególnie pouczający. Zapis wskazuje, że kołnierz przeznaczony do osłony szyi nigdy nie został przekłuty. Nieobecność zyskała miejsce w opisie muzeum, ponieważ opiera się na tym, jak daleko obecny obiekt może wesprzeć wyimaginowany wcześniej układ. Łatwo byłoby dostarczyć kompletny strój w ilustracji i pominąć wszelkie oznaki niepewności. Nieprzebity kołnierz prosi historyka, aby wyjaśnił, skąd pochodzą dowody na taki strój. Stosunkowo niepozorna linia poniżej udekorowanej miski może zawierać tyle informacji o historii obiektu, co niezwykła postać Fudō z przodu.

Smok i słownictwo ruchu

Smok na hełmie nie musi się ruszać. Jego kontur może sugerować zwijanie lub wznoszenie, podczas gdy cała ozdoba pozostaje ustalona. Sfotografowany hełm w kolekcji Glenbow jest opisany jako przypisany do zbrojownika z rodziny Myōchin. Jego smok zapewnia przydatne porównanie wizualne z innym odgałęzieniem japońskiej pracy żelaznej reprezentowane w Tokyo National Museum: przegubowe postacie zwierząt, lub jizai okimono. Słowo przypisane należy do hełmu. Słowo przegubowe należy do konstrukcji, których komponenty pozwalają na faktyczny ruch. Korzystanie z tych dwóch przykładów łączy rozróżnienie, że japońscy pracownicy metalowi byli w szczególności zdolni do uwidocznienia.

Hełm ze smokiem, przypisywany płatnerzowi ze szkoły Myōchin — Glenbow Museum
Hełm ze smokiem, przypisywany płatnerzowi ze szkoły Myōchin — Glenbow Museum. Daderot (źródło — Wikimedia Commons). Licencja na wykorzystanie.

Filmy Tokyo National Museum dowodzą, że jedno zdjęcie wciąż nie może. W ciągu kilku sekund związek sąsiednich części zmienia się, podczas gdy obiekt pozostaje rozpoznawalny jako jedno zwierzę. Twórca musiał wyobrazić sobie reprezentację całej serii pozów, a osoba wystawiająca ją musi zdecydować, w jaki sposób widz może postrzegać tę jakość. W muzeum sprawa jizai figura może spokojnie odpoczywać. Jej temat można odczytać z sylwetki, ale jego artykulacja może pozostać ukryta, dopóki nie ukaże się film muzealny lub seria zdjęć kolekcji. Poruszające się obrazy mają tutaj prawdziwą rolę interpretacyjną, nie tylko ilustrując pisemny opis.

Kuszące jest, aby opowiedzieć całą historię jako jednokierunkowy postęp od zbroi do rzeźby. Ta narracja sprawia, że schludne zakończenie, zwłaszcza jeśli zakłada się, że metal przestał mieć znaczenie dla ubioru jak tylko okres wojny zakończył. Hełmy z XIX wieku w Baltimore natychmiast komplikują taką historię. Rozwijanie nakryć głowy, tworzenia straży i wirtuozmów przedstawiających zwierzęta mogą znaleźć interesującą publiczność w różnych momentach. Zmiana patronatu zmieniła pracę dostępną dla pracowników metalowych bez narzucania jednej ścieżki kariery wszystkim powiązanym z nazwą rodziny. Najlepszym dowodem na różnorodność pozostaje sam szereg datowanych przedmiotów.

Jak nazwa podróżuje między kolekcjami

Osoba przeszukująca angielską bazę danych napotka zarówno Myochin, jak i Myōchin. Katalog, który pomija znak długosamogłoski może odzyskać ten sam obiekt pod literą, która wygląda inaczej w książce muzealnej. Tłumaczenie tworzy inne różnice. Brytyjska zbroja i amerykańska zbroja odnoszą się do tego samego tematu. Czaszka hełmu i miska hełmu może wskazywać na część, że inna instytucja składa bardziej szeroko pod pancerzem. Te różnice są szczególnie warte zapamiętania dla rodziny, której praca obejmuje kilka działów kolekcjonerskich. Wyszukiwarka ograniczona do osprzętu miecza ominie niektóre z najbardziej ujawniających dowodów na sposób, w jaki reputacja nazwy rozwijała się.

Trudniejsze pytanie dotyczy tego, co zrobić z nazwami, które zostały znalezione. Mocno zlokalizowany napis, twórca zidentyfikowany przez muzeum, obiekt skatalogowany jako określony typ i starsze przypisanie przekazane za pośrednictwem kolekcji mają inną siłę dowodową. Są również zdolni do opowiadania różnych rodzajów historii. Stare przypisanie może być niepewne jako rachunek produkcji, ale wartościowe jako dowód gromadzenia smaku. Zidentyfikowany podpis może obsługiwać ścisłe konto jednego komponentu bez uwzględniania każdej dołączonej ozdoby. Szeroka etykieta może pozwolić czytelnikowi porównać podobną pracę, gdzie nieuzasadniona specyfika stworzyłaby tylko nowe błędy.

Dla ostatecznego porównania, wyobraźcie sobie napisanie oddzielnego nagrania z muzeum dla gwardii Cleveland, hełmu Yoshiomi i zespołu Cambridge. Pierwszy powinien zachować ptaka powstałego w wyniku otwarcia i wykwalifikowanego wykorzystania Myōchin przez instytucję. Drugi ma miejsce dla Mito i brzmienie znaku producenta, jak również kształt płyty przedniej. Trzeci potrzebuje co najmniej dwóch zdań, jeśli ma to na celu zachowanie odrębnych napisów na grzebieniu i wierzchołku. Różnice w tych podpisach powiedzieliby czytelnikowi coś istotnego o trzech historiach przed każdą dyskusją, który obiekt wygląda najbardziej imponujący.

To, co łączy te prace, jest niezwykłą wrażliwością na sposób, w jaki żelazo może spotkać oko. Wiersz punktów projekcyjnych dzieli zakrzywioną powierzchnię; wzorzysty dysk zawiera ptaka częściowo z pustej przestrzeni; muszla wznosi się z miski; segmenty smoka pozwalają zmienić postawę stać się częścią pracy. Każdy przykład stawia wyraźne pytanie o autorstwo i o to, jak kolekcja sprawia, że obiekt jest widoczny. Utrzymywanie tych pytań daje nazwie Myōchin bogatszą historię niż drzewo genealogiczne tylko może dostarczyć. Pozostawia również czytelnikowi kilka konkretnych prac do rozpoznania podczas następnej wizyty w muzeum.

Często zadawane pytania

Czym jest kabuto?

Kabuto to japońska zbroja głowy. Katalog może opisywać całą zbroję, jej misę, albo oddzielny element ozdobny.

Jak Hoshi- bachi i suji- bachi różnią się wizualnie?

Dzwony hoshi-bachi wyróżniają się wystającymi główkami nitów. W suji-bachi uwagę zwracają pionowe żebra biegnące wzdłuż płyt.

Co oznacza termin „repoussé” w opisach zbroi?

Odnosi się to do podnoszenia ulgi w blachy metalowej poprzez pracę z rewersu. Termin ten opisuje proces, a nie nazwę warsztatu.

Czy każda żelazna tsuba jest dziełem płatnerza ze szkoły Myōchin?

Nie. Muzeum może zaklasyfikować tsubę jako wyrób płatnerski lub okaz typu Myōchin, nawet jeśli nie zna nazwiska twórcy.

Który muzeum posiada zapis potwierdzający podpis Muneakira?

Muzeum Fitzwilliams w Cambridge rejestruje czaszkę hełmu o nazwie Myochin Muneakira, numer identyfikacyjny HEN.M.467-1933.

Co to jest jizai okimono?

Jest to przegubowa figura wyświetlacza. Tokyo National Museum zachowuje żelazne zwierzęta, których oddzielne komponenty umożliwiają przemieszczanie się.

Filmy i wykłady

TokyoNationalMuseum — Ruchomy smok w pokazie Muzeum Narodowego w Tokio

Royal Collection Trust — Hełm zbroi samurajskiej

Rejestry zbiórki i dalsze czytanie

Powiązane artykuły